Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

Για απόψε και για τις επόμενες νύχτες, ένα από τα πιο αγαπημένα μου ποιήματα. Του Καβάφη και όλων των ποιητών, όλων των εποχών. Καλησπέρα.


Για να απολαύσετε αυτό το video, απενεργοποιήστε πρώτα τη μουσική του ιστολογίου από το στοιχείο "music player" που βρίσκεται στο κάτω μέρος αυτής της σελίδας, πατώντας το κουμπί της ' παύσης' (ιι)

Μπορείτε επίσης να επισκεφτείτε το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού και για άλλες αναγνώσεις του ποιήματος

5 σχόλια:

and33 είπε...

Του Καβάφη που ήταν, είναι και θα είναι για πάντα προφητικός μα και γεμάτος μνήμη. Του Καβάφη που τον διαβάζεις και τον ξαναδιαβάζεις και κάθε φορά πιό πολυ τον καταλαβαίνεις και πιό πολύ σου αρέσει.

Carpe diem είπε...

Είναι κάποιες Αλεξάνδρειες που όσο πιο βουβά τις αποχαιρετάς τόσο ριζώνουν μέσα σου και δίνουν καρπούς.Ποτέ πια..λες και μετά τίποτα δεν είναι το ίδιο ξανά.
Είναι κάποιες Αλεξάνδρειες..

Poet είπε...

Αυτό όμως δεν αποκλείει, Carpe diem, να χαράξει μια άλλη μέρα. Όσο κι αν ... η πόλη θα σε ακολουθεί. Δεν αποκλείει αυτό που έχασες να αποδειχτεί ο σπόρος για μια καινούρια Αλεξάνδρεια. Όχι μέσα στην ομίχλη της μνήμης αλλά μέσα στο φως της μέρας εκθαμβωτική.

μωβ είπε...

εκεί στην άκρη του γκρεμού
στην κόκκινη γραμμή της έσχατης απόφασης
παρών στην ίδια σου την πτώση
εκ των έσω παρατηρητής του αφανισμού σου
η μεγαλειώδης συγκίνηση της ήττας
και η παραδοχή της
ένα δευτερόλεπτο αρκεί
στήλη άλατος να γίνεις
καθώς η ζωή σου γκρεμίζεται στο βάραθρο των μεγάλων ονείρων

Τόλη...συγκλονιστική η επιλογή σου!

το πετάλι είπε...

Αλεξάνδρεια = ζωή

ο καθένας που αξιώθηκε το θαύμα της ζωής,
που αντίκρισε το φως του ήλιου,
την πανσέληνο,
το απέραντο γαλάζιο
του ουρανού
και της θάλασσας,
χρεώνεται με μια ιερή υποχρέωση…
…ένα γραμμάτιο
το οποίο εξοφλά με την πτώση... το θάνατό του

η ώρα πληρωμής της συναλλαγματικής,
απαιτεί,
αποδοχή της ήττας,
γενναιοδωρία,
αρχοντιά
και αξιοπρέπεια,
ισόποση με το μέγεθος της χρέωσης
που ήταν...
η Αλεξάνδρεια