Περιεχόμενο κοινότυπης συσκευασίας

Τι αγόρασα τελικά απ' τη ζωή;
τι θα εξοφλήσω με τον θάνατό μου;

την άχρηστη σοφία
που επωάζουν οι πληγές

τα βήματά μου έκπληκτα
σε μακρινές πλαγιές της γης

τα παζαρέματα της αγάπης
στις συναντήσεις των ψυχών

στιγμές που με σπασμούς
ο ίλιγγος του σώματος
κλωτσάει τον νου στο χάος
- σαν ασήμαντο
ίσως και σαν σημαντικό -

ή που άγγιξα πάλι
στα διαβρωμένα χρόνια
της ωριμότητας
την αθωότητα γυμνή
όταν ένα παιδί μικρό
με κράτησε απ' το χέρι;


Κατερίνα Καζολέα
από τη συλλογή ΄Νότος, 2015
 

Στην άλλη πλευρά του ουρανού

Άραγε θα σε ξαναβρώ ποτέ στην άλλη εκείνη όχθη;
Την κρυφή
Χωρίς σώματα, χωρίς πρόσωπα
Θα σε γνωρίσω μόνο απ'την αύρα;
Πώς αναγνωρίζονται οι άνεμοι;
Πώς ζευγαρώνουν βόρειος κι ανατολικός;
Και το νερα; Γνωρίζονται άραγε μεταξύ τους πριν ενωθούν;
Ό,τι έχω μέσα μου να ενωθεί με σένα.
Κάποτε πρέπει να συμβεί.
Κάποτε θα πετύχει.
Χωρίς σώμα, χωρίς πρόσωπο, χωρίς ονόματα
συντελείται η αγάπη.
Χωρίς τίποτα.
Χωρίς τίποτα θα συμβεί το ωραιότερο.
Θα συμβεί εκείνο που πρέπει.

Κατερίνα Καζολέα
από τη συλλογή Νότος, 2015
 

Πατημασιές στο χιόνι

Δεν απομένουν έκτακτες χαρές
μέστωσαν όμως οι απλές
ήλιος φεγγάρι άστρα
κι ο ναυαγός του ραψωδού
να σκαρφαλώνει βράχια

Αμόνι του χρόνου υπήρξαμε κι εμείς
πατημασιές στο χιόνι

Τι κι αν χωρέσαμε στο ανάστημα κάποιου θεού
δαν ήμασταν παρά δαιμόνων σκόνη
τρελά λαμπιόνια σε αλλόκοτη γιορτή
πιόνια φαιδρά σε τραγωδία γνωστή
φερέλπιδες ντυθήκαμε σαν καλοκαίρια
κι ας ξέραμε πως θα μας σβήσει φρέσκο χιόνι


Κατερίνα Καζολέα
από τη συλλογή Νότος, 2015

Σημάδι

                θα περιμένω είπε κι έφυγε
                       δεν ξαναφάνηκε ποτέ
                       η νύχτα κατέβαινε άγρια
                       και ξεσπούσε στα δέντρα

Όνειρο μεσημεριού ο έρωτας
σύντομο
μα προλαβαίνει
να καρφώσει στους ώμους σου φτερά
να σε κάνει δυνατό και όμορφο
να σκάψει μέσα σου να βρει
τα τρυφερά και τ' άγρια
να κεντήσει στο δέρμα σου τη δίψα

έπειτα ξυπνάς
χωρίς φτερά
χωρίς ομορφιά και δύναμη
μ' ένα κενό στα σπλάχνα
δίψα του δέρματος
σε βασανίζει

σημάδι αόρατο
πως έζησες έναν έρωτα

είνα κρυφό αποτύπωμα η απουσία


Κατερίνα Καζολέα
από τη συλλογή Νότος, 2015
 

Μοναξιά

Να την αισθάνθηκε άραγε
η Ιφιγένεια στον βωμό;
είχαν στρέψει, λένε, αλλού
οι παριστάμενοι το βλέμμα τους
δεν άντεχαν το έγκλημα
στο οποίο συμμετείχαν

και το φοβισμένο θηρίο - μόνο του
θλιμμένο χωρίς ακτίνα καμιά
να υποτάξει το δέρμα του
τι ερημιά ένας Μινώταυρος
για τόσους αντικατοπτρισμούς

όπως αδύναμο κερί στο εγκόσμιο σκοτάδι
στο μαύρο της πλάνης το αδιαπέραστο
μια δίψα ερώτησης, μι σπίθα
μοναχική θεωρείται ή κυρίαρχη;

μόνο ένας εσταυρωμένος το έθεσε κάποτε σωστά
«Πατέρα, γιατί με εγκατέλειψες;»
μα περιμένουμε ακόμα την απάντηση


Κατερίνα Καζολέα
από τη συλλογή Νότος, 2015
 

Η αντίσταση του συγγραφέα

Πόρτα που στέκει μόνη της
σε απέραντο χωράφι

τη δέρνουν σκιές και σύννεφα
αντιλαλοι από αιχμάλωτες ψυχές
μέχρι να πέσει
να τραυματίσει το χορτάρι
να σκάψει θνητό περίγραμμα
στη νικημένη γη

γραφή
που θα σβήσει με βροχή
σελίδες που θα σκορπίσει αέρας
βιβλία να ζεστάνουν τις φωτιές που τα καίνε
ιδέες κυνηγημένες να κρυφτούν
ιστορίες να ξανακοιμηθούν

κάθε τόσο
ένας επόμενος ρομαντικός
αναχωρητής αλήθειας ανεπιθύμητης
παλεύει να ξαναστήσει όρθια την πόρτα στους ανέμους


Κατερίνα Καζολέα
από τη συλλογή Νότος, 2015
 

σκιά

Συνάντηση με το πεπρωμένο.
Τρέμω.
Ψεύδομαι: είχα τάχα χαθεί στον δρόμο.
«Τώρα σε βρήκα εγώ» μου λέει.
«Δεν ξεφεύγεις πια. Θα σε πάρω από πίσω».

Αυτό που βλέπετε να με ακολουθεί δεν είναι η σκιά μου.


Κατερίνα Καζολέα
από τη συλλογή Νότος, 2012
 

δεν συναντήθηκαν

Η νύχτα έπεσε μονοκόμματη
χωρίς δειλινο
χωρίς διαβαθμίσεις
κάποιος έσβησε το φως
έσβησε και τη ζωή της
εκεινος πέρασε απ' τον δίπλα δρόμο

Ιθάκης και Τροίας γωνία
σκορπίστηκαν όσα θα είχαν πει

δυο παιδιά δεκαεξάχρονα
πέρασαν μετά από λίγο
σκόνταψαν σε μια λέξη ανένδοτη
κι αγκαλιάστηκαν πιο σφιχτά


Κατερίνα Καζολέα
από τη συλλογή Νότος, 2015

Ποίηση

                                        Στους γονείς μου

Ποίηση
πάντα κυνηγημένη
κρησφύγετο για παρανόμους
απεργάζονται την κατεδάφιση του συμβατικού
ανιχνευτές κρυμμένης νάρκης
σε βάθος άγονης γραμμής
συντεταγμένες φυγή και εξορία
απομόνωση και αποκάλυψη
Νόσος σαν όλες τις άλλες
πότε έρχεται; πότε φεύγει;
Γαντζώνεται ιός στο αίμα
κατακλύζει τα παρασκήνιά σου
διαδηλώνει απελευθέρωση
λες και κρατούσες εσύ κάτι δεμένο
Δίψα για κάτι απροσδιόριστο
ανεφέρεται στα στυμπτώματα
Μα δεν ξεδίψασε ποτέ κανείς.

Κατερίνα Καζολέα
από τη συλλογή Νότος, 2015