Ένας από τους πιο αγαπημένους μου ποιητές είναι ο σπουδαίος ισπανός ποιητής Miguel Hernandez. Γεννήθηκε το 1910 και πέθανε την άνοιξη του 1942, ύστερα από φυματίωση, αιμορραγίες, στερήσεις και ανήκουστες κακουχίες στις φυλακές του Φράνκο. Δεν είχε καλά-καλά κλείσει τα τριάντα δύο του χρόνια ... Να μερικές ποιητικές παρατηρήσεις που έκανε, κρίνοντας το βιβλίο του Pablo Neruda, Residencia En La Tierra :
«Η λεμονιά στην αυλή μου ασκεί μεγαλύτερη επίδραση στη δουλειά μου απ' όλους μαζί τους ποιητές.
Η ποίηση δεν είναι ζήτημα ρίμας, είναι ζήτημα θάρρους. Απαιτεί ρίμες από τους αρχάριους και αποφασιστικότητα από τους δόκιμους.
Μισώ ποιητικά παιχνίδια που είναι μόνο εγκεφαλικά. Θέλω προκηρύξεις του αίματος κι όχι της λογικής που χαλάνε το κάθε τι με τη στάση τους ενός πάγου σκεπτόμενου ...».
Ποιητική Ανθολογία από τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο του Νίκου Σπάνια, 1980
Ναι, η λεμονιά είναι ένα μικρό θαύμα. Κι ο ορισμός του Hernandez ένας ακόμη από τους χιλιάδες που έχουν δοθεί για την ποίηση. Μια προκήρυξη του αίματος. Μου αρέσει και με εκφράζει.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου