παιδί μαθαίνει το θήτα

(photo: cheril1910, deviant art.com)

Σε ηλικία επτά ετών,
ισορρόπησα
στην κουνιστή πολυθρόνα του παππού
και,
μαθαίνοντας θάνατος όπως θήτα,
πέταξα στον ουρανό
μια χούφτα στραγάλια
από τα οποία κανένα δεν γύρισε πίσω.

Κι αν δεν με πιστεύετε,
δώστε μου εσείς
καλύτερη εξήγηση για τ'αστέρια.

Αντιγόνη Βουτσινά
από τη συλλογή Το λάθος ποίημα, 2012

οι αριθμοί

(photo by lieveheersbeestje, deviant art.com)

«Μάθε επιτέλους να μετράς»,
από παιδί του φώναζε ο πατέρας
κι αυτός προσπαθούσε τόσο
που όταν ο πατέρας πέθανε
έσκυψε πάνω απ' το φέρετρο
και του 'πε
«Πέθανες στις τρεις και τέταρτο ακριβώς.
Ζύγιζες εβδομήντα έξι κιλά.
Ως ώρας έκλαψα δώδεκα λίτρα δάκρυ.
Απέχεις τετρακόσια είκοσι μέτρα από το μνήμα.
Σου έφεραν εξακόσια δεκαοχτώ γαρύφαλλα.
Είδες πατέρα; Τα υπολόγισα όλα»
και τον κοίταξε για τελευταία φορά.
Με μια λύπη

αμέτρητη.

Αντιγόνη Βουτσινά
από τη συλλογή Το λάθος ποίημα, 2012

πλάγια όραση

(photo: dorguska, Deviant art.com)

Ο οδοστρωτήρας βγαίνει,
πατάει τα χαρούμενο σπιτάκι που ζωγραφίζαμε παιδιά
και το συνθλίβει στο πλάι της σελίδας
(γι' αυτό δεν μπορέσαμε ποτέ γυρνώντας το χαρτί
να δούμε την πίσω πλευρά της ζωγραφιάς μας).
Μετά, εγώ
ήλπισα τόσο στο πλάι των πραγμάτων
που εκείνα, ανταμείβοντάς με,
μου έσκιζαν τα δάχτυλα.
Από κει τώρα
στις λέξεις μου κυλάει
το αόρατο απόσταγμα όλων των παιδικών μολυβιών.

Αντιγόνη Βουτσινά
από τη συλλογή Το λάθος ποίημα, 2012 

τρι (α) μελής οικογένεια

Ο πατέρας,
ζωντανό αλεξικέραυνο στη θλίψη.
Η μητέρα,
άκακος κεραυνός.
Οι δύο μαζί

ηλεκτροφόρες λύπες
που δεν έπιασε το αλεξικέραυνο.

Ανεβείτε τώρα στην ταράτσα
               
                              να δείτε το καμένο σας παιδί.

Αντιγόνη Βουτσινά
από τη συλλογή Το λάθος ποίημα, 2012

ο κήπος με τα λάθη

Είχε φυτρώσει μες στο σπίτι του
ο κήπος με τα λάθη,
ώσπου μια μέρα,
πήρε το μεγάλο κλαδευτήρι
«δεν πάει άλλο», είπε
και βάλθηκε να κόβει
τ' αγριόχορτα.

Όταν τελείωσε,
γύρισε να κοιτάξει,

μα από παντού
έμπαινε
κίτρινη
η έρημος.

Αντιγόνη Βουτσινά
από της συλλογή Το λάθος ποίημα, 2012

ωραίες βλέψεις

(photo by  Aeon) 

Να είναι νύχτα
με καμμένες τις λάμπες των εθνικών οδών.
Ο ηλεκτρολόγος της πόλης να ξεκουράζει
τα δάχτυλά του
κι εγώ
να πάρω την ξύλινη σκάλα
του απέναντι διαμερίσματος
ν' ανέβω
να βιδώσω το φεγγάρι σε πανσέληνο,
έλεγα

κι είχα τα δάχτυλα
μουσκίδι στο πιοτό.

Αντιγόνη Βουτσινά
από τη συλλογή Το λάθος ποίημα, 2012

εξόριστες μέλισσες

Εξόριστες μέλισσες
τα λόγια μου.

Τα 'διωξε κάποτε η κερήθρα
γιατί δεν είχανε
κεντρί.

Τώρα εδώ,
δεν φτιάχνουν μέλι
δεν κάνουν θόρυβο
δε ζευγαρώνουν.

Ψάχνουν μονάχα
αυτή τη λόγχη
που παίζοντας κάποτε κρυφτό
χάθηκε
μες στα ποιήματα.

Αντιγόνη Βουτσινά
από τη συλλογή Το λάθος ποίημα, 2012