ΙΧ. Και κόπηκε η ανάσα της

Γυρισμενη την πλάτη στη στεριά/ τη θάλασσα ατενίζει./ Ανθρώπινο πλάσμα γεννημένο κανονικά. Με μιαν ευαισθησία απάνθρωποη οξυμένη,/ με μιαν παράξενη ασίγαστη ανάγκη βασική./ Τις σκέψεις να δαμάζει, να τις μεταμορφώνει. Υον κόσμο ν' αφομοιώνει/ και άλλο νέο να προτείνει. Μια μέρα σταμάτησε να γράφει. και η ανάσα της κόπηκε. ........................................................................ Μαρίνα Μιχαήλ Χρηστάκη.// από τη συλλογή Αρμενόπετρα, 2020

Απ' την πολλή αγάπη μου

Μισή πέτρα, μισή γυναίκα./ Καρφώθηκα σε τούτη 'δω τη θάλασσα/ ν' αρμενίζω έκτοτε στις θάλασσες του νου./ Έχω το χάρισμα να βρίσκιω λέξεις./ Το μυαλό κολλάει πάνω τους./ Δεν τις καίω, δεν τις αναλωνω./ Τις κρατάω σφιχτά, νιώθω την ανάσα τους. Τις αφήνω να γλιστράνε στη σάρκα μου./ Να πέφτουνεε./ Να γίνονται θάλασσα οι λέξεις μου.// ............................................................................. Μαρίνα Μιχαήλ Χρηστάκη// από τη συλλογή Αρμενόπετρα, 2020

Κι άφησα μόνο μια λέξη

Άλλαζα τη σειρά των γραμμών./ Άλλαζα τη σειρά των λέξεων./ Άλλαζα τη σειρά των στροφών./ Πρόσθετα, αφαιρούσα λέξεις,/ προτάσεις, ολόκληρες φτροφές./ Μα εκείνο έμενε λειψό.// ............................................................................... Άσβηνα και έσβηνα. Άφησα μόνο μια λάξη, αποφασισμενη να διασχέσει τη νοητή γραμμη.// ................................................................................ Εκεί που φανεται πως ακουμπά/ ο ουρανός σου με τη θάλασσα μου.// ............................................................................... Μαρίνα Μιχαήλ Χρηστάκη// από τη συλλογή Αρμενόπετρα, 2020

Θα γεμίσω όλα τα βάζα

Και παρηγορήθηκα με τις λέξεις σου/ Πράνσινες,/ κιτρινες,/ γαλάζιες./ Κόκκινες, κατακόκκινες./ Θα παώ σπίτι και θα γεμίσω όλα τα βάζα.// ............................................................................ Μαρία Μιχαήλ Χρηστάκη// απ΄οτη συλλογή Αρμενόπετρα,2020