Ξωτικό

Σηκώνεσαι με αινιγματικό χαμόγελο,
με τραβάς απ’ το χέρι
την πόρτα δείχνοντας.
 
Όμως εγώ είμαι κομμένη στα δυο.
Το ένα μέρος σφηνωμένο στο ίδιο μέρος
άρχισε ήδη ν’ απλώνει ρίζες
φιλοξενεί τις πασχαλίτσες στις εσοχές του
κάνει συντροφιά στη βραδυκίνητη χελώνα.
Αλλά το κεφάλι είναι πάντα πρόθυμος αναχωρητής.
Δεν διστάζει να φορά τα μωβ κλαδιά του δειλινού
το χλωρό χόρτο για επιδερμίδα.
Γίνεται ξωτικό στα Highlands
και ψάχνει τις σκιές παλιών φίλων
τότε που το αύριο έμοιαζε πιθανό
κι όχι αυτό το μαγκωμένο στυφό
αμφίβολο σήμερα.


Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, 2018
Ενότητα Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα

Στιγμή

Έπαιζε ένας fado ρυθμός
γυρτό το κεφαλάκι σου στο στέρνο του
και λικνιζόσασταν
μέσα στον χρόνο ένα στροβίλισμα ευτυχίας.
 
Υγρό κρύο, σκούρα σύννεφα.
Κι εγώ στην γκρίζα ομίχλη
μ’ ένα φόρεμα μοβ
όλο ξεμάκραινα.
 
Ανοιχτή η τηλεόραση ξεχασμένη
συνέχιζε να πυροβολεί κατά ριπάς.


Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, 2018
Ενότητα Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα

Κάμερα

Τρυπώνω στον φακό της κάμερας και πάω
περνώ βουνά σύνορα και φράχτες.
Άνθρωποι με ελαφρά μπουφάν στο ψύχος
το χιόνι κάτω παγωμένο
η μάνα εξαθλιωμένη, μαντίλα στο κεφάλι, βήχει
κι αυτή στην αγκαλιά της – πόσων μηνών; – ανήσυχη,
τεράστια μάτια απ’ την αδυναμία, λερωμένη,
της δίνω ένα μπιμπερό
κοιτάζει γύρω έκπληκτη
κι ανθίζει το πιο όμορφο χαμόγελο
μέσα στο οδυνηρό σκοτάδι.


Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, 2018
Ενότητα Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα

Τόσο κρύο

Βάλτε λίγο τσάι, θα σας κάνει καλό, είναι τόσο κρύα μέρα σήμερα.
Μαρξιστής κι ερημίτης, κράτησε από την οικογένεια μόνο
την ασημένια τσαγιέρα κι ένα σερβίτσιο πορσελάνης.
Μ’ αυτά με σέρβιρε. Στο ταπεινό του σπίτι, μ’ έναν όμορφο
μικρό κήπο.
Εκεί στον Βορρά.
Με βοήθησε όσο κανείς σ’ εκείνο το project.
Όταν έφευγα, με ξεπροβόδισε η γκρίζα γάτα του.
Του τηλεφώνησα ύστερα από καιρό, ίσως για ένα τσάι χωρίς
εργασία.
Δεν απαντούσε.
Έμαθα από φίλους πως έφυγε για κάποια χώρα ασιατική,
να ψηλαφήσει από κοντά τον θάνατο.
Δεν είχαν νέα του.


Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, 2018
Ενότητα Όλα μες στο σκοτάδι θα γίνουν

Χασμωδία

                                                                  στην Ελένη Κάρτσακα
                                                            

Το όνομα Αβραάμ με τρόμαζε όταν ήμουνα μικρή,
είπε η Ελένη, μ’ όλο αυτό το αα, εσένα;
Όχι, καλέ, εγώ είχα παππού, νονό, ξαδέλφια και ανίψια με
τέτοιο όνομα.
Απ’ τη Μικρά Ασία, συνηθισμένη έτσι κι αλλιώς στη χασμωδία.
Και κάνω έτσι και πάει, έσπασε το ποτηράκι απ’ το σερβίτσιο
της γιαγιάς μου
της Ρουμελιώτισσας, όχι της άλλης.
η άλλη έφυγε με έναν μπόγο και ένα τσούρμο παιδιά ξοπίσω της
Και να που η γλωσσική αναζήτηση και μια απροσεξία
τις έφεραν μαζί
και τις φιλοξενούν στη μνήμη μου.


Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, 2018
Ενότητα  Όλα μες στο σκοτάδι θα γίνουν

Η δικλείδα

Πού την άφησες, μου είπαν, αυτή τη σκέψη σου εκεί έξω,
τώρα δεν έχεις μυστικά.
Τα ματοτσίνορά μου έπεσαν και τα μάτια μου
έμειναν ανοιχτά σαν πλαστικής κούκλας.
Ένιωσα περίπου σαν φλασάκι, πεσμένο σε πίσω κάθισμα ταξί.
Σε λίγες μέρες
είδα τους συλλογισμούς μου να ξεπουλιούνται στο παζάρι.
Δεν έμενε παρά να με διαπομπέψουν και να με εξευτελίσουν.
Αν δεν αυτοχειριάστηκα
οφείλεται στο ότι στο αρχείο που φύλαγα προσεχτικά
στο πίσω μέρος του κρανίου μου
βρήκα μια ξεχασμένη δικλείδα ασφαλείας
και δραπέτευσα,
άρδην ανατρέποντας τον παραλογισμό.

Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, 2018
Ενότητα Όλα μες στο σκοτάδι θα γίνουν

Σαν να 'ταν καλοκαίρι Γ'

Γαι πολύ καιρό ήταν σαν να έμπαινα σε δωμάτιο νεκρού.
Απέφευγα την είσοδο. 
Δεν άγγιζα τίποτα. Δεν διάβαζα τα σημειώματά τους, δεν γύριζα στην ηλεκτρονική τους συνομιλία, δεν έβλεπα φωτογραφίες τους. Κάποτε άνοιγε η βαλίτσα και χύνονταν κάτα όνειρα ξεσκλίδια, επιθυμίες, πορφυρές, πληγωμένα e-tickets. 
Μήπως ήμουν αναίσχυντη χάκερ;
Αργότερα έστρωνα τραπέζι, έβαζα πιάτα και ποτήρια γι' αυτούς. Πολλά βράδια έπινα το τσάι μου μαζί τους, οι γεύστις και τα φλιτζάνια που τους άρεζαν. 
Κι ύστερα άρχισα να γράφω όσα νόμιζα πως είχαν να πουν, να συνθέτω τις σκέψεις τους, να προδιαγράφω το μέλλον τους.
Η συνέχεια έμοιαζε αναμενόμενη. 
Ή μήπως τους αγάπησα πολύ; 

Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Εποχή αφής, 2016

Σαν τη γραμμή του ορίζοντα

Σαν τη γραμμή του ορίζοντα, πράσινο, 
εγώ αγαπούσα το μπλε, της θάλασσας, 
νησιά πέλαγος πλοία άγονη γραμμή
πρόσφυγες μετανάστες

ύστερα άλλαζα κατεύθυνση, μόνιμος στα αεροδρόμια
ταξίδια γκρίζα και φαιά

μπλε της θάλασσας φαιό του θανάτου νερό ρουφήχτρα πλοία
κιβούρια
ξεβρασμένα κορμιά ακυρώνουν την αναψυχή των αμέριμνων
πόσο να με παρηγορήσει αυτό το πράσινο ενός ετοιμόρροπου
γιασεμιού

Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Εποχή αφής, 2016

Όψεις Φωνή Β'

Κάθε βράδυ είναι εκεί και με κοιτάει.
Σαν να γνωριζόμαστε ;από πάντα. 
Της προσφέρω το Tom Collins που πίνει και πλησιάζω
μου χαμογελάει όλο φως.

Τι ξέρει η αγάπη από το όμορφο;
Τι ξέρει από το διαφορετικό; 
Γεμίσανε ταμπέλες τα ράφια, οι δρόμοι
γράφω με το δάχτυλο στη σκόνη τους
τις ξεκαρφώνω με τα νύχια τα χέρια μου σκίζονται
γκρμίζομαι στο σπάσιμο της κατανόησης.

Έτσι το βίωσα, καιρό.
Σαν παραξυσμό.
Να επιθυμώ τώρα
ό,τι μελλοντικά αβέβαιο.
Το σκότωσα ένα βράδυ με τον τρόπο που ξέρω.
Έμεινα σαν ξεφουσκωμένο παιχνίδι
σαν κατεστραμμένη μαριονέτα -

φτάνουν οι παρομοιώσεις -
ένας άνθρωπος με ματαιωμένη προσδοκία.


Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Εποχή αφής, 2016

Λες πως

Μου λείπουν οι μέρες σου, σου το λέω, μου δίνεις πενταροδεκάρες.
Ζητάς επιείκεια, στράγγισα.

Μαζεύεις ματαιώσεις και διαψεύσεις
μου λες πως φεύγεις
το στομάχι μου καίγεται
βάζω τα pros βάζω τα cons, άκρη δεν βγάζω,
μόνο μουγκρίζω τις νύχτες τις σάρκες μου σχίζοντας
σε νοαηρές εξόδους
μόνο μουγκρίζω τις νύχτες τις λέξεις μου μπήγοντας
σε αιχμηρά μέιλ.

Φιλιά αποχαιρετισμού λες,
απελπισμένα φιλιά της απώλειας, λέω.


Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Εποχή αφής, 2016

Να γινόταν

Να γινόταν. Να μπούμε σε ρομαντικό παλιό τραγούδι και μακριά να φύγουμε, μαζί. 
Διάφανη εγώ, να φαίνεται το αίμα που ανθίζει στις αρτηρίες μου.  
Μου κάνεις χάρες και απογειώνομαι. Σε ξεχωρίζω και θριαμβεύεις. 
Μου χαρίζεις φεγγάρια, σου χαρίζω στίχους, τον Γαλιλαίο μου χαριζεις και νικάς. 
Θέλεις να φύγεις και δεν σ' αφήνω, λέω να φύγω και σου σφηνώνεται η μπουκιά στο λαιμό. 

ξαφνικά τσινάς και αντιδράς αναίτια, λιωμένος ζητάς συγγνώμη, δεν τη δέχομαι απολογείσαι γράφεις όλα τα βλέμματα προβάρεις με κάνεις και γελώ - και παλι απ' την αρχή

ξεσπάς επάνω μου τις από αλλού πιέσεις ξεσπώ επάνω σου ανασφάλειες
σε φοβίζω λες δεν καταλαβαίνεις λες αμφιβάλλω λέω τον ασαφή σου λόγο
καμιά εξομολόγηση μια στέρηση με σφάζει υποχρειώσεις σε χτυπούν αλύπητα
πού είμαστε ποιοι είμαστε δεν ξέρω ένα σουέλ η ψυχή μας
... αυτή η άνοιξη δεν αντέχεται να μένει άνοιξη.
να εκραγούν επιτέλους τα αισθήματα να λάμψουν τα χείλη 
να ανατιναχθούν οι ηλεκτρονικές σου άμυνες
να υψωθεί ο πόθος στους ατμούς του.


Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Εποχή αφής, 2016

Φωνή Α' - Μόνο

Λιώνω σ' έναν καφέ μόκα καραμέλα.
Κρύο, θαμπώνουν τα τζάμια.
Μιλώ, μιλάς, λόγια που δεν θυμάμαι,
μόνο να κοιταζόμαστε στα μάτια
να βλέπουμε τα χείλη που αρθρώνουν 
υπόκρουση κρατάμε την κουβέντα.

Βγήκε ήλιος, μας ζεσταίνει την πλάτη.
Το χιόνι στοιχειώνει στις άκρες του δρόμου.
Δάχτυλα που αγγίζονται και ριγούμε
με την προϊούσα οσμή μια απομάκρυνσης. 


Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή  Εποχή αφής, 2016

Χωρίς διαφυγή

Ξύπνησα με τούτο το μαρμάρινο κεφάλι στα χέρια
κι ούτε που ξέρω να το ζωντανέψω.

Τσακισμένοι πάγκοι
θρυμματισμένη πραμάτεια
σκόρπια γυαλιά
λεπτοδείχτες που δείχνουν έναν άλλο χρόνο ...

Με την πλάτη στημένη στον τοίχο, χωρίς διαφυγή,
επιμένω να κρατώ τη δυσβάσταχτη αγάπη.

... πρόσωπα σκούρα
βλέμμα πανικού
φωνή σιωπής
μια μαύρη σκιά πετρώνει στα μάτια ...

Σφίγγω στο χέρι μου μια μωβ χάντρα, που βρήκα
ζωντανή σε μια γωνιά.

Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Οδυσσέας τρόπον τινά, 2013
Ενότητα 2. Διαδρομές

Η Ρίτα απ΄τα φανάρια

Η Ρίτα απ' τα φανάρια.
Χοντρή πλεξούδα ως τα μισά της πλάτης,
ποδήλατο και ροζ μπουφάν.
Τ' αγόρια γύρω της μαυριδερά και βρόμικα.
Αλλιώτικη αυτή, ξεχωριστή.
Την είδε η Μαρία, λίγο πριν πέσει πάνω της το φορτηγό.

Την είχε δει η Μαρία, και στοίχειωσε τον ύπνο της.
Αν είναι να μείνει κάτι από τη Ρίτα,
ας μείνει σε δυο στίχους, μου είπε.

Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Οδυσσέας τρόπον τινά, 2013
Ενότητα 2. Διαδρομές

Παλινδρομήσεις

Ψυχρή νύχτα Γενάρη,
αδέσποτα σκυλιά,
νυχτερινές παρέες αλλοδαπών,
η πλατεία Ρωμαϊκής αγοράς να γίνεται
πλατεία Δικαστηρίων και τούμπαλιν,
κι εγώ, το πολύ είκοσι,
να πίνω το φεγγάρι στα μάτια σου.

Ξεροσταλιάζεις γωνία ταβέρνας και καφέ,
έρχομαι και θέτεις θέμα ημερήσιας διάταξης,
επέτειος, κρουσανάκια σοκολάτας
έγκλειστοι μετανάστες στη Νομική
ένας ξενώνας παρακμή στη γειτονιά μου
σέρνεται αθόρυβα η απεργία πείνας.

Μέσα σε λίγα σύννεφα λοξά μηνύματα μου στέλνεις,
        προδότρα σελήνη,
όλο μισά και θαμπά, των υπαινιγμών σελήνη.

Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Οδυσσέας τρόπον τινά, 2013
Ενότητα 2. Διαδρομές

Ράγισμα

art Dilka Nasyrova

Άρχισε να κλαίει, δεν θέλω να φύγουμε,
το πρόσωπό της χωμένο στα φουντωτά της μαλλιά.

Μα εγώ πιότερο συμπόνεσα εκείνο το αγόρι
που έλεγε αστεία, τραγουδούσε, γελούσε παράξενα
και όταν του είπαν «πάλι κλαίει»
δεν είναι εύκολο να είσαι μακριά απ' τους δικούς σου
      ανθρώπους, απάντησε,
μ' ένα μικρό, τόσο δα, ράγισμα στη φωνή του.

Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Οδυσσέας τρόπον τινά,2013
Ενότητα 2. Διαδρομές

Broken voice - Παραλλαγή

Με ραγισμένη φωνή παίρνω τηλέφωνο σε αριθμούς
που δεν αντι-στοι-χού-νε σε συ-νδρο-μη-τές, λένε.
Πληκτρολογώ μηνύματα που ένας σέρβερ out of order
       ακυρώνει.
Με ραγισμένη φωνή θρυμματίζω την κάμερα
       μιας πιθανής τηλεσυνομιλίας.
Τέτοια η φωνή μου πετά στο Gatwick,
παίρνει το τρένο για το King's Cross
και χάνεται σε υπόγειες διαδρομές του underground.
Αν δείτε εκεί, εσείς μετανάστες-ταξιδιώτες-immigrants,
μικρές κηλίδες που λαμπυρίζουν, σας τις κωλοφωτιές
      ας πούμε
ή σαν το ιριδίζον γαλάζιας πεταλούδας,
κομμάτια της φωνής μου είναι.

                            *
Ήσουν εδώ. Χαρτιά, βιβλία σκόρπια, μια αταξία.
Ήσουν εδώ. Μπουμπούκιαζαν οι λέξεις, κάθε πρωί
νοτίζονταν οι φθόγγοι, μελίρρυτοι, γλύκαιναν τα νέα,
φιλτράριζαν τις πιο βαριές ειδήσεις.

Όλα σε τάξη. Αποστειρωμένο σπίτι.
Μυρίζει καθαριστικό, φρεσκάδα!
Και λείπεις.

Φθόγγοι τραχιοί μου γδέρνουν το λαρύγγι,
με βομβαρδίζουνε ειδήσεις χωρίς έλεος
Σαν μετανάστη που παλεύει άτσαλα να μιμηθεί
τον ντόπιο όλη η γλώσσα μου.

Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Οδυσσέας τρόπον τινά, 2013
Ενότητα 2. Διαδρομές

Α, ρε Οδυσσέα

painting : Rene Magritte

Α, ρε Οδυσσέα,
αυτό κι αν με τρελαίνει:
είκοσι χρόνια σε περίμενα
και τώρα που χρειάστηκε να λείψω για δουλειές
ούτε ένα βράδυ δεν μπορείς να περιμένεις ...

                       *
Καλέ μου Οδυσσέα,
αδυνατώ να καταλάβω.
Τι σου ζητώ, ένα χάδι, ένα χαμόγελο.
Πρέπει να 'ρθουν τα πάνω κάτω,
για  να μου δείχνεις αφοσίωση;

                      *
Θα 'ρθεις πάλι για έρωτα.
Θα παραληρεί το γιασεμί
θα ξεσαλώνουνε τα μικροπούλια.
Δε θα μπορέσω να ανταποκριθώ.
Θα 'χω πληγές.
Σου το 'χω πει, δεν θέλεις να τ' ακούσεις:
Σαν μένω μόνη μου
ματώνει η μνήμη.

Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Οδυσσέας τρόπον τινά, 2013
Ενότητα 1. Μηνύματα στον Οδυσσέα

B r o k e n v o i c e

Με ραγισμένη φωνή παίρνω τηλέφωνο σε αριθμούς που δεν-αντι-στοι-χού-νε-σε-συ-νδρο-μη-τές, λένε. Πληκτρολογώ μηνύματα που ένας σέρβερ out of order ακυρώνει.
Με ραγισμένη φωνή θρυμματίζω την κάμερα μιας πιθανής τηλεσυνομιλίας.
Ραγισμένη η φωνή μου
εισβάλλει σε αεροδρόμια και μετρό
μπερδεύει προορισμούς ανακατεύει διαδρομές

η ραγισμένη φωνή μου, μόνη,
μακριά από μένα.

Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Διπλή άρθρωση, 2009

Τρυφερότητα

Ηλικιωμένη ήταν. Καθόταν πάντοτε εκεί, λίγο πριν την Αγίας Σοφίας. Μαυροντυμένη, με μαντίλα στα μαλλιά. Και με ένα οίδημα κάτω από το πηγούνι, σαν πελεκάνος. Η κοπέλα γύρω στα είκοσι, ξανθούλα και γλυκιά. Της έδωσε χρήματα και ένα ζεστό κουλούρι. Έκλαψε η γιαγιά. Τη φίλησε. Είπανε λόγια λιγοστά, γιατί δεν πάει στους γιατρούς, δεν έχω … Κι έκλαιγε η γριά. Η κοπέλα έφυγε. Έβγαλε από την τσάντα της αντισηπτικό μαντιλάκι και σκούπισε το μάγουλό της. Την αναζήτησε ύστερα από λίγες μέρες. Δεν ήταν στη θέση της. Στο διπλανό μαγαζί δεν ήξεραν.

Η γριά δεν φοράει πια μαύρα ρούχα και μαντίλα. Είναι σε ένα ωραίο πάρκο. Την οδηγεί σκύλος άσπρος με γαλάζια μάτια, να μη φοβάται. Κρατά στο χέρι της ένα λωτό, να λησμονεί τις δυσκολίες του παρελθόντος. Και ένα ολοστρόγγυλο κουλούρι, να θυμάται πως γνώρισε την τρυφερότητα.

Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Διπλή άρθρωση, 2009