Ντουέντε

(Rene Magritte, Les Idees Claires, 1955, oil on canvas, 50 x 60 cm)

Πίσω απ' τα μάτια κρύβονται

Μισές αλήθειες τρεμοφέγγουν

Καμιά αγάπη δεν μας σώζει
Καμία γνώση

Αυτά τα ίχνη οδηγούν στο πουθενά

Ο άνθρωπος που έγινε
Πάνω σε κόκαλα που τρίζουν
Αναζητεί το νέο παραμύθι

Δεν του αρκεί να ακονίζει
Στο αμόνι
Χωρίς τις σκέψεις και τον θάνατο
Να δυναστεύουν την ψυχή

Δεν του αρκεί ν' απελπίζεται
Στον έρωτα
Χωρίς τις σπίθες του ατσαλιού
Καυτή βροχή στο πρόσωπο

Τίποτα δεν του αρκεί
Που να μην ψάχνει
Μόνος του να βρει

Ν' αφήνει και να χάνεται
Σε μιαν ατέλειωτη πλεκτάνη
Να βρίσκει για λίγο
Εκείνη τη λάμψη
Που καθρεφτίζεται στις κόρες των ματιών

Και τον καλεί παράφορα
Ν' αφήσει το σκοτάδι

Κώστας Παπαθανασίου
από τη συλλογή Εκμαγεία, 2011

Ο κλόουν

(Bernard Buffet, Clown, 1999, Oil on canvas, 92 x 65 cm)

Δεν υπάρχει έλεος στα μάτια
Που προσδοκούν το θέαμα
Θέλουν να σε δουν στα γόνατα
Χωρίς να ξέρουν τη συνέχεια

Γυρίζουν οι γέλωτες στ' αυτιά μου
Καθώς τρεκλίζω στη σκηνή
Σαν ένα ανήμπορο παιδί
Που δεν γνωρίζει τον κόσμο

Κάτω απ' τα φώτα ζαλισμένος
Μαζεύω την οργή των ψυχών
Ξέρω καλά να κρύβομαι
Στη σκοτεινή αλήθεια

Τα βράδια γυρίζω στ' άδεια καθίσματα
Ακούω τον θρήνο των άγριων ζώων
Θυμάμαι κι εγώ μια ζωή άλλη
Τότε που ο κόσμος ήταν μεγάλος
Τότε που τα μάτια μου χάνονταν στον ουρανό

Τώρα ένας πελώριος θόλος
Καλύπτει τα πάντα
Γυρίζω αέναα στον ίδιο κύκλο
Δίχως να φθάνω πουθενά

Ω ζωή λέω
Δείξε μου τα νύχια σου
Σκίσε τη μάσκα που μου φόρεσαν
Κάνε με να νιώσω την
Υπέρτατη γαλήνη αυτού
Που άφησε τα πάντα
Για ένα τίποτα
Που λέγεται ελευθερία

Κώστας Παπαθανασίου
από τη συλλογή Εκμαγεία, 2011

Εκμαγεία

Το βάθος του Κόσμου πίσω απ' τη μάσκα
γεμίζει τις τρύπες των ματιών με παλιό ουρανό
Στο οδυνηρό πουθενά ο ποιητής αναχωρεί
για θαυμαστό ταξίδι
Αμέτρητοι οι σιωπηλοί νεκροί -
μαρτυρούν τη σάρκινη μοίρα
Ο νικητής ακροβάτης αναδύεται στο επέκεινα
κι ο κλόουν ξεχύνεται
στους δρόμους απελπισμένος
ψάχνοντας να βρει το πρόσωπό του

Κώστας Παπαθανασίου
από τη συλλογή Εκμαγεία, 2011

Τέχνη

(Marc Chagall, The Poet with The Birds, 1911, Minneapolis Institute of Arts)

Δεν ξέρω ποιος διάολος
Μ' έσπρωξε να σ' αγαπήσω

Νόμιζα πως έτσι θα γινόμουν καλύτερος
Δεν κατάλαβα πως είχα ταλέντο από μικρός
Να αγαπάω
Τα θύματα

Τόσος χρόνος για να αποκτήσω
Χάρτινους συνενόχους

Κώστας Παπαθανασίου
από τη συλλογή Πέτρινα πουλιά, 2006

Ανεπιστρεπτί

(Ντίνου Παπασπύρου, ΜΙΚΤΗ ΤΕΧΝΙΚΗ-7, μνήμη γονέων μου (1937), τέμπερα+φωτο, 28Χ38 εκ)

Μητέρα
Μου θυμίζεις την Παναγία
Ιερή και βασανισμένη
Να περιμαζεύεις κάθε φορά
Τα κομμάτια του πόνου μου
Και τόσο να χαίρεσαι
Στις σπάνιες ευτυχίες μου

Μητέρα
Με σταυρώνουν καθημερινά
Μα ανασταίνομαι κάθε τόσο
Και δεν χρειάζεται να λυπάσαι πια

Τα βράδια
Ονειρεύομαι πως ήμουν μέσα σου
Κουλουριασμένος
Ν' αναπνέω μαζί σου
Ευτυχισμένος στο γαλήνιο σκοτάδι
Να ακούω τα γλυκό σου νανούρισμα
Κι ύστερα ένα αποτρόπαιο χέρι
Βίαια να με τραβά
Στο αναπάντεχο φως

Τώρα περιπλανιέμαι
Στις μήτρες άλλων γυναικών
Κάθε φορά που μπαίνω
Βαθιά μέσα τους
Προσπαθώντας ν' αντικαταστήσω
Εκείνη τη φυγή μου
Μα δεν είναι το ίδιο

Ποτέ μου δεν θα νιώσω εκείνη τη χαρά
Να κουρνιάσω και να κρυφτώ
Στη δική σου ζεστή φωλιά
Κι ανεκπλήρωτος θα ψάχνω
Αυτό που έρωτα λένε
Μέσα σε ξένα σπίτια να τρυπώνω
Εκλιπαρώντας απελπισμένα
Σε σένα
Να επιστρέψω ξανά

Κώστας Παπαθανασίου
από τη συλλογή Πέτρινα πουλιά, 2006