Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Δίχως ιστορία


Όμως κάποτε από άγνωστη αιτία
θα δικαστείς
απ' όλα τα πρόσωπα και τους θεατές
του παιχνιδιού σου
στη δίκη θα ομολογήσεις
πως ήσουν κι εσύ ένας συνηθισμένος άνθρωπος
μα δεν θα αθωωθείς
θα καταδικαστείς
να ζεις ανάμεσά μας
δίχως ιστορία.

Κατερίνα Καριζώνη
από τη συλλογή Τσάι και μυθολογία, 1985

4 σχόλια:

μωβ είπε...

η μεγαλύτερη καταδίκη...
η λήθη...
η ανυπαρξία...

πολύ όμορφο ποίημα...
λιτό και εύστοχο

Poet είπε...

Μου θυμίζει τον Σόπενχάουερ που, σ' ένα καυγά με τη μητέρα του, της είχε φωνάξει ότι θα την γνώριζαν οι μεταγενέστεροι μόνο ως τη μητέρα του. Διερωτώμαι αν κάτι ανάλογο είχε στον νου της η Κατερίνα όταν έγραφε αυτό το ποίημα.

Πάντα απορώ όμως με το μέγεθος της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Με τη μάταιη προσπάθεια να αφήσουμε κάπου ένα χνάρι. Με ιστορία ή χωρίς ιστορία όλα θα γίνουν χώμα, όλα κάποτε θα ξεχαστούν σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ.

το πετάλι είπε...

νομίζω ότι ταιριάζει
στη ματαιοδοξία
του Αλκιβιάδη

αυτός μου ήρθε στο νου όταν το διάβασα...

Poet είπε...

Ναι, ο Αλκιβιάδης είναι το κλασσικό παράδειγμα, Νίκο.

Στη σύγχρονη εποχή και στον ποιητικό χώρο, είναι απίστευτη η λαχτάρα για μια καλή κουβέντα, για μια στοιχειώδη αναγνώριση. Την έχω διαπιστώσει ακόμη και σε ποιητές που έχουν σαρώσει τα (έτσι κι αλλιώς αμφίβολης αξίας) βραβεία και τις κάθε είδους διακρίσεις.

«Τον πλούτο πολλοί εμίσησαν, την δόξαν ουδείς». Και ποια δόξα; Ένα ανέκδοτο. Η κατάσταση του ανθρώπου προκαλεί κάτι ανάμεσα σε οίκτο και σε γέλιο. Ακόμη κι όταν τη βλέπει κανείς στον καθρέφτη.