Το όνειρο

Όσο φυσάει ο θάνατος
Θανάσης Κουτλής, Απουσία

εδώ φυσάει ακόμα μαύρος θάνατος
εδώ ξανά κηδεύουν την νεκρή
όλα 'ναι στατικά κι όλ' άστατα σαν όνειρο
από βαμβάκι ασπρόμαυρος βουβός ο ιερέας
- τι ζαλισμένες χάρτινες ισχνές χειρονομίες
- πώς δεν σημαίνουνε τα σήμαντρα εκκλησιάς
έτοιμος λάκκος κόσμος λίγος και η πολλή βροχή

αν αναγνώστη την αφουγκραστείς, συνέχισε

ο αντίκτυπός της γράφτηκε στο κλάμα την αυγή!

Κώστας Ριζάκης
από τη συλλογή Τα τελευταία ονόματα, 2010

Γέφυρα

πώς όλα σκοτεινιάσανε μεμιάς
δυο γέροι σάπισαν στις πολυθρόνες
άκαμπτος πια διαβαίνει ο καιρός
κανένας χαρταετός δεν έφτασε ψηλά

όμως εγώ φυτεύοντας λουλούδια στο κενό
απομυζώ πειθήνια μέλισσα το νέκταρ
κι απ΄το κεντρί κρατιέμαι ζωντανός

πες τον φονιά πες ό, τι θες
ο θάνατος
απόσταση αγεφύρωτη είναι μόνο
χώμα στο χώμα - δάκρυ και πηλός
αίμα και σάρκα των φτωχών μας στίχων

μια κλίμακα ημιτελής
στο στέρνο του απείρου!

Κώστας Ριζάκης
από τη συλλογή Τα τελευταία ονόματα, 2010

Ζητείται συνήγορος

στη λέξη ποίημα αντιτίθεμαι σφοδρά -

λαμπρός ο ουρανός εκεί ψηλά σκεπάζει
τις κατοικίες των ανθρώπων τη βουή
στην καθημερινότητά του ενός πλήθους κοσμικού

μεγάλ' η γέννηση ισόποσος κι ο θάνατος
η πίστη σώζει όταν η τέχνη ατονεί
στη λέξη ποίημ' αντιστέκομαι ορισμένως
ακόμη κι αν το θαύμα λειτουργεί
κι αν δεν στραβοπατεί στο δρόμο του ο στίχος

τη λέξη ποίημα στραγγάλιζα κρυφά
στυγνό το έγκλημα δε γνώριζ ' επιπτώσεις

αλλά συνήγορος των αδυνάτων των φτωχών
υπεραμύνθηκα συχνά του λήμματος «μητέρα»

και πάντα ποιητής ν' αναδιπλώνομαι
στη μήτρα παραγράφου μου κοινής στα λεξικά
στο μέλλον του κατάφυτ' ουρανού εκτυφλωτικά

μα μόνον γράφοντας κατάλαβα αργά

πόσες σελίδες μου νοερά απεύχονταν κι ο πόνος !

Κώστας Ριζάκης
από τη συλλογή Τα τελευταία ονόματα, 2010

Χρυσούλα

«θα συνηθίσεις» μου 'λεγαν «θα συνηθίσεις»
- μα συνηθίζεται ο νεκρός όντας απών;-
δίπλα σε τόσα της ενθύμια αν ζεις
όλο και κάτι θα 'βρεις ν' αγαπήσεις

σκουλήκι - σέρνοντας ξεκίνησε

κι αργότερα έβγαλε φτερά - η χρυσαλίδα

στη δαχτυλήθρα της ζεστή ψυχή
κύκλους να στρέφει σκοτεινούς
την έχω δει

το γκάζι τέρμα στη διαδρομή

αλλά τρωτή στον γύρο του θανάτου !

Κώστας Ριζάκης
δημοσιεύτηκε στο περ. Μανδραγόρας,
τεύχ. 42, Μάιος 2010

Ονειροκρίτης

στην Πόλυ Τζωρτζοπούλου

μέσα στο όνειρο απύθμενο φεγγάρι
στο πάνω πάνω σκαλοπάτι του ορθή
λύχνος η μάνα μου να λάμπει
έτσι όπως φέγγουνε στον ύπνο μόνον
οι νεκροί

κ΄ήτανε νύχτα νύχτα γύρω σκοτεινή
δριμύ το ψύχος σκότωνε αγγελικά τη μνήμη

κι ως χύμηξα παιδί μήπως την αγκαλιάσω
στ' απελπισμένα τα δυο χέρια μου δειλά
την κράτησα σκοτάδι αστραπή
σκοτάδι μόλις θλιβερό μπορεί

γιατί μπροστά μου η σκάλα έτρεχε ανηφορική
γιατί κ' η λάμψη της πύρωνε τώρα την αυγή

εκεί που έθαψες το όνειρο φαρμακερό πρωί

κι η ερμηνεία της νεκρής στο ποίημα λουφάζει !

Κώστας Ριζάκης
δημοσιεύτηκε στο περ. Μανδραγόρας,
τεύχ. 32, Μάιος 2010

Ονομάτων πληγές (ζ)

Μ' απλωτές κολυμπώντας σε φτάνω μητέρα
έχεις δέσει ναυάγιο σε ξέρα πικρή
δε νικιέται η ήττα δεν αίρεται
δεν κερδίζει φωνή

έχω λύσει κορμί και ψυχή
και σε ψάχνω
σε γενναίες μου ανάσες ποιήματα
έχεις πάρει ψυχή

και κορμί

το κορμί μου που απάνω σου γράφω
τσακισμένος ξανά νοσταλγός

Κώστας Ριζάκης
από τη συλλογή Τα επόμενα πένθη, 1997

Ανέστιος άνεμος

και τότε η γυναίκα δάκρυσε :
ένας σωρός λευκά
γαρύφαλλα πέσαν στον τάφο
αμέσως σαν κορίτσι γέλασε
(τι γάργαρη πηγή
δρόσισε την πληγή μου)

να με θυμάσαι, λέω, να με νοιάζεσαι
κάθε που θά 'ρχεται βροχή θά 'ρχονται χιόνια
μη περονιάζει το φαρμάκι ό,τι ποθήσαμε

και κυπαρίσσι ο λόγος μου κυρτός
κάτω απ' τον άνεμο πάνω στο χώμα

από το χώμα ξεπηδώ
ανέστιος άνεμος
(τα κουκουνάρια μάζεψε κορίτσι)
να με θυμάσαι να με νοιάζεσαι - μην κλαις

κούρνιασα σε μια στάλα ουρανό !

Κώστας Ριζάκης
από τη συλλογή Ο κυρίως ναός, 2006

23.4.1993

τριαντατρία χρόνια ράγισα στις πέτρες
πέσανε και τα ράκη που φορώ
κρυώνω τώρα ανυπεράσπιστος μητέρα

λύσσαξε ο βοριάς που με φυσάει
πάντα ερημίτης πάντοτε ασκητής
οδεύω απ' την απόγνωση στο τέρμα

(θα γράφουν κι αύριο οι στίχοι μου στο μνήμα
μες στης ζωής το απόμακρο ακρογιάλι
θα επιστρέφω αφρισμένο κύμα

- θάλασσα στη φωνή σου θα πνιγώ !)

Κώστας Ριζάκης
από τη συλλογή Ο κυρίως ναός, 2006