Νυχτερινό

Όταν κοιμάται γυμνή
κορμί πανσέληνο
ομορφαίνει ο ύπνος της, φωτίζεται
ευωδιάζει γιασεμί το ερωτικό της όνειρο

Όταν ονειρεύεται γυμνή
φωνές παιδιών γεμίζουν το δωμάτιο
μικρές απύθμενες φωνές που όλο ξεμακραίνουν
γίνονται θλίψη από ρεμπέτικα παλιά
ηλεκτροσόκ της μνήμης

όταν κοιμάμαι
και 
την ονειρεύμαι
γυμνή

                                   1991

Ανδρέας Μιχαηλίδης
από τη συλλογή Περιπέτεια κλειστού χώρου, 2000

Μικρή μεγάλη διαδρομή

Πριν φύγω το πρωί για τη δουλειά
δίνω ένα τρυφερό φιλί στο μάγουλο
της νύχτας που γαλούχησε τη θλίψη μου.
Έπειτα στριμώχνομαι στο λεωφορείο της γραμμής
ανάμεσα σε ζωντανούς
που φτύνουν ακόμα το κουκούτσι
απ΄ το τελευταίο ημιτελές τους όνειρο
αλλά και κάποιους δυστυχώς αποβιώσαντες
που πάνε στο ληξιαρχείο της καθημερινής τους
πλήξης, να ρωτήσουν ξανά και ξανά
τι χαρτιά χρειάζεται ένας πεθαμένος και τα τέτοια.

Εγώ όμως αδιαφορώ.
Άσημος και μόνος
απαγχονίζομαι πρόχειρα από μιά χειρολαβή
κι έπειτα καρφώνω στ' αυτιά μου ένα γουόκμαν
έγχορδα πνευστά στη διαπασών
οι σκέψεις μου γίνονται τουλάχιστον για λίγο
μουσικές, τα κλαδιά τους ανθίζουν φθόγγους
πυγολαμπίδες μέσα στο σκοτάδι του μυαλού

ενώ απέξω
αμυδρά μες στην ομίχλη
βλέπω τα τρυφερά μου χρόνια
σαϊτες να με προσπερνούν να χάνονται για πάντα
στο βάθος της αληθινής μου ηλικίας.
Μνήμης διάστρεμμα
Εμπύρετος νοσταλγία

καθώς φτάνουμε ανέλπιστα
στο τέρμα της διαδρομής
σώνεται η άμμος στην κλεψύδρα
σβήνουν τα φώτα
κι ένας ένας κατεβαίνουμε
οριστικά πια
απ' αυτό το μικρόβιο όχημα
απ' αυτό το ερείπιο σώμα
που μας περιέχει
και μας κουβαλα

                                   1998

Ανδρέας Μιχαηλίδης
από τη συλλογή Περιπέτεια κλειστού χώρου, 2000

Νέα εποχή

                                               στον Ανδρέα Γλαβά
Αυτή εδώ η ποίηση
αυτό το ποίημα
δεν έχει τον παλιό το λυρισμό.
Στέγνωσε πια από αισθήματα, από έρωτες
και άλλα υγρά τοπία.
Δεν έχει πια θαυμαστικά και λεκτικά
μπαχαρικά. Τώρα η νύχτα
σημαίνει μόνο νύχτα και οι λέξεις
ζυμώνονται με σύφωνα τραχιά. 

Αυτή εδώ η ποίηση
δεν κάνει άλλα όνειρα για το μέλλον.
Τόσα όνειρα παγιδευμένα στη λέξη ΟΝΕΙΡΑ
να πηγαινοέρχονται απ' το όμικρον ως το άλφα 
και αντίστροφα.

Σ' αυτήν εδώ την ποίηση
σ' αυτό το ποίημα
εξαργυρώνονται μόνο ασπρόμαυρα νοήματα.
Ασκητικά. 

Στην έρημο αυτού του ποιήματος
κινούνται μόνο οι γέροντες μοναχοί
με την Ευχή, το κομποσκοίνι και την Αγάπη
που διανυκτερεύει κάτω από ρυτίδες αιώνων.


Ανδρέας Μιχαηλίδης
από τη συλλογή Περιπέτεια κλειστού χώρου, 2000

Κατάθεση στεφάνων στην Πλατεία Ηρώων κάποια επέτειο εθνική (με φόντο μια συννεφιά δυσοίωνη)

Πρώτοι καταθέτουν 
οι τοπικοί μας άρχοντες
τα κσστούμια και οι γραβάτες

έπειτα 
οι παλαιοί πολεμιστές
οι νεκροί πολεμιστές
διάφοροι ριψάσπιδες
και πρόσωπα του θεαθήναι

καταθέτουν σωματεία
σύλλογοι, ομάδες
και κοινοί θνητοί

μα κάπου ανάμεσα προβάλλουν
ως είθισται, οι πολιτικοί
                                           δεξιοί
                           και         
αριστεροί         

την ώρα που κατέρχεται 
απρόσκλητη
να καταθέσει το στεφάνι της 
η βροχή

σκορπίζοντας όλους
δεξιά
                           και 
                                            αριστερά


Ανδρέας Μιχαηλίδης
από τη συλλογή Το εργοτάξιο, 2016

Η αναχώρηση

Το πλοίο που σε ταξίδεψε
ξεμάκραινε ολόφωτο
μέσα σε μια νύχτα πηχτή
αβυσσαλέα

κι εσύ
όρθια στο κατάστρωμα
με χαιρετούσες ζωηρά

κι εκείνο χανόταν ολοένα
κι εσύ μίκραινες
όλο μίκραινες
και χαιρετούσες

ώσπου κάποτε τα μάτια μου
δεν έφταναν πια να σ' αγκαλιάσουν

κι έγινες σιγά-σιγά κουκκίδα
μια κουκκίδα φωτεινή
στον ωκεανό

της μνήμης.


Ανδρέας Μιχαηλίδης
από τη συλλογή Το εργοτάξιο, 2016

Οι φύλακες άγγελοι

Μόλις πλαγιάσουν το βράδυ τα παιδιά
οι φύλακες τους άγγελοι
- με τα φτερά στα χρώματα της άνοιξης -
για λίγο δραπετεύουν
συνάζονται σε στέκια μυστικά
για να πιουν ένα ποτό
ν' ανταλλάξουν δυο κουβέντες.
Μιλούν ψιθυριστά
και κάθε τόσο 
κοιτάνε το ρολόι.
Όταν περάσουν τα μεσάνυχτα
αποχωρούν σιγά-σιγά
γυρνώντας πάλι στα παιδιά.
Εισέρχονται ακροποδητί
στα όνειρά τους
τα μελετούν προσεκτικά
και διώχνουν μ' ένα φύσημα
εικόνες λυπημένες
εφιάλτες μαζεύουν σε σωρό
στην πιο αθέατη γωνιά της νύχτας
να τους κάψουν. 

Τέλος, κατάκοποι κι αυτοί
με βλέφαρα βαρίδια από τη νύστα
ανασηκώνουν απαλά 
του παραδείδου το λευκό σεντόνι
και γέρνουν πλάι στα παιδιά
να κοιμηθούνε αγκαλιά
μέσα σε φως που δεν τελειώνει.

                                Μάρτιος 2016

Ανδρέας Μιχαηλίδης
από τη συλλογή Το εργοτάξιο, 2016

Φιλολογικός ορισμός

Ως ποίημα κλειστοφοβικό
ορίζεται εκείνο το οποίο
δεν περιέχει μία έστω
λέξη απόδρασης:
τη λέξη αναχωρώ, ας πούμε, 
τη λέξη πόρτα, έξοδος
(ας είναι και κινδύνου)
τη λέξη ορίζοντας ή 
- φερ' ειπείν -
μίαν εκ των λέξεων
έρως
    μουσική
            θάνατος
                   ουρανός 


Ανδρέας Μιχαηλίδης
από τη συλλογή Το εργοτάξιο, 2016

Reunion αποφοίτων

Οι παλαιοί συμμαθητές
οι συμμαθήτριες
δραπέτες φωτογραφιών
δεκαετίας εβδομήντα
καταφθάνουν στη γιορτή -
γενέθλια μέρα
της αληθινής μας ηλικίας.

Στο μέτωπό τους
λάμπουν ανεξίτηλα
τα οικόσημα του χρόνου.
Στο βλέμμα τους 
νυσταγμένος περιφέρεται ο έρωτας
κι απ' τα μαλλιά 
έφηβων τώρα κοριτσιών
φτερουγίζοντας εξέρχονται
χελιδόνια από κάποιο παρελθόν
που αργοπόρησαν.
Το κέφι ρέει άφθονο
γλυκό της νοσταλγίας το κρασί
κι όσο περνά η ώρα
οι μουσικές και οι χοροί
ανακυκλώνουν όνειρα
μέχρι να ξημερώσει.

Οι παλαιοί συμμαθητές
οι συμμαθήτριες
κρατώντας τρυφερά
τα χαρτοφυλάκια των αναμνήσεων

επικυρωμένα 
από του μέλλοντος
τον σεβάσμιο
ληξίαρχο.


Ανδρέας Μιχαηλίδης
από τη συλλογή Το εργοτάξιο, 2016