Ενύπνια θανάτου

The Hourglass Nebula, 8,000 light years away
Taken by the Hubble Space Telescope

στ'

Δαγκώνει πάλι ο ουρανός
δαγκώνει η γη
τεράστια.
Ανάμεσα κουκίδα
η μοναξιά Της
ανέσπερη
μακάβριος κόκκος χώματος
χωρίς ελπίδα χλόης.

ιγ'

Μη φεύγεις.
Μου χρωστάς ακόμα
ένα νανούρισμα
δυο μαγικά ταξίδια στο διάστημα
ένα ήρεμο φθινόπωρο
μια επιστροφή στη μήτρα.
Κι ύστερα απ' όλα αυτά
να είμαι πάλι εγώ
μαζί με Σένα
χώρια.

ιθ'

Πώς όλοι ξαφνικά οι νεκροί
πάντα νεκροί κοιμούνται
στους κόρφους των αγγέλων
και στα κλεφτά
γλιστρούν στην άβυσσο
στα μάτια μου της θάλασσας
πλέκουν το μαύρο φως
αλίπλοες ανεμώνες
βράδυ πρωί βαθύτερα
βουλιάζουν στο δικό μου
βυθό ανένδοτο
με τους κρουνούς της μνήμης
βρυχώνται, βρέμουν, βρέχονται
οι δύσκολοι καιροί.

Νεκροί ακόμα
που δεν πίστεψα
σε θάνατο.

Ελένη Μερκενίδου
(αντί μνημοσύνου στην Ευτυχία Μαραγκουδάκη,
τη μητέρα μου)
Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Πόρφυρας, Φυλλάδιο 128,
Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2008