πάντα εσύ θα νικάς στο τέλος
το ξέρω
ωστόσο εγώ πασχίζω
να παίξω μαζί σου στα ίσια
γευόμενος μέχρι το μεδούλι
την ηδονή απ’ τα μικρά μου τρόπαια
κι αν καταφέρω στο φινάλε
λίγο προτού μ’ αποτελειώσεις
την τύχη μου να ιντριγκάρω
θα πάρω ακόμη μια βαθιάν ανάσα
και βγάζοντας απ’ το μανίκι μου τον άσο
θα σ΄ αναγκάσω σε παράταση
Στάθης Κουτσούνης
από τη συλλογή Στου κανενός τη χώρα, 2020
μπρούμυτα στην ακτή μελανιασμένο
παιδί χωρίς πατρίδα
που το ξέβρασε η θάλασσα
μικρό νεκροταφείο
όμοιο με των ορνέων το στομάχι
δάσος μετά την πυρκαγιά
ένα άδειο βλέμμα
οσονούπω νυχτώνει
και τα χρόνια αστράφτουν καρφιά
στο φέρετρο της μνήμης
Στάθης Κουτσούνης
από τη συλλογή Στου κανενός τη χώρα, 2020
ο ήλιος έλαμνε στα κρύσταλλα
κάτασπρες οι πέτρες από τη γλώσσα της ροής
κι εμείς στις όχθες παίζοντας
τριγύρω γλαροπούλια κι ερωδιοί
και στις λάσπες βάτραχοι σαματατζήδες
σε κυνηγούσα κι έτρεχες
σαστισμένη ανάμεσα στα χόρτα
γλιστρούσες στη δροσιά και σ’ έσφιγγα
ώρες στην αγκαλιά μου κελαρύζοντας
μέχρι που κάποια στιγμή
θα γίνω πηγή μού φωνάζεις
μ’ έπιασαν τα γέλια ξεκαρδίστηκα
κι εσύ αμέσως άφαντη
από μακριά ακούγονταν νερά και αέρας
αλλά ολόγυρα σωπαίνοντας
μονάχα λυγαριές και πικροδάφνες
ώσπου κατάλαβα πως το ποτάμι είμ’ εγώ
βολίδα τότε σχίζοντας τη θάλασσα
έρχομαι αφρισμένος να σε βρω
Στάθης Κουτσούνης
από τη συλλογή Στου κανενός τη χώρα, 2020
στο ράφι της ντουλάπας
σ’ ένα κουτί από βελούδο
τα στέφανά της
τα κατεβάζει κάθε μέρα
και τα φροντίζει επιμελώς
μην παραλείψεις επαναλαμβάνει
να μού τα βάλεις μαζί όταν φύγω
έννοια σου και θα τον παντρευτώ ξανά
τον πατέρα σου εκεί πέρα
εκτός εάν
μέσα στο τόσο πλήθος
δεν καταφέρουμε ποτέ ν’ ανταμωθούμε
Στάθης Κουτσούνης
από τη συλλογή Στου κανενός τη χώρα, 2020
πώς είναι δυνατόν αυτός που αγάπησα τυφλά
που θυσίασα για χάρη του τ’ όνομά μου
ν’ ακούει να με χλευάζουν οι πιστοί του
λογχίζοντας με τα «προδότη» το κορμί μου
και να κοιτάζει αδιάφορος
ίσως και με περιφρόνηση
εφόσον συμφωνήσαμε
εμένα ξεχώρισε απ’ τους δώδεκα
έγινα σκεύος εκλογής
το έσχατο σκαλοπάτι της ανάβασής του
ακόμη και τα τριάκοντα εξαιτίας του τα δέχτηκα
να επαληθευτούν οι γραφές όπως έλεγε
δεν τα χρειαζόμουν τα λεφτά τους τι να τα κάνω
για να σωθεί το γρηγορότερο μονάχα πάσχιζα
φαρμακωμένος μες στο καπηλειό
χάιδεψε την τριχιά στη μέση του
και γέμισε ξανά την κούπα
δίσταζα ως την ύστατη στιγμή
δεν ήθελα να πονέσει
στον τελευταίον όμως δείπνο με ενθάρρυνε
ὅ ποιεῖςποίησον τάχιον
λες και βιαζότανε να σταυρωθεί
μα να τελειώσει τη δουλειά του αδημονούσε
και μετά μήτε καν ένα βλέμμα συμπόνιας
θύμα ήμουνα χωρίς επιλογή
μια παράπλευρη απώλεια της φιλοδοξίας του
ποιον πίστεψα θεέ μου ποιον λάτρεψα
όλοι στο κόλπο κι όλοι ίδιοι
προδομένος εγώ και όχι εσύ Κύριε
πνιγμένος στο δίκιο του
βγήκε θρηνώντας απ’ το μαγαζί
και τράβηξε κατά τα χωράφια
ώσπου έπεσε πάνω σε μια συκιά
το σώμα του κανείς δεν το κατέβασε
ούτε είχε την τύχη να αναστηθεί
αν και τόσες φορές πριν από εκείνον
σταυρώθηκε ολομόναχος
Στάθης Κουτσούνης
από τη συλλογή Στου κανενός τη χώρα, 2020
Αναρτήσεις
