Αποχαιρετώντας την

                                                                  ηχώ από χώμα

Όψη: τέταρτη μεσημβρινή
Αγγελτήριο συνοπτικού θέρους

Έκλειναν όλα τα μάτια
Μα το δικό σου βλέμμα οδηγούσε
Ακτίνα του αναγκαίου ονείρου

Κοιμήθηκα στο μέσο
Κοιμήθηκες με το μέλλον
Κοιμήθηκε ο κόσμος στο λιοπύρι

Ό,τι φωτίζει
Καίγεται
Χάνει το κοίταγμά του

Μια καινή μήτρα σφύζει στη σκοτεινή πλευρά
Απ’ τη γαλήνη στο αίμα
Ώσπου ανθύλλι απρόοπτο

Διδάσκεται η στοργή
Μην εξαφανιστεί;

                      Χρήστος Γιαννακός
                      από τη συλλογή Πολίτης έρωτας, 2019

Πριν φανεί λεω-φορείο

Δεν είναι από το ξύπνημα

το άχαρο κι αχάραγο,

τον ύπνο το λειψό ή τις σκοτούρες.

Κείνο που τον αγανακτεί

στης στάσης τις μορφές

-εργάτες κ’ υπαλλήλους-

είναι  πως σαν σύγκορμο δάκρυ

στάζει από πάνω τους

υποταγή.

Χαμογελάει ωστόσο με τη σκέψη

πως υποτακτική

είναι κ’ η έγκλιση του θυμικού. 

Χρήστος Γιαννακός

από τη συλλογή Πολίτης έρωτας, 2019

Κόψη και καύση

Ορεινό Ζυγοβίστι· πανηγύρι του Σωτήρος. Λευκά τραπεζάκια κάτω απ’ τον πλάτανο. Μικρή βασιλική μετά τρούλου. Στο ξυλόγλυπτο τέμπλο πάνω από κάθε εικόνα ένα χερουβείμ ύψους είκοσι εκατοστών, με μουστάκι, φουστανέλα και γιαταγάνι που αντί αιχμής φέρει φλόγα. Kόψη και καύση σε ξύλο οξιάς. Λιβάνι πουθενά. Άρωμα γλυκού κι αλμυρού άρτου.

Χρήστος Γιαννακός

από τη συλλογή 
Πολίτης έρωτας, 2019

Επαναστατικό όργιο

Παρίσι, Ιούλης. Περπατώντας στις σκιές της πολύκοσμης πόλης την αλλόκοτα ήρεμη μέρα, αντικτυπά στο νου το πρόσφατα αναγνωσμένο ποίημα του Ρεμπώ «Παρισινό Όργιο» -από τις μέρες της Κομμούνας. Επεμβαίνοντας δραστικά στη φαντασία η ποίηση μπορεί ν’ αμφισβητεί τη φαινομενικά ακλόνητη πραγματικότητα του αστικού πεδίου.

Χρήστος Γιαννακός 

από τη συλλογή 
Πολίτης έρωτας, 2019 

Ρόδινα χείλη

Τα τρυφερά φιλιά

στην άκρη που υγραίνει.

Το κραγιονάκι· τ’ ανεξίτηλο

ίχνος της ενοχής.

Χρήστος Γιαννακός

από τη συλλογή Πολίτης έρωτας, 2019