Παράγκα

Μια παράγκα
γυμνή
δίχως λουλούδια

Χρυπάει πέτρες
ο βοριάς
πάνω στον τσίγκο
κι ο ήλιος
ανήλεος πυρετός

Κουβαριασμένα μέταλλα
παρατημένες μηχανές
μες στην αυλή
- παροπλισμένοι επαναστάτες
θεριά φυλακισμένα!

Δίπλα στην είσοδο
ένα ψυγείο
λευκό και θλιβερό
και ένα ξύλινο μικρό κλουβί
με ένα καναρίνι
- το μόνο ζωντανό
σ' αυτή την ερημιά ...

Μια γυμνή
- νεκρή σχεδόν -
παράγκα
μας σημαδεύει
όλους!


Χριστίνα Γεωργιάδου
από τη συλλογή Σπορά, 2016
 

Χρόνος

Σχετική αλήθεια
ο χρόνος ...

Μιαν ώρα εκκρεμή
στο θόλο του σύμπαντος,

δυό μάτια τρυφερά
πρωταντικρίζουν ελπιδοφόρα τον κόσμο
ενώ άλλα δύο
σε μαύρες κόγχες
καλωσορίζουν το θάνατο ...

δυο χείλη ρόδινα
τιμούν φιλήδονα
τον έρωτα
δυο χείλη άλικα
ευθύνουν μάταια προσευχή
στον ουρανό ...

χέρια χλωμά
ικετεύουν θλιβερά
για τη ζωή,
καθώς άλλα
μπλέκουν αρμονικά
σ' ονειρώδη εναγκαλισμό ...

πόδια ακέραια
εξερευνούν ηδονικά
το σύμπαν,
πόδια σπασμένα
αμβλύνονται κυνηγημένα
από αιμοβόρους διώκτες ...

Αλλιώς μετράει ο χρόνος
σε κάθε καμπή του κόσμου ...


Χριστίνα Γεωργιάδου
από τη συλλογή Σπορά, 2016

 

Μαύρο

Το μαύρο δεν είναι
              γαλάζιο
- ελπίδα τ' ουρανού
Δεν είναι
              μωβ
- πύλη του Άδη
Ούτε καν
              κόκκινο
- το αίμα
             ή ροζ
- η ανάμνησή του
Μήτε και
            πράσινο
της λήθης
και σίγουρα όχι
            λευκό ...

Το μαύρο είναι

απουσία παντός χρώματος

ηδονική ανυπαρξία


Χριστίνα Γεωργιάδου
από τη συλλογή Σπορά, 2016

Ξένη, ΙΙ

 

Είμαι παιδί σε κόσμο ενηλίκων
κι αυτό είναι κρίμα
Παλάμη κόκκινη στον ουρανό
πατούσα κίτρινη στο χώμα,
σκορπάω χρώματα
χορεύοντας χοροπηδώντας αλαλάζοντας
στον έρημο γκρίζο κόσμο

Άπειρες ίριδες στ' ακροδάχτυλά μου
ζωγραφίζουν σύμπαντα μενεξελιά παραμυθένια,
μα ώσπου να βλεφαρίσω ηδονικά
αόρατος κλωστές τα ξεκρεμούνε.

Χαϊδεύω χέρια
που με χαστουκίζουν
Λατρεύω μάτια
που με μαστιγώνουν
Κουρνιάζω σε κορμιά
που με τρυπούν
Κάθε βράδυ ρωτώ αναρίθμητα γιατί
σε κωφεύουσες ψυχές
Μου απαντούν:
«Σώπαινε κι ακολούθα. Τα γιατί
ανοίγουν ρωγμές στο γυάλινο τούτο κόσμο»

Και μένω να πετώ στον ουρανό
χρωματιστές κορδέλες
που αντιγυρίζουν φίδια ...


Χριστίνα Γεωργιάδου
από τη συλλογή Σπορά, 2016

 

Αλφαβήτες

Αχ αυτό το νι
- τελικό ή ενδιάμεσο -
των χειλιών σου!
Γοητείας σημαντικόν!
Μαζί με όμικρον ματιών
αγγελικά πλασμένων
μυστικά ρουφά
όλες τις αλφαβήτες ΄...

Ορίζοντες αναποδογυρίζει
κάθε μετάλλαξη σε ύψιλον
και όλες οι αίολες γραμματικές σου
επιζητούν
-εκούσες άκουσες-
προσκυνηματική λατρεία ...

Χριστίνα Γεωργιάδου
από τη συλλογή Σπορά, 2016
 

Αγάπη

Δεν έχει ρολόγια η αγάπη.
Δεν περιμένει. Δεν αργεί.
Δε στήνει σε ραντεβού. Δε φεύγει πριν την ώρα της.
Δεν ακυρώνει συναντήσεις με sms ή mail βιαστικό.
Δεν ξέρει από ρολόγια, ώρες, αιώνες, λεπτά και δευτερόλεπτα.
Δεν στάζει άμμο ή χρωματιστό νερό στην κλεψύδρα της.
Αίμα στάζει. Αίμα
και χάδι.

Χάρης Μιχαλόπουλος
από τη συλλογή Δεν έρχονται, 2015

Σκοτεινή γυναίκα *

Με μάτια που απορούν      Ας ήταν από σάρκα η επιθυμία
                                        Να την νικήσω κατά κράτος.
                                        Ας είχε χέρια η ευχή
                                        Να την κρατήσω στην παλάμη.
Και ο κόσμος άδικος         Απ' το λαιμό αρπάζει
                                        Του λάθους τη στιγμή
                                        Γονυπετή τη λέξη ταπεινώνει
                                        Είναι μια μοναχή στον κόσμο
                                        Γυναίκα κόκκινη
                                        Είναι μια μοναχή στον κόσμο
                                        Γυναίκα μαύρη
                                        Κοράκι στα ματάκια της
                                        Και κρώζει ο τρόμος, πεινασμένος
Χειμώνιασαν τα χέρια       Τα νύχια μπήγουν
                                        Στην κακιά στιγμή
                                        Σκούρο κυλά το αίμα
                                        Σκυλί που κάθεται
                                        Στη θύρα αυτής της σκέψης
                                        Και γαυγίζει.
                                        Ο κρότος σύντομος σαν θάνατος       
                                        Και η ζωή που χύνεται στο δρόμο
                                        Άδειο σακί μια σκοτεινή γυναίκα.

(Ένα γιατί
Απ' τον γυμνό αστράγαλό της ξέφυγε
Και πάνω μας ρωτάει ...!)

* Ποιητικό κείμενο για τη γυναίκα που σκότωσαν στη μέση του δρόμου με συνοπτικές διαδικασίες λαίκού δικαστηρίου επειδή φαίνοντας οι αστράγαλοί της (Φεβρουάριος 2015)

Μαρία Αρχιμανδρίτου
από τη συλλογή Ηλίου Φάος, 2015

Τα καλά λατινικά

Άκουγε ο γραμματικός τον Σιγισμούνδο να μιλά,
Να τραυματίζει τα καλά λατινικά του.
Κύριε, του είπε, τη γλώσσα πρέπει να τη γνωρίζετε καλά
Με τη σωστή και εύρυθμη γραμματική της.
Γι' αυτό το χρόνο μου σας κάνω δωρεά
Τη γνώση της μαζί να μοιραστούμε.
Ο Σιγισμούνδος γέλασε καλόκαρδα
Και στον γραμματικό την τάξη των πραγμάτων είπε:
Ο Αυτοκράτορας είναι πάνω από τη γραμματική
Και απ' τα λατινικά διόλου δεν κινδυνεύει
Άμα στον πόλεμο όμως δεν ορθογραφεί
Και τη γραμματική δεν μάθει του σπαθιού του
Άραγε θα τον σώσουν τα καλά λατινικά
Ή θα σιωπούν μαζί του;

Μαρία Αρχιμανδρίτου
από τη συλλογή Ηλίου Φάος, 2015
 

Ασκήσεις επί χάρτου

Να ζει κανείς μέσα στο χάρτη του οικείου,
είναι μια πράξη σωφροσύνης.
Οικόσιτη επιμέλεια
που προφυλάσσει απ' τα τερτίπια του απρόβλεπτου.

                                 *
Αρκεί να μη σ' αρπάξει η αίλουρος στιγμή
Και σ' οδηγήσει σε ταξίδια έξω απ' τους χάρτες
Όπου οι πυξίδες ακυρώνονται από το ανοίκειο
Και το αιφνίδιο απειλεί το αγκυροβόλι.

                                 *
Ζωή σαν άσκηση επί χάρτου,
Μες στο τετράγωνο της βεβαιότητας
Και δίπλα να γυμνάζεται η τίγρης δυνατότητα
Στο «τσίρκο του Ήλιου» της επιθυμίας.


Μαρία Αρχιμανδρίτου
από τη συλλογή Ηλίου Φάος, 2015
   
 

Ζαφειρένια *

Σάρκα ο λόγος σου και στη ζωή μου σκήνωσε,
Μη φεύγεις, σου έλεγα,
Αδειάζει η αγάπη από τον χρόνο μου
Δεν φεύγω, μου απαντούσες,
Η αγάπη όπως ξοδεύεται πληθαίνει.
Αποδημητικά τα χέρια σου πουλιά
Έχτισαν τη φωλιά τους σ' ένα χάδι
Απώλεια που με χαϊδεύει να θυμάμαι
Στον πυρετό, στη δίψα και στη λύπη
Σάρκα ο λόγος σου και στη ζωή μου σκήνωσε
Άλφα που μίλησε μια ολόκληρη αλφαβήτα.

* Στη μνήμη της μητέρας μου Ζαφειρίας Αρχιμανδρίτου

Μαρία Αρχιμανδρίτου
από τη συλλογή Ηλίου Φάος, 2015