Άτιτλο (η οδύνη μου δεν έχει όρια ...)

Η οδύνη μου δεν έχει όρια,
δεν περιγράφεται στις λέξεις,
δεν κλείνεται σε εικόνες,
έχει το άρωμα της θλίψης,
το μέγεθος της σιωπής.
Σαν άρκτος πολική αισθάνομαι.
Ωρύομαι, και η φωνή μου΄
είναι η έκταση της παγωνιάς,
του χιονιού το λευκό,
η μαυρίλα της καμινάδας,
που σιγοκαίει τα σωθικά μου.
Δεν έχει βάθος ετούτος ο πόνος,
-  απύθμενος -,
κι είναι περίεργο,
που ενώ σπαράζω,
τη φωνή της σιγής μου ακούω !

Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη
από τη συλλογή Λόγια Καρδιάς
στην Αιώνια Μάνα, 2012  

Άτιτλο (Τι νομίζεις λοιπόν, πως είναι ο στίχος;)

Τι νομίζεις λοιπόν, πως είναι ο στίχος;
Σπαραγμός, αναστεναγμός,
προβληματισμός;
σκέψη που την λύτρωση ψάχνει;
Χαρταετός πολύχρωμος ,
που ξέφυγε από τα χέρια ενός μικρού παιδιού,
και λεύτερος πετάει στο γαλάζιο τ' ουρανού
και το παιδάκι, ολομόναχο, κλαίει και δεν μιλάει;
Ακόμη ψάχνω μιαν απάντηση να βρω
και η αλήθεια μέσα μου ολομόναχη ... σπαράζει ...

Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη
από τη συλλογή Λόγια Καρδιάς
στην Αιώνια Μάνα, 2012