Σε μια ξερή πευκοβελόνα
και σ' ένα φύλλο τεφρό πεσμένο
το νήμα του στηρίζει ένα μικρό αραχνάκι.
Πηγαίνει κι έρχεται, επίμονο κι ακούραστο
μες στη γλυκειά προσωρινότητά του.
Δεν το προσέχει ο μικρός άνεμος
και το πουλί που τραγουδεί
στον ταπεινό του θάμνο.
Εικόνα του ελαχίστου, σκιά της ύπαρξης,
ψίχουλο από το συμπόσιο και τη γιορτή του Κόσμου,
σοφό κι ελεύθερο μες στην υπακοή του,
το γαλάζιο του δόλου του το ύφασμα
σχεδόν αθώρητο,
σαν ώριμο καρπό παρασκευάζει.
Σαράντος Παυλέας
από την Ελληνική ανθολογία της νέας ποιήσεως,
Άγκυρα 1974
Αναρτήσεις
