Κρύφτηκε η μέρα στο κρυφτό μας (β)

Κρεμασμένη στο κάστρο η σημαία μας/ -κάστρο χωρίς στρατό δεν γίνεται-/ τρέχανε τα γυφτάκια να την κατεβάσουν/ κι αρχίζαμε τη μάχη της σφεντόνας./ Το απόγτυμα τρώγαμε παρέα/ ψωμί με βούτυο και ζάχαρη.// .............................................................................. Θοδωρής Βοριάς// από τη συλλογή Ανιλίνες, 2021

Οι στίχοι είναι σφαίρες (δ)

Κάποτε έγραφα ποιήματα/ κι ούτε θυμάσαι πού τα έκρυψες./ Μα οι στίχοι είναι σφαίρες/ τις ξεχνάς όταν γυρίσεις στη ρουτίνα/ της ειρήνης/ ξεδιπλώνεις κάποιο ρούχο/ και ξεφεύγουν στο πάτωμα/ και καρφώνονται στα μάτια σου.// ............................................................................. Τις νύχτες οι σφαίρες/ τρπώνουν στα όνειρό σου/ κι όταν δακρύζεις/ οπλίζει μέσα σου/ το ΄ποίημα ετοιμοπόλεμο// ............................................................................. Θεδωρής Βοριάς// από τη συλλογή Ανιλίνες,2021

Καταρρίχηση (α)

Να στραφείς μέσα σου, / αν θες να γράψεις ποιήματα,/ να συρθείς στα βράχια σου/ - καταρρίχηση στον γκρεμό/ με το κεφάλι προς της άβυσσο. ................................................................................ Θοδωρής Βοριάς// από τη συλλογή Ανιλίνες, 2021

Αδικαιολογήτως παρών στον κόσμο

Νά ’ρθεις γιὰ λίγο
νὰ μ’ ἀντικαταστήσεις
κι ἀντάλλαγμά σου τὸ μπαλκόνι μου,
ὁ ἣσυχος μικρός μου κόσμος
-τὰ σμήνη τῶν περιστεριῶν,
ὁ δρόμος τῶν περαστικῶν ζητιάνων,
οἱ ἀνέκφραστοι ὑπήκοοι
στὴ στάση τῶν ἀστικῶν…
 
Νὰ καθίσεις στὴ θέση μου,
νὰ μοῦ δώσεις τὰ πόδια σου
νὰ σηκωθῶ, νὰ τρέξω.
Νὰ μοῦ δώσεις τὰ μάτια σου
κι ἓνα δρόμο ἀγαπημένο.
Νὰ μοῦ δώσεις τὴν καρδιά σου
καὶ μιὰ μάχη, νὰ μ’ ἀνάψει.
 
Γιὰ δυὸ τρεῖς ὧρες
ἀδικαιολογήτως παρὼν
στὸν κόσμο σου.

Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου, 2018

Alors, c'est la guerre

Τὰ κίτρινα λουλούδια στὸ λιβάδι
γέρνουν τὰ κεφάλια τους κατὰ τὴν πόλη.
 
Κι ἡ πόλη ψὲς βράδυ εἶχε κακὸ προαίσθημα
κι ὀνειρευόταν ἐφιάλτες
-φύτρωναν κίτρινα λουλούδια
στὰ κατώφλια τῶν σπιτιῶν
κι ἡ ἄσφαλτος χορτάριαζε.
 
Λοιπὸν ἔχουμε πόλεμο!


Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου, 2018

Ραγίζει ο φλοιός της Ιστορίας

Τὴν ὥρα τῆς ἐξέγερσης θέλεις νὰ γράψεις
μὰ ἡ Μούσα εἶναι δεμένη,
ξαπλωμένη στὴν κεντρικὴ πλατεία
γιὰ νὰ τὴν ποδοπατήσουνε τὰ πλήθη.
Ἒτσι κι ἀλλιῶς κανένας στίχος δὲ χωρᾶ
τὴ δρασκελιὰ τῆς Μοίρας,
τοὺς τόνους αἵματος
ποὺ χύνονται ἀπ’ τὸ ποτήρι της
καὶ τοὺς ἄλλοτε πανίσχυρους ἡγέτες,
ποὺ ξεψυχοῦν κάτω ἀπὸ τὴ φτέρνα της.


Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου, 2018

Ανιλίνες ε'

Στὸ νοσοκομεῖο πεθαίνουν ἄρρωστοι
καὶ στὸ προαύλιο ἡ βλάστηση ὀργιάζει·
θαρρεῖς πὼς τὰ λουλούδια
μὲ τὶς στερνὲς ἀνάσες μας ἀνθίζουν.

Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου, 2018

Ανιλίνες α'

Κάναμε ψυχὴ
τὸ χαρτὶ καὶ τὸ μολύβι.

Πιστέψαμε πὼς τὰ μοιραῖα
δὲ μένουν ἀναπότρεπτα
σὰν πιάσεις καὶ τὰ γράψεις
στὴν ψυχή σου.

Στὸν πρῶτο στίχο
ποὺ σκαρώσαμε
γράψαμε γιὰ τὸν θάνατο.


Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου, 2018

Ανιλίνες

(α)

Έμαθες πια να ξεπερνάς
τη βαρυχειμωνιά.
Ανοίγεις κάθε τόσο το κομπόδεμα
για να χαϊδέψεις
τα βαθουλώματα στην άμμο,
τ' αποτυπώματα κορμιών
που έκλεψες απ' την ακρογιαλιά
τη μέρα που ξεψυχούσε
το καλοκαίρι.


(β)

Απόψε η νύχτα βαρέθηκε
τα δακρυγόνα και το πετροβόλημα,
απόψε η νύχτα λαχταράει έρωτα.
Να γίνει κρυψώνα για τους ακόλαστους.
Ν' ανοίξει τους τοίχους,
ν' ακούγονται οι αδέσποτοι στεναγμοί
κι οι εκρήξεις των σπασμών.

Μισοσκισμένο εσώρουχο να γίνει
και σκόρπια κέρματα στο καλντερίμι
για το ταμείο των σκιών.

Θοδωρής Βοριάς
από την συλλογή Χαμένες ψηφίδες, 2012

Το παραθύρι

Όταν περάσεις, να σταθείς,
να δεις επίμονα στο παραθύρι,
της ερημάς τη γύμνια να χορτάσεις,
τους οργασμούς του ανέμου
με τη σκόνη.

Να δεις,
τώρα που δεν απόμεινε ταβάνι,
φύτρωσε στο σαλόνι ένα δέντρο,
μεσ' απ' τα φύλλα του κοιτάζω
τους περαστικούς της γειτονιάς.

Τώρα πια νικήσανε τ' αστέρια
πέφτουν ελεύθερα στο ξέσκεπο
υπνοδωμάτιό μας

τζάμι για τζάμι άσπαστο
δεν έχουνε αφήσει.

Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Χαμένες ψηφίδες, 2012

Τα σημάδια των καιρών

Οι ποιητές που νιώθουν
τα σημάδια των καιρών
γράφουν ποιήματα
όλοιδια με ρημαγμένα σπίτια,
μ' ερημωμένα σοκάκια κι αλητοπαρέες.

Κάνουν τόπο στις λέξεις
να βρουν απομεινάρια ξεχασμένα
- κρυμμένα τσιγάρα
κάτω από τα κεραμίδια
του χαμόσπιτου.

Οι ποιητές που νιώθουν
τα σημάδια των καιρών
δε χωράνε στα σαλόνια.
Ψάχνουν στους δρόμους για στίχους
ολόιδιους με μπαλωμένα ρούχα
μιας μόδας που έσβησε.

Ψάχνουν στις τσέπες τους
για σκόρπιες συλλαβές
για να πληρώσουν.

Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Χαμένες ψηφίδες, 2012

Στίχοι από ένα ταξίδι με τον ήλιο

Ξημέρωμα γαντζώθηκε στον ήλιο
                                       για να πετάξω.
Έμειναν κολλημένα τα παπούτσια μου
                                       στην άσφαλτο,
έκλεψα και το πρωινό τραγούδι
               απ' την κορυφή μιας ακακίας
γιατί στο χωματόδρομο της γειτονιάς μας
παίζαμε ξυπόλητοι
κι είχα ακακίες στην αυλή
κι ένα τραγούδι
πριν το σκεπάσουνε με άχαρο μπετόν.

Από το χθες ξεκόλλησα μια ζωγραφιά
- τρία παιδιά που σχεδιάζουν στο χώμα της αλάνας
                                                            τη ζωή τους -
την έδειξα και στα πουλιά

... είχαμε κι εμείς φτερά
πριν μεγαλώσουμε.

Το μεσημέρι έσκισα τα ρούχα μου,
το φόβο κι όλες τις προσωπίδες,
εδώ ψηλά δεν έχει δρόμους για να ντρέπεσαι.
Το δειλινό ελευθέρωσε τα ποιήματα
να φτερουγίσουν πάνω από τα κύματα.

Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Χαμένες ψηφίδες, 2012

Επιλογή χαϊκού

7
Μοιραίες έλξεις,
οδών, σπαθιών, βλεμμάτων
διασταυρώσεις.

9
(Νυχτερινές σκοπιές)
Απόψε πάλι
ξεσκίζονται βοριάδες
στις ξιφολόγχες.

13
Όταν ο ήλιος
ξεμένει από βέλη
στη γη νυχτώνει.

23
Το γυμνό κλαδί
αν δε γίνει στίχος
ας γίνει σπαθί.

Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Πυγολαμπίδες
33 χαϊκού, 2011

Πίσω απ' το Ποσειδώνιο

Τις νύχτες οδηγούνται, ιδρωμένοι,
οι αιχμάλωτοι του έρωτα
πίσω απ' το Ποσειδώνιο.

Μισόγυμνοι παραδίνονται
σε στεναγμούς κι αγκαλιάσματα,
στα σκοτεινά αποδυτήρια.

Τις στιγμές εκείνες ξεκολλάνε
απ' τις σκιές άλλες σκιές που τρέφονται
απ' τα περισσέματα των πόθων.

Μεθούν τη μοναξιά τους με ψίθυρους
με κάποιο πνιχτό φιλί, με μια πνοή βαριά
ή ένα τίναγμα της έξαψης.

Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Νυχτερινές επιπλοκές, 2008

Συνθήματα

Αυτός ο τοίχος χώρεσε απανωτά
του κόσμου τα έγχρωμα συνθήματα.
Πρώτα υπήρξε τετράδιο ιχνογραφίας
κι έπειτα έγινε λιμάνι απάνεμο
για αραγμένα ιδανικά,
που μοναχά του ασπριτζή η βούρτσα
μπορεί να τ' απειλήσει

Μόνο στα μάτια τα λαθραίων τοιχογράφων
γυαλίζουν ζωντανά σε κάθε τοίχο
τα γράμματα, τα σύμβολα, τα χρώματα
χωρίς να έχει δύναμη το ξέφτισμα,
του χρόνου και του ασπριτζή η βούρτσα.

Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι, 2005