Ό,τι γράψαμε

Δεν ήταν ποιήματα ό,τι γράψαμε/ κουρέλια της απελπισίας ήταν κι ίσως/ κάποτε συρραφτούν ν' αρμολογήσουν/ την όψη της πραγματικής μας μέρας// Κωστής Παπακόγκος από τη συλλογή Στον ίσκιο του πουλιού, 2020

Αβάφτιστο

Ανήκουμε όλοι στο χώμα/ και η γης ανήκει στο θάνατο.// Θα σου χάριζα το χωράφι μου/ αν ήξερα πως δε θα σου προσφέρω/ εφτά στρέμματα θάνατο ακόμα.// Κωστής Παπακόγκος από τη συλλογή Στον ίσκιο του πουλιού, 2020

Στο τζάκι

Τα κούτσουρα που καιν στο τζάκι απόψε/ έγιναν πάλι δέντρα κι ανεμίζουν/ τις πυρόξανθες κορφές τους.// Και στον ίσκιο τους τρέχει ένα ζαρκάδι/ σαν της μυλωνούς την κόρη/ όταν χινόπωρο στο δάσος την πρωτόειδα.// Κι έπεσε πάνω μου η ματιά της λάβα/ κι άναψε το κορμί μου και καίει ακόμα/ μαζί μ' όλα τα κούτσουρα στο τζάκι.// Κωστής Παπακόγκος από τη συλλογή Στον ίσκιο του πουλιού, 2020

9 του Μάρτη

Πατούσα χιόνι ακόμα ως χτες και σήμερα/ με ξάφνιασε στον κήπο ένας κρόκος/ η πρώτη ανοιξιάτικη επιστολή/ της μάνας μου απ' τον κάτω κόσμο// Έξι σελίδες ήταν λευκές-δεν ήξερε/ γράμματα η έρμη - μα εγώ τις διάβασα όλες/ έτσι όπως διάβαζα τα μάτια της/ όταν στέγνωνων τα πικρά της δάκρυα. Κωστής Παπακόγκος από τη συλλογή Στον ίσκιο του πουλιού, 2020

Η αμοιβή

Κάποτε οι στίχοι αποδημουν και τότε
κάθεται ο ποιητής στη στρογγυλή 
κοιλιά της γης κι ανάβει ένα τσιγάρο.

Τίποτα δεν τον πνίγει πια την αγωνία
αιμόπτυση την έχει κάνει να ποτίσει
τα διψασμένα χώματα.

Τις φλέβες με τους πυρετούς τις έκοψε
να ρίξει λίγο φως μες στο σκοτάδι.

Καπνίζει το τσιγάρο του σαν εργάτης
μετά τη δουλειά κι έχει μόνο αμοιβή
πάνω του τα νομίσματα των άστρων. 


Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Νυχτερίδες, 2015

Ο χυμός

Έρχομαι από τις ρίζες της νύχτας
κι ανεβαίνω στα κλαδιά της
είμαι ο χυμός της ίδιας νύχτας
με μια κουκκίδα φως βαθιά μου.
Ο δρόμος μου είναι πάντα προς τα πάνω
τον ανεβαίνω δίχως κόπο
κι όταν όλα σωριάζονται στη γης
εγώ τολμάω να τους γελάσω.

Διαβαίνω μπρος στα μάτια σας 
μα δε με βλέπετε
παρακολουθώ τις κινήσεις σας
ακούω τους ψίθυρους σας
λογαριάζω γτις πράξεις σας -
κι ούτε με υποψιάζεστε.
Γιατί η ματιά σας δεν μπορεί
να περονιάσει μια φλούδα
μήπε και η σκέψη σας μπορεί
τη δικιά μου ταχύτητα να πιάσει. 

Έρχομαι απ' τις ρίζες της νύχτας
σαν ένα μάτι γυάλινο
είμαι ο χυμός της ίδιας νύχτας
μ' όλη την ταραχή της. 
Ανεβαίνω τη μοίρα μου αθόρυβα
έξω απ' τις μπόρες και το χρόνο
πέρ' απ' τις προφητείες σας.
Κι όταν το ανάστημα της νύχτας ξεπεράσω
θα εκραγώ κάποια αυτή σα λουλούδι.  


Κωστής Παπακόγκος
απά τη συλλογή Νυχτερίδες, 2015

Ο σύντροφος

Συγκέντρωσα τους γαλαξίες
που παρελαύνουν στο αίμα μου
κινητοποίησα τους λαούς
που κατοικούν στο στήθος μου
έπιασα τ' άρματα ν' αντιβγώ στον πόνο.

Μα εκείνος παραμένει τυλιγμένος
γύρω απ' το σκοτεινό μου αξόνι
βουβός και τετρακέφαλος 
σαν τέρας μυθολογικό. 
Κι όπως αυτός είν' που κρατάει
κυπαρίσσι τ' ανάστημά μου στη θύελλα
και τα βαθιά πλοκάμια του ίσως είναι
που μ' έδεσαν τόσο σφιχτά
με τους λαούς της γης
που βρήκαν καταφύγιο στο κορμί μου.


Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Νυχτερίδες, 2015

Το τραγούδι του καπετάνιου

Γραίγοι με κατευόδωσαν με καλωσόρισαν γαρμπήδες
σε τρικυμίες και μπουνάτσες 
                 έρωτας κι έγνοια το τιμόνι.

Λύγιζαν ντροπαλές οι αυγές νησιωτοπούλες λαβωμένες
κι άλλες αυγές μες στα κατάρτια
                καίγαν τις πλώρες και τα στήθια
                που γίναν θόλοι τ' ουρανού ή ασπίδες.

Κι οι πολιτείες μ' έκραξαν να τους μοιράσω την ψυχή μου
με τις ουρές της καταιγίδας
                και τους ψηλούς αετούς της Πίνδου. 

Βρήκα την βόρεια θάλασσα να την παγώνει ένας Γενάρης
όμοια με μαρμαρένιο αλώνι
              κι έψαξα για το Διγενή της
              σκίζοντας τις αντάρες με το βλέμμα.

Κι ο λίβας μ' άρπαξε φλεγόμενη παντιέρα στη Μεσόγειο
πάνω από μπράτσα ολόρθους όλμους
             μέσ' από μάτια σαν καψούλια.

Τότε βρήκα τον πόρο απλόν μέσα στις συμπληγάδες  -
όταν τα πέλαγα περάσεις
            βγαίνεις λουσμένος απ' τ' αστέρια.
            Έρωτας κι έγνοια πάλι το τιμόνι!


Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Νυχτερίδες, 2015

Ο κήπος

Γυρεύει ο κήπος το σοφό του κλαδευτήρι
τ' άτρεμο χέρι και τους ήλιους
βουερούς καρπούς στα κλώνια κρεμασμένους.

Ό, τι κι αν λένε οι θαυμαστές του είναι χατίρι
ψέμα είναι ακόμα και στους άλλους
που ο κήπος ζει με τους παλιούς του επαίνους.

Ήταν βεγγαλικά της βλάστησης τα χρόνια
κι είναι πολλοί που τυφλώθηκαν
κι έμειναν με τα δέτνρα αγκαλιασμένοι.

Ακούνε τις φωνες κι άς έφυγαν τ' αηδόνια
μιλούν για τοπικήν ειρήνη
κι είναι ευτυχείς με ομίχλη φασκιωμένοι. 

Μα τώρα οι δρόμοι στένεψαν και μπερδευτήκαν
χλωρά ξερά κλαδιά ένα δίχτυ
κι έφραξαν έξω τις γαλάζιες μέρες. 

Πάνω τα νέφη μ' άγρια μάτια κρεμαστήκαν -
ο κήπος θέλει κλαδευτήρι
πριν τον θερίσουν τις βροχής οι σφαίρες. 


Κωστής Παπακόγκος 
από τη συλλογή Νυχτερίδες, 2015

VI - άτιτλα (κλείστηκαν στο δωμάτιο ...) επιλογή

Κλείστηκαν στο δωμάτιο, μα πού οι τοίχοι
πού τα παράθυρα κι η στέγη;
Άσπρες φτερούγες γίναν τα σεντόνια.

Η ύπαρξή μου στην παλάμη σου, είπε,
τρεμάμενη σταγόνα, μη διστάξεις
άμα διψάσεις να την πιεις.

Για βγάλε μαστρο-Ήφαιστε ν' αγγίξω
κοκκινομάλλα φλόγα απ' το καμίνι σου
κι απέ ας με κάνει στάχτη !

Τι πιο βαθιές πατημασιές στη γης
τις άφησαν τα ονείρατα
που ποτέ δεν περπάτησαν στο χώμα.


Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Η έβδομη λιαχτίδα, 2014

ΙΙΙ - άτιτλα ( λάμπουν τα δέντρα κόκκινα στο Γράμμο...) επιλογή

photo by christina venedict

Λάμπουν τα δέντρα κόκκινα στο Γράμμο
απ' το φθινόπωρο του εμφυλίου,
αίμα πίνουν οι ρίζες τους ακόμα.

Τι θα 'ταν η ζωή μας δίχως ήττες
δίχως συντρίμμια οράματα τι θα 'ταν
αν δεν είχαμε τι να χτίσουμε πια.

Μεσάνυχτα στην Εθνική Βιβλιοθήκη
στις αίθουσες νεκρική σιγή, αθόρυβα
ροκάνιζε το σαράκι την ιστορία.

Θεέ μου, οργή απ' την οργή σου είμαι
κι είμαι σπίθα απ' το τζάκι σου,
φύλαξέ με μην κάψω τον κόσμο.


Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Η έβδομη λιαχτίδα, 2014

ΙΙ - άτιτλα (μια ανθισμένη αμυγδαλιά ...) επιλογή

Μια ανθισμένη αμυγδαλιά
τ' Άη Βασιλιού χτενίζονταν
στο κάτοπτρο της σελήνης.

Οι λέξεις έχουν φτερά σα μύγα
πέταξε μια από 'να στόμα και κάθισε
ολημέρα στο κούτελό μου.

Εγώ κρατάω ζωντανούς τους νεκρούς,
άμα πεθάνω εγώ θα τους κρατήσουν άλλοι,
μαζί μ' αυτούς κι εμένα.

Τρεις μέρες σ' ακολουθάει ο καλός στίχος,
την τέταρτη σε κεντάει ελαφρά κι αρχίζει
να ρέει το αίμα σου στο ποίημα.


Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Η έβδομη λιαχτίδα, 2014

I - άτιτλα (ό,τι άγγιξες στο διάβα σου με αγάπη ..) επιλογή

Ό,τι άγγιξες στο διάβα σου με αγάπη
φτερά θα βγάλει να σε φέρνουν πίσω
σ' εκείνους που μια μέρα θα τους λείπεις.

Ο χρόνος γύρω απ' όλα κι ο θάνατος
ρολόι στο χέρι του μωρού που ποτές του
δεν έμαθε να διαβάζει τις ώρες.

Έπεσε ο ποιητής στη μάχη
και τώρα αναπαύεται
κάτω από την ασπίδα μιας λέξης.

Δυο κυπαρίσσια στο κοιμητήρι
σπίρτα αναμμένα,
μαύρες οι φλόγες το πένθος βαθύ.


Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Η έβδομη λιαχτίδα, 2014

Σαρκοφάγος

Αντάρα, λιόδεντρο,αστραπή, ζαρκάδι
ασκοθάλασσα, κριθαρόψωμο, λιοπύρι
αγριοκόριτσο, νεραϊδόξυλο, νυχτοπούλι
πεφτάστρι, δραγατσούλα, άλλη άκρη ...

Πέτρες απ' το ασυναρμολόγητο ποίημα -
απ' το βαθύ μνήμα που όποιος προφτάσει
να χτιστεί ζωντανός μες σ' αυτό
με πετροκάραβο πια θα πλέει στον αέρα.

Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Χιονισμένος λύχνος, 2012
 

Δειλινό

Διάβαινα σε χορταριασμένο μονοπάτι
και οι λέξεις μου ήταν μιας χρήσης
σαν σπίρτα αναβόσβηναν
όπως αναβοσβήνουν και οι ανθρώποι.

Στο αψηλότερο δέντρο η τσικλιτάρα
έκρουε πού και πού το διαπασών
κι η άρπα του δάσους θρόιζε
τον απόλυτο πόνο της αρμονίας.

Ουρανέ μου, ψιθύρισα, για παίξε
το κόκκινο λαγούτο σου να χορέψω
μήπως και μ' αμνηστέψουν οι θεοί
μήπως και ο Χάροντας μου δώσει χάρη.

Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Χιονισμένος λύχνος, 2012

Στιγμές

Ήμουν στο πατρικό μου σπίτι κι έβρεχε,
αντίκρια το λιβάδι και λίγα δέντρα
σκυφτά, φορτωμένα ψιθύρους.

Κοιτούσα πίσω απ' το τζάμι συνεπαρμένος
απ' τις μορφές των νεκρών
που αναβόσβηναν στην πρασινάδα.

Απάνω κρέμονταν τα βυζιά τ' ουρανού
κι αόρατα γοργοδάχτυλα χέρια
άρμεγαν ασταμάτητα τις μνήμες.

Σιγά σιγά η βροχή δυνάμωσε κι ο τόπος
άρχισε ν' ανεβαίνει ενώ εγώ
έπεφτα με ταχύτητα προς το χώμα.

Ήταν σα να 'χε σπάσει ο ανελκυστήρας
κι εγώ ήμουν μες στο θάλαμο.
Η πτώση κράτησε μια ολόκληρη ζωή.

Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Χιονισμένος λύχνος, 2012

Σιγή

Νύχτα και οι άνεμοι φευγάτοι
μόνο το γιασεμί
με την αναμμένη του λάμπα
ξυπόλητο περπατάει στο λιβάδι.

Στην αυλή το πηγάδι τηλεσκόπιο
στραμμενο προς της γης τα σπλάχνα -
εκεί 'ναι η Κόρη αστροναύτισσα
και οι πεθαμένοι κράτος.

Κα στα χαμηλά φώτα της ψυχής
ο έρωτας και ο θάνατος
παιδάκια που χαϊδεύονται απαλά
μες στο βαθύ τους ύπνο.

Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Χιονισμένος λύχνος, 2012

VI (Άτιτλα)

*
Κάτω απ΄τη λεύκα κίτρινα τα φύλλα
σαν το φουστάνι της χορεύτριας
ύστερα απ' την παράσταση
στο καμαρίνι.

*
Τύλιξε το βουνό γλήγορη ομίχλη
και το ξωκλήσι κρύφτηκε
σκιαγμένο αρνί
κάτω απ' την προβατίνα.

*
Τον Αύγουστο κρυφομιλούν οι πελαγίσιοι
στην κουπαστή με το φεγγάρι
κι εκείνο χαμηλώνει τόσο που νιώθουν
τα χνούδι του
ζεστό στα μάγουλά τους.

Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Ιθάκη, 2010

Ηλικίες

Το χάραμα οι λέξεις είν' αέρας
είναι ρίγη και ψίθυροι και χρώμα.

Το μεσημέρι γίνονται ποτάμια
καράβια δέντρα ή σύννεφα. κι ακόμα
γίνονται πού και πού ντουφέκια.

Μα σα βουλιάξει ο ήλιος και λαλήσει
το αηδόνι μες στη ρεματιά
όλες οι λέξεις γίνοντ' αίμα.

Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Ιθάκη, 2010

IV (άτιτλα)

*
Το τερερέμ της βροχής στη στέγη
και μπροστά στη φωτιά
κόκκινα
πλατανόφυλλα
οι παλάμες του αγρότη.

*
Γέρασε η κορομηλιά και κουφάλιασε
μα σαν την κρούει ο άνεμος
τραγουδάει
με τετρακόσια φλάουτα το κορμί της.

*
Καράβι με αψηλό πανί το κυπαρίσσι
ταξιδεύει χρόνια κάτω απ΄τα νέφη
ωστόσο αράζει κάθε αυγή
πλάι στου χωριού το κοιμητήρι.

Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Ιθάκη, 2010