Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Η αντοχή των ματαίων

Ρόδινη πόλη σε πανί βαμβακερό
Εδώ κι εκεί σταγμένο από μελάνι.
Οι στέγες από μαύρη ζάχαρη
Κι οι δρόμοι από λυπημένο αλάτι.

Πουλιά, αν περάσουν, θα ‘ναι από χαρτί.
Το πρόσωπο ενός γάτου για φεγγάρι.
Αλλά, αν περάσει ένα μωρό κουδουνίζοντας,
Πετρέλαιο φωτιστικό και κανέλλα
Θα το οδηγήσουν προς το στέκι του κινδύνου.
Εκεί θεοί, αντίπαλοι στα ζάρια,
Τα βρίσκουνε στη μοιρασιά και ρίχνουν πάλι.
Φουσκώνουνε τα χρυσαφένια παράθυρα
Από τους στεναγμούς της θείας ρουτίνας.
Τέλος, διπλώνουνε του μαντιλιού τις άκρες
Κάτι φιλότιμοι με τρίδιπλα παπούτσια
Κι η πόλη χώνεται όλη μες στο σάβανο
Εκτός από μια ροζ κηλίδα που σου μοιάζει.

Αυτή Η Κηλίδα Δεν Μπορεί να Σβήσει.

Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου
από τη συλλογή Λιμός, 2007

1 σχόλιο:

Poet είπε...

Εδώ ολοκληρώνεται η ανθολόγηση των ποιημάτων της Δήμητρας Χ. Χριστοδούλου. Όχι εύκολη ποίηση, όχι εύπεπτη, σίγουρα όμως πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα. Μια ξεχωριστή φωνή.