Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Ο στρατός

Ύστερα απ’ την ανεπανάληπτη εκείνη περιήγηση
στο μητροπολιτικό κέντρο
το άλσος των πρώτων συναντήσεων
βρήκε επιτέλους την πραγματική του θέση
στο χρόνο της αφήγησης.
Η πληγή ωστόσο έχασκε ανοιχτή
όπως το στόμα
έχοντας μόλις περιβάλει με ηχώ τις αναμνήσεις.

Κι όλα μετά παύουν να είναι ορατά.
Τα ηλιοτρόπια τυλίγουν
με κορδέλες σκοτεινές τη νέα μέρα.
Μες στα ραγίσματα του χρόνου
πανέτοιμο υπνοβατεί εκείνο που αφανίζει
κι εντούτοις η άνοιξη
ακάθεκτη επελαύνει
την ίδια ώρα που ο στρατός των σκουληκιών
δειπνεί κάτω από χαραγμένα ονόματα
κι οριακές χρονολογίες.

Ποια πρόφαση λοιπόν θα ‘ναι ικανή
την παρουσία μας στους αποχωρισμούς
να αποτρέψει;
Μονάχα σκέψεις αιχμηρές
μα το μυστήριο – ό, τι κι αν πεις – δεν αναιρείται.
Με άφωνες κι ασυνάρτητες απαγγελίες κοριτσιών
δε στήνονται στους κεραυνούς ενέδρες.

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου
από τη συλλογή Όροφος μείον ένα, 2008

3 σχόλια:

Poet είπε...

Με το τελευταίο ποίημα της πρόσφατης συλλογής της, τελειώνει αυτό το μικρό αφιέρωμα στην Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου.

and33 είπε...

Οι στίχοι της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου "σαν φωτεινό πλεούμενο διασχίζουν νύχτα τις σκιές" (για να δανειστώ ένα στίχο της)και θα χαρίζουν φως σε μας και στη ποίηση

Poet είπε...

Καλώς ήρθες, and33. Χαίρομαι που σου αρέσουν τα ποιήματα της Ευτυχίας.