Η Μούσα

Ο ποιητής πάσχει από δόξα.

Σε κάθε ποίημα η ίδια λόξα.

Τη Μούσα κατηγορεί ευθέως

που δεν τιμήθη ως κορυφαίος.

Η επιθυμία κύκλους κάνει.

Μοναδική ελπίδα η κάννη.

Οι κριτικοί βοηθείας χείρα

τείνουν και η Μούσα του χήρα

μένει να περιμένει πάντα

τη δόξα και τον ανδριάντα.

Ευσταθία Δήμου
από τη συλλογή Απώλεια λήθης, 2019

Μοναξιά

Όσα οι δυο μας ζήσαμε μια δύση

χώρια από μας συνέχισαν τη ζήση.

Στο παρελθόν που ανοίγονταν μπροστά τους

χωρίς τη σάρκα μπήκαν και τα οστά τους.

Και στην καινούργια τους ζωή θέση δεν

έχουμε εμείς πλέον, είμαστε στο μηδέν

συνέβη το μοιραίον. Μείναμε πίσω

στο μέλλον μας δεμένοι, ξένοι ίσως

ή εχθροί που τους ενώνει ακόμα

μια μοναξιά από κόκκαλα και σώμα

Ευσταθία Δήμου
από τη συλλογή Απώλεια λήθης, 2019

Απώλεια λήθης (ΙΙ)

Μνήμη μου, ήρθες απόψε μακρινή.

Φερμένη από μια τέχνη μαντική.

Πρώτα, το πρόσωπό σου σχηματίζω.

Δεν άλλαξες πολύ στοιχηματίζω.

Έπειτα διοχετεύω το κορμί

σε στάση που αναβλύζει την ορμή.

Μονάχα τη φωνή σου δεν πειράζω.

Σε ανείπωτες λέξεις τη μοιράζω.

Σαν όνειρο αρχίζω να θυμάμαι.

Ξυπνώ. Μόνη στο πλάι σου κοιμάμαι.

Ευσταθία Δήμου
από τη συλλογή Απώλεια λήθης, 2019

Νύχτα στην πόλη

Πόλη, τα κάστρα σου
είπαν στη νύχτα ναι
κι εσύ βαθιά στο μπλε
άναψες τ' άστρα σου.

Κάθε άστρο ένα
νυχτέρι, μια κραυγή
στην αιώνια σιγή. 
Κάθε άστρο ένα

ταίρι, ένα παιδί
μια φωτεινή στιγμή
στου χρόνου τη χοάνη

και μια γριά ζωή
από καιρό πολύ
που έχει πεθάνει.

Ευσταθία Δήμου
από τη συλλογή Σονέτα, 2016

Αγρίμι

Μες στο κρανίο μου φωλιάζει
ένα φοβισμένο αγρίμι
που μοναχό έχει απομείνει
στην κιβωτό του και κοιτάζει

πίσω απ' τις κόγχες των ματιών μου
πότε θ' αρθεί η καταστροφή
και θα σημάνει η επιστροφή
μέσα στις φλέβες των χεριών μου

ελεύθερο πια να ξεχυθεί
τη σάρκα να διασχίσει, να βρει
τα μέλη μου τροφή, το σχήμα

να μου πάρει, όρθό να σηκωθεί
και με δύο πόδια να σταθεί
μπροστά στο πιο πελώριο κύμα.


Ευσταθία Δήμου
από τη συλλογή Σονέτα, 2016

Ποσειδών

Τον μίσησες όσο θεός
θνητό κανάνα, Ποσειδών, 
κι έγινε η ζωή σου αγών
στα ξένα να τον βρει χαμός. 

Σήκωσες θύελλες, χωρίς 
πνοή τον πέταξες στα βράχια
σ' άδεια τον έριξες στομάχια.
Όμως εκείνος αβλαβής

βρήκε το σπτικό του
δεν σ' έχει πια καημό του
την παλιά του πήρε θέση

κι όλα άρχισαν απ' τη μέση
κι ίσως, θεέ, να πουν για σένα
πως εκδικήθης τον Κανένα.


Ευσταθία Δήμου
από τη συλλογή Σονέτα, 2016