Ανακαίνιση

Ξεκρέμασα την εικόνα σου !
Πάλιωσε ...
Χρώμα σέπιας και νοσταλγίας ...
Μια χαρακιά τη διαπερνούσε πέρα ως πέρα !
Τη γύρισα ανάποδα και την έκρυψα σε ένα συρτάρι
με ενθύμια !
Κρέμασα στον τοίχο μια καινούρια ...
Τουλάχιστον μυρίζει ελπίδα ...
Μυρίζει προσμονή !
Πρέπει να σκεπάσω τα σημάδια ... δεν ωρελεί ...
Μια εικόνα ήσουν που ο χρόνος ανελέητα την χαράκωσε ...
Θα κλείσει η πληγή !
Εδώ έκλεισαν τόσα και τόσα ...
Οι αγάπες πάνε κι έρχονται ...
σαν το κύμα που άλλοτε χαϊδεύει τ' ακρογιάλι,
κι άλλοτε το χαστουκίζει με μενία ...

Δώρα Μεταλληνού 
από τη συλλογή Ανέγγιχτα ρείθρα, 2016

Πόθος

Δύσκολος χειμώνας !
Δυσοίωνος ...
Ακόμα και τις φωλιές πήραν μαζί τους τα χελιδόνια ...
Ο κήπος γυμνός και μόνος ...
Τα καράβια μεσοπέλαγα
αναμένουν αλαργινή μπουνάτσα ...
Όλα στάζουν δάκρυα
μουσκεψε η βροχή τις αντιστάσεις ...
Τα τρένα ξέμειναν στο σταθμό ...
Ξηλώθηκαν οι ράγες της αναμονής ...
Να 'χα μια θέση στο βλέμμα σου
να συντηρήσω τη σπίθα στη στάχτη ...

Δώρα Μεταλληνού 
από τη συλλογή Ανέγγιχτα ρείθρα, 2016

Απληστία

Άσπρο πάτο! είπες
Και στράγγιξα και την τελευταία ρανίδα !
Κλειστά μάτια,
να ρέει πυρακτωμένη
μια δίψα απληστίας.
Σπινθήρες πυρκαγιάς
σε άνυδρο τοπίο ...
Αδηφάγα χοάνη
περίμενε να χορτάσει !
Εκστασιασμένη τρελή παρόρμηση ...!
οινόπνευμα που εξατμίστηκε ...
Κεραυνός που έκαψε κυπαρίσσι
Θάλασσα που κατάπιε καράβι ...
Και ζήταγα κι άλλο 
κι άλλο, κι άλλο ..
και δεν είχε ...
Μόνο θολούρα να σκοτίζει
και να υποτάσσει φευγαλέα
όσα η λογική αρνείται 
να ερμηνεύσει ...

Δώρα Μεταλληνού
από τη συλλογή Ανέγγιχτα ρείθρα, 2016
  

Αυτοβιογραφικό

Μια θεώρηση ζωής εντελώς δικής μου έμπνευσης !

Δε ζήτησα πολλά ...
Ζητιάνεψα καθάρια μάτια,
αληθινή χαμόγελα,
έναν έρωτα με τα δικά μου χαρακτηριστικά ...

Η πόρτα μου πάντα ανοιχτή,
στους ασυμβίβαστους,
στους ονειροπόλους που κοίταγαν τα αστέρια
από την ίδια γωνία
Ερμητικά την έκλεισα στους ανόητους που πίστευαν
πως θα ενέδιδα στα όμορφα λόγια που κόμιζαν,
στην κατ' επίφαση αλήθεια,

που νόμιζαν πως 
κάτω από τη φενάκη όμορφου περιτυλίγματος 
Θα εισχωρούσαν στα ενδότερα ...
Ίσως ... εγωιστικά δεν αποκάλυψα τον αλγόριθμό 
τγς κλειδαριάς ...
Κι ύστερα;
Έφτασα εδώ !
Να αναρωτιέσαι ποια θάλασσα με ξέβρασε ...
Τι θησαυρούς αποταμίευσα ...

Περπατάω στα χειμωνιάτικα απόβραδα 
που στάζουν απόσταγμα βίου ...
Το γιακά σηκωμένο και τα χέρια στις τσέπες να σφίγγω 
τη συγκομιδή

Χωράει σου λέω στις δυο σφιχτές μου φούχτες ...

Έχει και λίγο χώρο ακόμη ...
Χωράει μιαν ακόμη εμπειρία ...
Μιαν ακόμη αλήθεια
Ένα αληθινό Σ' αγαπώ
Περίπατος σε χειμωνιάτικο σούρουπο
προς συναπάντημα μιας Μεγάλης Μέρας ...

Δώρα Μεταλληνού
από τη συλλογή Ανέγγιχτα ρείθρα, 2016

Σπόρος ...

Τον κλέψανε τον ουρανό ...
Προσπάθησαν στο χώμα να τον θάψουνε !
Ένα ημιθανές κενό πάνω μας ...

Όμως ...

Κάτι ξεχασμένα χελιδόνια ψάχνουνε φωλιά  ...
Λίγη θάλασσα στα μάτια ξέμεινε !
Κάποιο σύννεφο στο βλέμμα των ποιητών !
Ένα παγωμένο χαμόγελο στο στόμα ενός παιδιού ...
Μια αχτίδα που αχνοφέγγει στα όνειρα !
ένα μισοξεραμένο «μη με λησμόνει» στο βράχο που επιμένει ...
Μια πατρίδα που ανθίσταται ...
μια αξία που δε μηδενίστηκε ...

Και αυτά είναι Σπόρος !

Από τέτοιο σπόρο γεννιέται 

... καινούργιος Ουρανός !


Δώρα Μεταλληνού
από τη συλλογή Ανέγγιχτα ρείθρα, 2016

Απορία

Πώς έστρωσε η Περσεφόνη τα πέπλα της
σε κρανίυυ τόπο κρεβάτι; 
Πώς άνθισαν τα κάλλη της σε παγωνιά τραγωδίας;
Πώς τιτίβισαν χελιδόνια σε ανύπαρκτη αγκαλιά φωλιάς;
Πώς Έρωτας γεννήθηκε σε απομεινάρια ματαίωσης;
Από το τίποτα γεννιέται το Θαύμα !
Από το τίποτα ...
Υπαρχει...ελπίδα !

Δώρα Μεταλληνού
από τη συλλογή Ανέγγιχτα ρείθρα, 2016