Γι' αυτό το λίγο

Γι’ αυτό το σύντομο τραγούδι της γιορτής

που τραγουδήσαμε σε δρόμου μονοπάτι

όταν πανιά ανοίγαμε για μακρινό λιμάνι,

που χάθηκε μες τη βροχή

και θάμπωσε στο δάκρυ

για τις μικρές χαρές που νιώσαμε

και χάραξαν ακλόνητα τη μνήμη

για τις στερνές στιγμές που ζήσαμε

όταν σιμά ζυγώσαμε τις πύλες του θανάτου

γι’ αυτό που έμεινε δειλά να ονειρευτώ

σε απάνεμο, ξάστερο ουρανό

μια νύχτα του απατηλού Ορφέα

γι’ αυτό το λίγο που έμοιαζε

πλάνη, μαγεία, ανεμοζάλη

και σκόρπιζε στο διάβα του αγάπη

μέσα σε ομίχλη πνιγερή

ανάμνηση γλυκιά σα μέθη θεϊκή

στη σκέψη μου

σα μισεμός θα μείνεις.

Ζώζη Ζωγραφίδου

από τη συλλογή Γι' αυτό το λίγο, 2019

  

Άστέρας διάττων

Είμαι φτιαγμένη

από χώμα.

Από πέτρα.

Από άμμο.

Από ύδωρ.

Από φωτιά

Από πόνο.

Συμπόνια κι αγάπη.

Θα εκραγώ.

Στο σύμπαν

θα σβήνω.

Αστέρας διάττων.

Σαν αστραπή

που νυχτιά

θα φωτίζει.

Ζώζη Ζωγραφίδου

από τη συλλογή Γι' αυτό το λίγο, 2019

Φυσούσε ο βοριάς

Ήσουν αδύναμος.

Έξω φυσούσε ο βοριάς.

Έκανε κρύο.

Δεν μπόρεσες ν’ αντέξεις.

Στόλισα με λουλούδια τον τάφο σου.

Νεκρώσιμα λόγια.

Πόνος. Θρήνος.

Στέκομαι στην άκρη του δρόμου.

Ακίνητη. Σιωπηλή.

Με μάτια υγρά. Βουρκωμένα.

Κλεισμένη στον εαυτό μου.

Δίχως ελπίδα να σε δω ξανά.

Ζώζη Ζωγραφίδου
από τη συλλογή Γι' αυτό το λίγο, 2019

Είμαστε σκιές

Eίμαστε σκιές

εις αναζήτησιν φωτός.

Χαμόγελα,

λέξεις,

ευχές

ο κόσμος όλος.

Είμαστε σκιές

εις αναζήτησιν φωτός.

Η μοίρα μας

στη βούληση του ήλιου.

Ανάσα

η αύρα μίας θάλασσας

που άγει τη ζωή

πέρα από το χρόνο.

Ζώζη Ζωγραφίδου

από τη συλλογή Γι' αυτό το λίγο, 2019