Ξενιτιά

Εδώ στην ξενιτειά, κάθε βράδυ/ τα όνειρα με στέλνουν στην πατρίδα/ κι έπειτα, σκεπάζουν την εικόνα της/ κύματα σκούρα χωρίς επιστροφή// ........................................................................... Δεν ξέρω τα σημάδια των ονείρων,/ αλλά μαθαίνω τα σημάδια στην ψυχή/ που όλο βαθαίνουν σε μία ανοιχτή πληγή/ και μ΄ έκαναν να νιώθω γρανάζι μηχανής/ που, ως λένε, πρέπει να' ναι καλοκουρδισμένη// ........................................................................ Βυθίζομαι σε επιβεβλημένη μοναξιά,/ δεν έχω φίλους ούτε στην ανάγκη,/ δεν έχω καν γνωστούς, παρέα μου η σιωπή// ........................................................................... Εδώ γνώρισα την υπομονή, το πείσμα,/ την κρυμμένη δύναμη στα σωθικά μου./ Γκρεμίζω της επιστροφής τα όνειρα/ και δέχομαι σταδιακά το όπου γης πατρίς// ........................................................................ Κάπου βαθιά/ σε κείνη την πληγή του νόστου/ κρύβεται η μυρωδιά του θυμαριού,/ η αύρα του Αιγαίου, το χρώμα των Κυκλάδων,/ τα πρώτα χτυποκάρδια του έρωτα/ ............................................................................ Είναι φορές πατρίδα που δεν έχεις όνομα,/ αλλά ξέρω ότι θα είσαι πάντα εκεί./ Με περιμένεις όπως οι πιστοί ερωτευμένοι/ που αρπάζονται από μια χίμαιρα για να μπορέσουν να υπάρξουν/ ή/ όπως το γκρίζο τ΄ ουρανού, που διαπερνώ/ για να αντικρίσω το γαλάζιο και τον ήλιο σου/ τις νύχτες που τα όνειρα με φέρνουνε κοντά σου// ........................................................................ Γιώργος Δουατζής// από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι, 2021

Φυσική ιστορίσ

Γιατί ζούμε/ ρωτούν οι φλέβες καθώς γυαλίζουν/ στον αντίλαλο του σώματος/ Κάθε κορμί μια συνοικία ζωντανών προθέσεων/ Χτύποι και πεταρίσματα σφυγμών/ σκαρφαλώνουν στον μονόδρομο της μέρας/ Συναντούν κάθε λογής παράδοξες συμβάσεις/ Κάποιο φεγγάρι πλάθεται για να χαθεί/ Ένας ήλιος ανατέλλει για να δύσει/ Και το παγκόσμιο νερό αιώνια να τρέχει// ............................................................................... Τι άλλο να πει ο άνθρωπος πως είναι/ αν όχι μια στάλα υγρασίας/ στο φύλλωμα της πρωινής δροσιάς/ κι ένα λιγνό ασήμαντο χορτάρι/ στην πλαγιά του πιο ψηλού βουνού// .............................................................................. Μαρία Κουλούρη// από τη συλλογή Αστικό ελάφι, 2021

Δυο λιόδεντρα

Από ψηλά αντίκρισα δυο λιόδεντρα/ τυλιγμένα στου ήλιου τη φωτεινή αγκαλιά./ Οι κορμοίτ τους άκαμπτοι,/ ασάλευτοι στο πέρασμα του χσόνου/ με χρυσοπράσινα στολίδια στα κλαδιά/ που χόρευαν ακούραστα/ σε κάθε γλυκό σκίρτημα του ανέμου./ Μαγευτική είναι πάντοτε η φύση της Ελλάδας.// ........................................................................... Αλεξία Καλογεροπούλου// από τη συλλογή Λέξεις στην άμμο,2019

Σιωπή

Αφήσαμε τα χρόνια μας/ κλειδωμένα στο πατρικό σπίτι./ Μόνο η γοργόνα/ στο υπέρθυρο της μνήμης τα φυλάγει./ Και το αγιόκλημα στην πίσω αυλή/ στάλα στάλα η σιωπή το ποτίζει. .............................................................................. Μη μιλάς ! Όταν η Γοργόνα/ και η Σφίγγα ανταμώνουν,/ και τα πουλιά/ σιωπούν στα κυπαρίσσια.// .......................................................................... Ουρανία Ε.Κουνάγια// από τη συλλογή Δώρα με αναστολή, 2021

Το ταξίδι

Το γενέθλιο σπίτι, ζωντανό,/ το επισκέπτομαι όταν διψώ./ Τα χρόνια μου κρυμμένα/ στα γεωμετρικά πλακάκια της κουζίνας./ Ένα νόμισμα γυαλίζει στο τραπέζι.// ........................................................................ «Είναι για το ταξίδι», μου ψιθυρίζουν.// ...................................................................... Ουρανία Ε.Κουνάγια//από τη συλλογή Δώρα με αναστολή, 2021

ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ

Είμαι ένα μικρό και απροσάρμοστο ποίημα/ φτειαγμένο απ’ τη γύρη άγονων ημερών/ στο βάθος των λέξεων/ η ευγνωμοσύνη/ ωριμάζει τα λάθη της νιότης/ την ανυπεράσπιστη αθωότητα/ δεν προλαβαίνω τον κόσμο γύρω/ η βροχή που πλησιάζει θα πάρει/ τα φευγαλέα σημάδια των αισθήσεων/ έλα λοιπόν και ξάπλωσε δίπλα μου/ στη γη των ψευδαισθήσεων/ αινίγματα περαστικά/ θα ιδωθούμε για πρώτη και τελευταία φορά/ θα κοιτάξουμε το αρχαίο φως/ δε θά’χουμε τι να πούμε/ για τη δίψα που μας ώθησε/ οι μέρες μας θα λένε/ ¨ήταν ο καιρός μας στη λάμψη της αστραπής¨.// ..................................................................... Σωσίβιοι λέμβοι ζωής οι αστερισμοί/ επιμένουν λάμποντας στο παρελθόν/ κανείς δε γεννήθηκε εκεί/ ούτε κανείς θα σε γυρέψει/ ανώνυμο ημερολόγιο/ για μιαν απάντηση που δεν ήρθε.// ................................................................... Βασίλης Φαϊτάς/ από τη συλλογή Σκάκι νε την αιωνιότητα, 2021

Η ρίζα μας

 

Στέκομαι σε μιαν ακτή αυτού του χωροχρόνου

παράμερα αφρίζουνε με φως όσα συμβαίνουνε

άνθη λουλουδιών διακόπτουνε μιαν όσμωση 

αλέθοντας τα τετελεσμένα μαζί με τα μελλούμενα

για να συμβούμε τώρα,

συνεκδοχικά και -τάχα - αμετάκλητα

ενώ η ρίζα μας - είναι τόσο φανερό -

είναι μονάχα εκτός του χωροχρόνου

κι όμως ξεραίνεται στην άμμο τη κατάλευκη 

στην όχθη αυτού που μας εκπέμπει

Πέτρος Γκολίτσης

από τη συλλογή Σφαχτάρια στο λευκό, 2020

Μπάσταρδο σύμπαν

 

 

Μπάσταρδο σύμπαν που με γέννησες

με φόντο μαύρο εξατμίζομαι

από τον πόνο κι απ' την τρέλα

λιώνουν καπνίζοντας 

οι σάρκες του προσώπου μου

φλογίζεται όλο μου το σώμα

μένουν στο κενό να στροβιλίζονται

τα δόντια μου

αστραφτερά και μαργαριταρένια

Πέτρος Γκολίτσης

από τη συλλογή Σφαχτάρια στο λευκό, 2020

Την είδες την Ξανθούλα;

 

Λοιπόν, Διονύσιε Σολωμέ τι είναι πατρίδα;
 

“Πατρίδα είναι το χόρτο, γύρω από τους τάφους των αγαπημένων μας,
το μαλακό, το πράσινο, το ηδύ, το ολόδροσο, το πυκνό,
που δεν υποχωρεί χειμώνα- καλοκαίρι,
το ευγενές,
που άμα καμιά φορά θυμώσει
καταπίνει αυθωρεί
την πιο άγρια ζούγκλα κι όλα τα φίδια της.
Είναι το κλαδάκι το λιανό, το τρεμάμενο, το έτοιμο να σπάσει,
κι εκεί που πάει το χώμα ν’ ακουμπήσει,
πεισμώνει και γίνεται σπαθί,
υψώνεται,
χώνεται στα σπλάχνα των νεφών και τραβάει πάνω του όλο το φως
του κρυμμένου ουρανού.
Είναι οι σιωπές που δεν φορέσαμε στη γύμνια μας
κι οι λέξεις που ακόμη δεν μάθαμε να προφέρουμε
και να γράφουμε σωστά.
Πατρίδα είναι η αποστομωτική απάντηση
στην σκουριασμένη λεπίδα της ερώτησης
που μας περιμένει στη γωνία αιώνες τώρα,
να χύσει τα σπλάχνα μας στα ίδια λερά πεζοδρόμια της ιστορίας
που ξεψυχήσαν σπουργίτια και αητοί,
κυνηγημένοι απ' το μπλαβί κρύο κι απ' την πείνα.
Πατρίδα είναι η Ξανθούλα μες στην μεγάλη αγκαλιά
της μικρής της βάρκας.
Πατρίδα είναι η ξενιτιά της.”

Στέργιος Ντέρτσας

από τη συλλογή Μικρός αλχημιστής, 2019

Χώρα του πόνου

 

 

                      “Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν' ανέβει ο ήλιος”

                                                                                             Άγγελος Σικελιανός

 

 

Χώρα του ίδρωτα του πόνου και του κάματου

με το τσαπί με το κουπί μέσα στον ήλιο

χώρα της φτώχειας του καημού του μισεμού

πώς τάχα μέσα απ' τη φωτιά ν' ανθίσεις πάλι;

 

Με τις νεράιδες και τους δώδεκα θεούς

με τις εξήντα Παναγιές και τους αγίους

ντυμένους τα λιβανωτά και τα παράπονα

με τις φθαρμένες τους τραγιάσκες στα κεφάλια

ίδιοι απαράλλαχτοι οι παππούδες στα χωριά

με ροζιασμένο το κορμί, ρακή και τάβλι

στον καφενέ με μάτια πάντα καθαρά

τις Κυριακές με τα καλά, πρώτο στασίδι.

 

Αχ, δε βολεί νά 'βγει ο ήλιος μοναχός

κι αυτοί που σπρώχνανε το κάρο κουραστήκαν

και τώρα, πες μου ποιητή, τι θ' απογίνουμε

στη λάσπη χρόνους και καιρούς γονατισμένοι.

 

Χώρα του μύθου της ελπίδας και του όνειρου

ποιος τάχα απ' όλους τους θεούς θα μας συντρέξει;

 

Δημήτρης Παπακωνσταντίνου

από τη συλλογή Μνήμες της ρίζας, 2020

Δελφοί

 

 

Μένουν ακόμα στις κολόνες ανεξίτηλα

τα χέρια τους, ο ίδρωτας στη σκόνη

ηχούνε πάλι στο ιερό μυριάδες βήματα

σαν ακατάληπτες ωδές και ικεσίες.

 

Όχι, δεν πέθαναν · εδώ στις πέτρες ζουν

εδώ χτυπάει ακόμα η καρδιά τους

παλιοί παππούδες με χιτώνες ολοκέντητους

με δάφνες πάνω στα κατάλευκα κεφάλια

και η Πυθία τυλιγμένη στους καπνούς

σε άγια έκσταση υψώνοντας τα χέρια

προσμένει μόνη τον μικρό ωραίο Απόλλωνα

να πει στ' αφτί της τα μελλούμενα που ξέρει,

 

αν η πατρίδα μας θα βγει από τον Τάρταρο

μ' άσπρο φουστάνι μες στον ήλιο που της πρέπει.

 

Δημήτρης Παπακωνστατίνου

από τη συλλογή Μνήμες της ρίζας, 2020 

Θερμαϊκός

Έχει μια άποψη στεγνή 
ο κόλπος καλοκαίρια. 
Ακίνητος, ιδίως τ' απογεύματα
και οι μορφές που έλκονται
στα μπλόκια τους στις άκρες
καθρέφτες ψάχνουν 
ίσως να δουν κάτι 
απ' την ψυχή τους.
Δεν έχει αύρα, αίσθηση
ο κόλπος αυγουστιάτικα
μόνο λαγνεία ψεύτικη
και βυθισμένες 
τράτες.

Κλειστός, πικρός Θερμαϊκός
τα χρώματα της δύσης του
μια πλάνη αισθημάτων. 


Σταύρος Φωτίου
από τη συλλογή Θαμπά πυροτεχνήματα, 2016

Θεσσαλονίκη

Πυγολαμπίδες

δρόμο ανοίγουν

προς τη θάλασσα

και η μνήμη

τα πεζοδρόμιά σου

ασβεστώνει.

Άνεμος φυσάει.

Ομίχλη είναι

ή καπνός

αυτή η αντάρα;

Ζευγαρωμένες μοναξιές

πυρπολούνται

στη θάλασσά σου

το ηλιοβασίλεμα.

Γεωργία Μακρογιώργου

από τη συλλογή Το φως όταν μεταφυτεύεται, 2019

 

Ήσυχα κοιμάται το σκοτάδι

Ακούω, περπατούν κόκαλα στο βάθος

ρίζες που τανύζονται, σκουλήκια·

έχει η γη μια ζωή που δε φαίνεται και με καλεί.

Άξια πλησιάζω τις ομιλίες των αιώνων

αυστηρή πατρίδα πώς βυθίζομαι μέσα σου!

Θέλοντας να γιατρέψω τις πληγές μου

εκεί όπου άλλοι φοβούνται μόνο να κοιτάξουν

χτίζω στέρνες με δάκρυα

σπίτια με ξύλα που σαπίζουν.

Εδώ είναι η χώρα των λησμονημένων.

Στοργικά κρατάω τα κρανία στις παλάμες μου

νανουρίζω τις άδειες κόγχες από μάτια που έλιωσαν

και δε φοβάμαι, δε φοβάμαι, δε φοβάμαι.

Στα πόδια μου σαν σκύλος

ήσυχα κοιμάται το σκοτάδι.

Κυριακή Αν. Λυμπέρη

από τη συλλογή Το ωραίο το φτιάχνεις, 2019