Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009

Ποιήματα από το 1988 ως το 1991


Γιατί αυτό ξέρει όσα κανένας άλλος
κοιμάται έναν εφιάλτη δύσκολο.
Τόσοι μελλοθάνατοι πάνε έρχονται,
επίγνωτοι ή ανεπίγνωτοι,
ο καθείς με το χάρο του.
Έρημο το πρακτορείο, αφημένο εκεί κοιμάται
η υγρασία κάθεται στα τζάμια του
ξυπνά, δεν έχει τσίχλα να μασήσει
ένα αποτσίγαρο ξεχασμένο στη μασχάλη του.
Ω, το γνωρίζει πόσο πάλιωσε η ζωή του
κι η κούραση τόση κούραση
ποιος ξεκινά πάλι τα μακρινά δρομολόγια -
ένα τέλος ήσυχο, ήσυχο, αχ,
θα γυρίζουν οι ώρες, αδιάφορο,
τα παράθυρα ανοιχτά, τα σίδερα να σκουριάζουν
κι ένα ροζ πουλί να τιτιβίζει στην οροφή του.

Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Στο μεταίχμιο, 1992

3 σχόλια:

το πετάλι είπε...

στην πλατεία του χωριού το είδα
εκεί το έχουν αφήσει
κειμήλιο "ιερό" μιας άλλης εποχής
για να θυμούμαστε

που πηγαίναμε μικρά παιδιά το καλοκαίρι στο χωριό
1200μ υψόμετρο
8 ώρες διαδρομή χωματόδρομος
μικροί, μεγάλοι, παππούδες, γιαγιάδες, βαλίτσες, κότες, αυγά, τρόφιμα από την πόλη, ένα σωρό συμπράγκαλα,
όλα τα χώραγε

το κοίταζα κι έβλεπα στο γέρικο κορμί του
το χωριό μου,
τα έλατα με τα σκιουράκια,
το ποτάμι το Φίδαρι γεμάτο πέστροφες,
τον κυρ Βασίλη να τρυγάει τα μελίσσια του,
το γήπεδο στο πλάτωμα του Αϊ Λιά που παίζαμε μπάλα,

η πόρτα του ανοιχτή
μπαίνω μέσα...θέλω να με πάει στο χωριό μου ξανά


πάνω στο ταμπλό μια επιγραφή:
αυτό το λεωφορείο εκτελούσε το δρομολόγιο
Ναύπακτος - Αρτοτίνα
από το 1959 μέχρι το 1984

μωβ είπε...

άδικα λοιπόν τόσα δρομολόγια
στην αφετηρία ήταν το τέρμα...
οι μελλοθάνατοι αδημονούν
στάση κόλαση...
ποιος θα κατέβει;
κανείς...
ο παράδεισος εντός μας
ταξιδεύει...

ευχαριστούμε Τόλη για τα υπέροχα ποιήματα που διαλέγεις...

Poet είπε...

Αχ, να είχα κι εγώ κάποιο χωριό να νοσταλγώ, Νίκο, και να γυρίζω πότε πότε για να ανακαλύπτω και πάλι όσα χάθηκαν. Αν και παιδί της ασφάλτου όμως, τα λεωφορεία αυτά τα γνώρισα και τα θυμάμαι. Θυμάμαι και τα γκαζοζέν πριν τη δική σου εποχή.

Ναι, ο παράδεισος εντός μας ταξιδεύει, Τζούλια, για πάντα ακέραιος, για πάντα άφθαρτος. Ανάμνηση, ελπίδα και υπόσχεση.
Κάτι σαν εξαίσιο ποίημα.