Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

Εψηφισμένος υπό της φύσεως

Πήρα με τον πατέρα μου κάποτε τον ντορό
των αλεπούδων
στο χιόνι. Τα δάκρυά του ήταν αίμα σκοτωμένων
ζώων.
Γεράκι ακουμπούσε στον ώμο του, συμβάδιζε μ’ εκείνον
γαλάζια απελπισία είχε γυμνώσει κιόλας τα δέντρα,
τα μάτια μου γύριζαν βλέποντας την άλλη όψη
των πραγμάτων.

Μου είπε, «ζούμε την εποχή των σπηλαίων ξανά
καθένας αγριεύει στο ιδιωτικό του άντρο».
Μιλούσε όπως μιλούσε πριν από χρόνια
Η φωνή του μπλάβιζε σαν τα σκιασμένα βουνά
γαλάζια γύριζε πίσω όπως το χιόνι κρύα

εκεί πεθάναμε κι οι δύο ξανά στην αυλή ενός
χωριάτικου σπιτιού.

Θανάσης Γεωργιάδης
από τη συλλογή Τα στάσιμα, 2007

Δεν υπάρχουν σχόλια: