Ο ξένος

Περιμέναμε τον ξένο χρόνια τώρα. Μια βραγιά λαιμοδέτες
αντί για σκεπές. Ένα κρεβάτι σιδερένιο έξω από το τζάμι.
Ο ξένος ακολουθεί την πληγωμένη αρκούδα. Φορά την έβδο-
μη σκιά της. Έχει μυρωδιά δέντρου που γερνά. Το κορμί του,
ομίχλη που τρώει τη σκουριά του αφανέρωτου.
 
Η γυναίκα πλησιάζει. Του αφαιρεί το στόμα.
— Μη φοβηθείς που ο άνεμος θα σε φωνάζει Αδάμ.
Κάθε πρωτόπλαστος έχει ανάγκη από σημείο διαφυγής.
 
Ο ξένος αγαπά τους μελισσοφάγους.
Αγαπά τους συντρόφους του που έγιναν μυρμήγκια.
Με τις ξανθοκόκκινες κεραίες τους μοιάζουν τρομακτικά μό-
νοι.


Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή ΣχεδιΆσματα, 2019
Εκδόσεις Θερμαϊκός

https://www.ianos.gr/?fbclid=IwAR2PIYj4JxpT2AWfUUUoPwJ8UZh8mGNq08

Ερωτικό

Σε θέλω
να γυρνάς εδώ
τις κρύες νύχτες του Χειμώνα
 
Σε θέλω ανέτοιμη κι ανέγγιχτη
δροσιά ανέμου άπειρη
να νοσταλγείς εμένα
 
Σε θέλω ν’ αφουγκράζεσαι τη μέθη μου
το λυσσαλέο βλέμμα
που σκορπά σπινθήρες
 
Σε θέλω
να κοιτάς εδώ
τα φευγαλέα σύννεφα
π’ αστράφτουν στα περβόλια
και πέφτουν ανεμόεσσες οι κοίτες ποταμών
στα μάτια σου που μοιάζουνε βεγγαλικές ακτίνες
 
Είναι που μοιάζουμε
γι’ αυτό πονώ
 
Είναι που φοβόμαστε
γι’ αυτό σκορπάμε


Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή ΣχεδιΆσματα, 2019
Εκδόσεις Θερμαϊκός

Ποιητική

Ένα όστρακο στη μέση της σελίδας, ωκεανό χαρίζει
 
Είναι αδύνατον να προσέξεις την έκτασή του
καθώς κάποιο ένταλμα σύλληψης σου ρίχνει τα φτερά
 
Το ένταλμα
δεν
είναι
παραπτώματος
σημάδι
Είναι
τρόπος
να
κρύψεις
μεγέθη
μεγαλύτερα
της απειλής
όπως
 
Την άγρια ταχύτητα του ποιήματος που δρόμο δεν έχει.


Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή ΣχεδιΆσματα, 2019
Εκδόσεις Θερμαϊκός

Χρόνος

Αυτό που τρώει το χρόνο
είναι ζωύφιο με δέρμα και οπλές
 
Ακουμπά το σαγόνι του στην άκρη του γκρεμού
και τα σύννεφα αλλάζουν πορεία
 
Αυτό που μακραίνει τη νύχτα
είναι η ταχύτητα της ουλής
 
Ένα ελάφι που δακρύζει στα χέρια σου
 
Ένα προαιώνιο συμβάν
που εξαντλείται στην κλωστή του.


Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή ΣχεδιΆσματα, 2019
Εκδόσεις Θερμαϊκός

Άτιτλο (Η παρατεταμένη ευκολία ...)

Η παρατεταμένη ευκολία έχει άρωμα ναφθαλίνης.


Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή Όστρια, 2017
Οι ενδιάμεσες του ανέμου σιωπές

Άτιτλο (Το βουερό απόλυτο ...)

Το βουερό απόλυτο 
Χτυπά τους τοίχους

Εγκλωβισμένο πουλί
Σε τετράγωνο χώρο.


Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή Όστρια, 2017
Οι ενδιάμεσες του ανέμου σιωπές

Ερωτικό

Βράδυ Σαββάτου.
Η κυρία βυθίζει 
Το όπλο
Στο μελανοδοχείο.
Σχεδιάζει κραυγές. 
Ύστερα τινάζει τα μαλλιά της στο σκοτάδι.

Πριν γίνει αυτό
Ο Παύλος την ταϊζει γλυκό του κουταλιού.
Μ' ένα δοξάρι σπιθίζει το σώμα,
Το σιρόπι αγριεύει τον ουρανίσκο.
Ο Παύλος της βγάζει μια μια τις σφαίρες
από το στόμα.
Κοιτάζονται κατάματα.


Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή Όστρια, 2017
Οι ενδιάμεσες του ανέμου σιωπές

Της θάλασσας, 3

Μια φορά κι έναν καιρό

Σε πρώτο πλάνο, δυο μάτια υγρά
Κι ύστερα οι καμπύλες του θέρους
Οι πρόσκοποι μήνες
Ιούλιος και Αύγουστος
Πρόθυμοι να μας λεηλατήσουν
Θυμήσου
- κάθε προθυμία είναι αρπακτική στο βάθος -
Κάθομαι λοιπόν στο ξύλινο σκαμνάκι
Πιάνω τα γόνατα ... μια φορά κι έναν καιρό
ήταν μια θάλασσα και μια στεριά
και μάλωναν
και σώπαιναν
κι έσπαγαν στα μάτια μας κοκκινωπά πετράδια
τα γόνατά μας λύγιζαν
στο θαλασσί, στο γκρίζο
στο επιμύθιο κοντά, αλλάζανε πινέλα
γκρίζος γιακάς, η μοναξιά και θαλασσί το πέτο
πάλι κοντά και μάλωναν
τη μόστρα ποιο θα δείξει

Μια φορά κι έναν καιρό ...


Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή Όστρια, 2017
Οι ενδιάμεσες του ανέμου σιωπές

Όπως

Το παραμύθι ή το πουλί
Μια τρύπα στο τζάμι
Εισέρχεται κουτσό χελιδόνι.
Κάπως έτσι 
αρχίζουν
τα παραμύθια. 
Μια ραγισμένη είσοδος
Σε μια δοκιμασμένη έξοδο. 


Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή Όστρια, 2017
Οι ενδιάμεσες του ανέμου σιωπές

Άτιτλο (Άς μη γελιόμαστε ...)

Ας μη γελιόμαστε
Μ' ένα ψίχουλο ανεβαίνουν
Τα πουλιά στον ουρανό.


Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή Όστρια, 2017
Οι ενδιάμεσες του ανέμου σιωπές

Ασημόχαρτο

- Κράτησέ με.
Με το ίδιο πάθος.
Σαν να ρουφάς τη σκιά σου.
Σαν στάχυ που δακρύζει στον ήλιο.
Ποτάμι που περνά απ' τους μίσχους των δαχτύλων σου
και γίνεται στάμπα στο ποτήρι που κρατάς.
Ανεμόβαρκα που σκίζεται στα δυο
και μένουν τα κουπιά
στο φεγγαρόφωτο ν' αστράφτουν.

- Διπλώνομαι
στ' ασημί του κόσμου τσιγαρόχαρτο
στο κουτί με τις μπλε πεταλούδες
στενάζω
γλείφω λίγο απ' τη ζάχαρη που τις τάισες,
ακούω τα δεμένα βατράχια
στη άμμο
πριν γίνουν πρίγκιπες.
Τους τέλειωσε
να λεν η μοναξιά
και ψάχνουν τ' ασημί τσιγαρόχαρτο
να κάνουν σφυρίχτρα πριν λήξει
η παρτίδα.

Κόψε τα χαρτιά.
Η Άνοιξη μοιράζει.

Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή Εν ώρα λήθης, 2013
Ενότητα : Ερωτικά
 

Στίχοι

Ι

Κύμα, ήλιος κι έρωτας.
Κοπάδι υδρατμών στα μάτια μου κάθε που ανασαίνω δίπλα.

ΙΙ

Έρωτας είναι:
Στο βυθό να βρίσκεσαι. Με ανάσα. Και να μην πνίγεσαι.


Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή Εν ώρα λήθης, 2013
Ενότητα : Ιχνηλασία

Στριφτό

Κρατάς τη ζωή
σαν τσιγαρόχαρτο.
Στα δάχτυλα ανάμεσα
τοποθετείς αργά αυτό που σε πικραίνει.
Γλείφεις προσεκτικά την ίσαλο γραμμή
όσφρησης και γεύσης.
Εξετάζεις την ευθύτητα του απότοκου.
Και πριν προλάβεις να χαρείς
αμέτοχο στα δίχτυα σου το ρίχνεις.
Σάλιο, φραγμοί και χειλικές δονήσεις
το λειαίνουν
φωτιά ανάβεις και σπινθηροβολεί
η άκρη απ' τη χαρά σου.

Με κάθε τόσο, σε θωρώ, σκύβεις και το ανάβεις
και προσεγγίζεις την αρχή με περισσή φροντίδα.

Και φτάνεις, δίχως να το θες, στο τέλος της απόλαυσης.
Η τελευταία ρουφηξιά είναι της κόλασης η κάψα
που όσο κι αν σε διαπερνά, ξέρει να σε μεθάει.
Κράτα λοιπόν εκείνη την ορμή
με έρωτα, λύπη και θυμό.

Και μη διανοηθείς να σβήσεις το τσιγάρο.

Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή Εν ώρα λήθης, 2013
Ενότητα : Σημειολογία ρυθμού

Ανάμνησης γραφή

Σε είδα να πουλάς τα μπακιρένια κανάτια,
τις καδένες,
τα χειροποίητα μενταγιόν,
εκείνα που θαύμαζες στο λαιμό μου,
αφήνουν, βλέπεις, καθαρά τα ίχνη τους
εκεί που τα προδίδεις.
Σε είδα να ξεθάβεις παλιές φωτογραφίες
εκείνο το γκριζογάλανο οπυ αγάπησες
ασπρόμαυρο να γίνει
δίστομο αγγείο
ηχώ
που σβήνει ευθύς
ρουφώντας
ξεθυμαίνοντας
αέρα να πάρει
ο σφυγμός
να τρέξει
διάφανους παλμούς
σε άνοιγμα κάρτας γιορτινής
με αστεράκια
κυρτά επίπεδα
δαφνόφυλλα και μέντα
κι όλα στο σούρουπο
που φέγγει
που σκιρτά
μια τελευταία ηλιαχτίδα.

Ανάμνηση με χόρτασες
κι εγώ θα σε γιορτάσω
με κίτρινο θαμπό λικέρ
στο βάζο στάχια ...

Κρατάς την άκρη της γιορτής.
διαβάζεις τις ρωγμές της.
Εκεί που σε πεθύμησα
εκεί θα σε βουλιάξω.

Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή Εν ώρα λήθης, 2013
Ενότητα : Σημειολογία ρυθμού
 

Τοίχος

Απόγευμα.
Ο ήλιος βαθαίνει στο ποτήρι με το λικέρ.
Αναμειγνύω και στογόνες λεμονιού.
Για να αδειάσει η ψυχή από τοξίνες.
Προσθέτω και πάγο.
Να μπλοκάρω την ταχύτητα του γοργού.
Στέκομαι αντίκρυ.
                          Γέρνοντας τα όνειρα
                          προς τη μεριά του τοίχου.

Στάμπες απόγνωσης σε υγρούς διαδρόμους.

Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή Τροπή, 2012

Γενέθλια πόλη

Στο σκοτάδι
κρέμεται σαν ύφανση
ο χρόνος.
Στο κατώι
αρμαθιές αποξηραμένου χειμώνα.

Αθίγγανοι πλέκουνε καλάθια.
Ακούγεται ο ήχος
απ' τα νύχια της γάτας
στο φως, στο λυχνάρι που έγδαρε.

Δεν κοιμήθηκα απόψε
κι ένιωσα μέσα μου ευτυχής.
Η μέρα ακούμπησε στα γόνατα
το χάραμα
κι ώσπου να το ζεστάνω
τρίξιμο πόρτας
πέλαγο βαθύ
τα μάτια σου φωτιά μεγάλη
και το ρολόι
το ντουλάπι
η ασπίδα
το παιδί
στην κούνια
όλα γίναν ήχος
και κόπηκε η τράπουλα στα δυο
στα τρία
και φανέρωσε
ρήγα, βαλέ και ντάμα
όλα στο κόκκινο.

Και φτάσαμε χωρίς να το καταλάβω
στη γενέθλια πόλη
ακατοίκητη και πληγωμένη
έρημη
σαν ξεχασμένο αντικλείδι.

Πού να βρω της ψυχής μου τη γαλήνη ...

Χρύσα Βλάχου
από τη συλλογή Τροπή, 2012