Παραμερίζω τις γλάστρες

 

Μὲ τὰ γεράνια ἀπ’ τὸ μπαλκόνι
Κι ἐκεῖνο τὸ παλιὸ μπουφὰν
Μὲ τὸ φαγωμένο στρίφωμα μανταρισμένο
Ἀπ’ τὰ χέρια σου

 

Τὸ μεγάλο ψαλίδι σου ποὺ ἔκοβε
Ἔκοβε πολὺ ἔκοβε καλὰ

Τὸ χιόνι σου στὴ μέση τῆς ἄνοιξης

Τὸ φεγγάρι ποὺ ἀνέτελλε γεμάτο ἀναμμένα κάρβουνα

 

Μιὰ ἄσπρη μπλούζα σου ποὺ κρεμόταν ἀπ’ τὸ πόμολο
Τοῦ μισάνοιχτου παραθύρου

Τὸ τρένο ποὺ περίμενες πάντοτε

Ἕνα σύννεφο ἄχρηστες λέξεις

Τὴν κίτρινη ἔρημο τῆς Σαχάρας
Τὶς λαμπερὲς κορυφὲς τῶν Ἰμαλαΐων

 

Τὴ φυγὴ σου παραμερίζω δῆθεν

Σὰν εὐκτήριο οἶκο ἤ σὰν ναὸ ποὺ ἐξορίζει
Κάθε ἐγκόσμια σκέψη

 

Τὰ σπάνια ὄμορφα μάτια σου θολωμένα κάπως
Στὸ μισοσκόταδο πῶς νὰ παραμερίσω

 

Φοροῦσες μαύρη μεταξωτὴ πλισὲ μπλούζα

Γάντια ἐκλεκτὰ παρισινὰ
Ἤ μιλανέζικα ἀπὸ βελοῦδο
Ἤ δέρμα σαμουὰ

 

Στὴν ξεθωριασμένη μπροκάρ πολυθρόνα

Ἀφημένα τώρα

Μὲ τοὺς κεκοιμημένους ἐγὼ
Καὶ μὲ τὴν πρωτόθρονη ἀπουσία σου

 

Διαμπερές τραῦμα τό ἀντίο σου

Βουρκωμένο

 

Γιάννης Γ. Μασμανίδης

από τη συλλογή Εύλαλη φιλαμαρτήμων ερημία, 2020

 

Κανείς δεν ακούει / Τις ηχηρές καμπάνες / Του χρόνου

Τὶς διεισδυτικὲς ὑλακὲς τοῦ θανάτου

Τοὺς ὑπόκωφους χτύπους τῆς καρδιᾶς

 

Ἕνα κομμάτι μουχλιασμένου σοβᾶ
Προειδοποιητικὸ σημάδι ὁριστικοῦ τέλους πέφτει

 

Δὲς ὁ θάνατος ἔχει τό σχῆμα τῆς καρδιᾶς

Δὲς τό «προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν...»

Στά ἄταφα λασπωμένα χρυσάνθεμα

Ἄνεμος ἠχεῑ

Σάν σπασμένο φαγκότο σέ ἕνα ξεχασμένο νούφαρο

Σέ ὃ,τι ἔχει μείνει δικό μας τότε

 

Δές τήν ψυχὴ μου σὲ ἔρημους καθρέφτες ἀναζητῶ

Πέτρα τὴν πέτρα χτίζω τὴ λέξη μοναξιὰ

Ὥς τὸ γυμνὸ παράθυρο

 

Κανεὶς

 

Ψάξε ψάξε καλά

Στήν αὐριανή θλίψη σου

Διαπιστευμένο θά μέ βρεῖς πάλι

 

 Γιάννης Γ. Μασμανίδης

από τη συλλογή Εύλαλη φιλαμαρτήμων ερημία, 2020

Ήθελα κι άλλα να σου πω / Αλλά γρήγορα έφυγες πάλι

 

Μόνος στὸ τίποτα

Τὴν περισσευούμενη μοναξιὰ

Τοῦ κόσμου τούτου ἐκτίω ποινὴ

 

Φαντάσματα τρέφονται

Ἀπ’ τὶς ἐρημιὲς μου

Κι ὁ θάνατος τάχα ποὺ ἀργεῖ νὰ ἔρθει

Εἶναι ἀπὸ ὥρα ἐδῶ καρτερικὰ νὰ περιμένει

 

Δὲν εἶναι νὰ μένει μόνος κανείς

Οἱ ἄνθρωποι ἡ καρδιά τους εἶναι

Κι ἐγώ στήν ἐλεγειακή ἀτμόσφαιρα τῶν στίχων μου

Στήν κενότητα τῶν ἐρειπίων θλίψη σφίγγω

Μή χυθεῖ στά μάτια καί μέσα μου βαθιά

 

Μέ δάκρυα γελῶ

Φοβισμένο χελιδόνι πού προαισθάνεται τή θύελλα

Ἀλλά ἠθελημένα ἀδυνατεῖ

Οἱ πεταλοῦδες μου νεκρές ὃλες

Καί Ἡττημένος μπορῶ καλύτερα

Μέ δάκρυα καί στίχους γελῶ

 

Γιάννης Γ. Μασμανίδης

από τη συλλογή Εύλαλη φιλαμαρτήμων ερημία, 2020

Όταν η μοναξιά πνίγει

 

 

 

 

Γράφω

Ὃσο νὰ χαμηλώσει πιότερο τὸ φῶς
Ὅσο φωνὴ νὰ γίνει δριμὺς βοριᾶς ἀμίλητος πεισματάρης λυγμὸς
Ἐντὸς μου

 

Κρυφὲς καταπαχτὲς οἱ μέρες μου δὲν εἶναι πλούσιες ποτὲ

Γεμάτες σοβάδες βογκοῦν μονολογοῦν
Μαυρίζουν τὸν οὐρανὸ

Φλογώνουν ὁλοένα τὴν πεῖνα τῆς ψυχῆς

Μὲ σιωπηλὰ δάκρυα τὸ παγωμένο ζεσταίνουν κορμὶ μου

 

Ἀστοχημένος ἀπὸ πάντα ἀποσκιάζω τὴ λύπη στὶς γωνιές τῆς ὕπαρξης

Γιὰ νὰ ζῶ

 

Τό νοῦ ἀφήνω στὶς ἀπαγορεύσεις τῆς βιωμένης ζωῆς μου

Σὲ μιὰ σειρὰ φίλυδρες λεῦκες
Σὲ πλέγμα ποθητοῦ μύθου ἀναμετρῶ τὰ βήματὰ μου

Γιὰ νὰ ζῶ

 

Ὅταν ἡ μοναξιὰ πνίγει γράφω
Ἐκχέω ροδόσταγμα στὶς ρωγμὲς μου

Μὲ τῶν κρύων ἡμερῶν μου πορεύομαι τὰ ἀπομεινάρια
Σὲ ἕνα ταξίδι δίχως ἐπιστροφὴ στὰ ἔγκατά μου

 

Ὅταν λυτρωτικὴ καταφυγὴ ἡ ποίηση μὲ διαστέλλει ἀποτινάζω τὴ λύπη

Τὴν ἐρημιὰ κατακτῶ

Μόνος δὲν εἶμαι ὃταν ἡ μοναξιὰ πνίγει

Γράφω

 

Γιάννης Γ. Μασμανίδης

από τη συλλογή Εύλαλη φιλαμαρτήμων ερημία, 2020