Πνοή

Στον βυθό ταξιδεύω/ σε ναυάγια πνίγομαι/· κήποι ολάνθιστοι κάτω απ’ τη γη,/ κοράλια αφηγούνται σε μια εκκωφαντική σιγή/ ιστορίες και όνειρα ανθρώπων που πέρασαν./ Τη δικιά μου ιστορία/ τα κοράλια την ξέχασαν,/ πουλιά την τραγουδούν ψηλά στον ουρανό/ μα εγώ εκεί κάτω επιμένω να την αναζητώ./ Αστέρια τη φωτίζουν/ και εγώ στον πυθμένα της θάλασσας αιμορραγώ,/ ανάμεσα σε ξύλινα κουφάρια ακροβατώ,/ λουλούδια και φύκια μ’ακουμπούν/ με θαλάσσια αύρα με χαιρετούν./ Δελφίνια και ψάρια στην επιφάνεια μ’ οδηγούν/ χελιδόνι για να γίνω/ να πετάξω ψηλά απ’ τη γη,/ να σε δω να γελάς/ και να μου χαμογελάς./ Τέχνη η ζωή,/ μοναξιά η πληγή,/ το χαμόγελο ελπίδα/ και η αγάπη πνοή./ ................................................................................ Ελένη Σακκα/ από τη συλλογή Άφθαρτη ετικέτα, 2021

Το ανοιξιάτικο πουλί της νιότης

Ξενύχτησα πάλι χθες βράδυ·/ εκείνο το ανοιξιάτικο πουλί της νιότης μου φταίει/ μέσα στο Δεκέμβρη,/ έξω απ΄ το παράθυρο μου την ώρα που τίποτα δεν ακουγόταν τα μεσάνυχτα,/ παρά μόνο το ερωτικό του τραγούδι για να ξυπνήσω/ και να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας./ Ξυπόλητη στα σοκάκια της πόλης/ πηγαίναμε παρέα,/ εγώ στη γη/ και εκείνο στον ουρανό·/ τριγυρνούσαμε στους άδειους/ από αυτοκίνητα και κίνηση δρόμους./ Τρόμαζα με τη σκέψη/ ότι μπορεί να μην αισθάνομαι,/ γιατί δεν απέστρεφα πια το συνενοχικό μου βλέμμα/ απ’ τους άστεγους, τους εξαρτημένους,/ τους λυπημένους/ ούτε με απωθούσε η μυρωδιά της μοναξιάς τους,/ τους σκέπαζα απαλά να μην κρυώνουν/ και το αηδόνι κατέβαινε και τους χαμογελούσε./ Ύστερα ανεβαίναμε μαζί ψηλά/ στην αριστοφανική χώρα των πουλιών,/ των ποιητών, των τραγωδών/ και έπειτα μόνη μου έφθασα ψηλά, πιο πάνω·/ ανάμεσα στ’ αστέρια σκόνταφτα,/ ψάχνοντας τις ψυχές των δικών μου ανθρώπων./ Το βάρος μου με τραβούσε σα μαγνήτης στη γη/ και έβαλα τα πόδια μου μέσα στην άμμο να ζεσταθούν·/ ταξίδι στην πληρότητα, στην μοναξιά,/ στην κόλαση, στον παράδεισο.// ................................................................................ Ελένη Σακκά/ από τη συλλογή Άφθαρτη ετικέτα, 2021

Άφθαρτη ετικέτα

Τετράδιο παλιό με κιτρινισμένα φύλλα,/ σελίδες ελαφρώς γυρισμένες,/ κουρασμένες απ’ το χρόνο,/ ετικέτα λιτή, άσπρη με μπλε χρώμα·/ όνομα, μάθημα, τάξη, σχολικό έτος,/ γράμματα μεγάλα καλλιγραφικά,/ γεμισμένα με μελάνι στη μία πλευρά/ για να σπάει η ομοιομορφία./ Μπλε ποδιά, άσπρος γιακάς, κορδέλα στα μαλλιά,/ δάσκαλοι άκαμπτοι, αυστηροί, απόμακροι·/ βάζο με λουλούδια, βέργα στο πλάϊ./ Έτοιμοι για τιμωρία σε κάθε λάθος, σε κάθε γέλιο/ εξαναγκασμένη σιωπή, παθητική προσήλωση,/ επικοινωνιακή λειτουργία σε αδράνεια./ Ύστερα ήρθαν άλλοι δάσκαλοι/ εραστές της γνώσης, της αλήθειας, της αμφισβήτησης/ και έγιναν τα τετράδια μεγάλα με λουλούδια και εικόνες,/ με θέσεις, σκέψεις και αντιθέσεις/ και έγινε η διδασκαλία δισυπόστατη,/ να ταλαντεύεται ανάμεσα στη ζωή και στο πάθος,/ να απορρίπτει στερεότυπα,/ να ερωτεύεται τους μαθητές/ και αυτοί ν’ αρχίσουν να γίνονται ποιητές…/ Και εκείνη η ετικέτα,/ που άντεξε στην πίεση και στη φθορά του χρόνου,/ ν’ αλλάζει ταυτότητα και ν’ αυτοπροσδιορίζεται./ Όνομα: άνθρωπος, μάθημα: σκέψη ελεύθερη,/ τάξη: απροσδιόριστη, σχολικό έτος: αιώνιο.// ................................................................................ Ελένη Σακκά/ από τη συλλογή Άφθαρτη ετικέτα, 2021

Σαν πρόλογος ...

Τα ποιήματα ξυπνάνε τη νύχτα απ΄ την λήθη·/ απεγνωσμένα ζητούν αποδέκτη/ να τα αποτυπώσει, να τα απελευθερώσει…/ Ανοίγω το παράθυρο να φέγγουν τ΄αστέρια·/ απεκδύονται οι λέξεις/ τις αλλοτριωμένες σημασίες,/ τις παραποιημένες έννοιες/ που χείλη ασεβή φόρεσαν βίαια πάνω τους,/ για να διαπομπεύσουν την αλήθεια./ Γυμνές, ελεύθερες, αληθινές οι λέξεις,/ κάτω από τ΄αστέρια,/ ποιούν ζωή…// ......................................................................... Ελένη Σακκά από τη συλλογή Άφθαρτη ετικέτα, 2021