Άτιτλο (Αργούσε της γης ο αργαλειός ...)

(painting by Heidi Mallot)

Αργούσε της γης ο αργαλειός
τον Μάιο να υφάνει
και κάτω από τα κυπαρίσσια
έγραφε στις ανίδεες πέτρες
ο κόσμος την ιστορία του.
Ξεχύθηκε η ανατολή
καθώς το αιχμηρό πορτοικαλί του ήλιου
έσχιζε τη ραφή τ' ουρανού.
Είναι οι στιγμές
που σωπαίνει η θάλασσα
και τα κοχύλια της αμμουδιάς
αναπολούν το τελευταίο τους κύμα.
Κανείς
τον ήσυχο κατακλυσμό δεν άκουγε.
Άδικα περιμένεις τους αιώνες.
Ούτε κι απόψε
θα φανεί η άνοιξη.

Χριστόδουλος Δούκας
από τη συλλογή Ανορθόγραφες μέρες, 2013

Άτιτλο (Κι όσο στεκότανε η άνοιξη στο παράθυρο ...)

painting by Adolph von Metzel

Κι όσο στεκότανε η άνοιξη στο παράθυρο
μέσα στην καταχνιά της ρεματιάς
σωπαίνανε οι λεύκες
και το ανυπόμονο πουλί
δεν αποφάσιζε το πρωινό.
Λιωμένο βύσσινο το λεκιασμένο απόγευμα
μέσ' τη σπηλιά του ουρανού κατάπινε το δρόμο.
Έσκυψα χαμηλά
στους πρώτους ψίθυρους
κι απ' του λαιμού σου τη γωνία
ξεσκάλωσα το χελιδόνι .
Σύντομος κρίμα ... αυτός ο έρωτας.
Ούτε όσο ένα δάκρυ.

Χριστόδουλος Δούκας
από τη συλλογή Ανορθόγραφες μέρες, 2013

Άτιτλο (Σαν τον παλιό σκαμμένο μάστορα ...)

painting by Arthur Braginsky

Σαν τον παλιό σκαμμένο μάστορα
ξερή μουσκεύω την παλάμη
με της υπομονής το σάλιο.
Μια χούφτα οργή
αρπάζω απ' το θυμό σου.
Στα χρόνια μου τη φυτεύω.
Μεγάλωσα πια.
Μ' ένα "και"
ξεκινώ τη γραφή μου.
΄Έτσι ...
για να αφήσω την υποψία
ενός πρότερου ακαθόριστου πόνου.
Ενός πάντα χλωρού χαμού.
Ένα σκόρπιο
που ποτέ δεν ενώθηκε.
Γεια σου.
Αν ακόμα θυμάσαι
κάποτε σε λέγανε
με το ξανθό σου όνομα.

Χριστόδουλος Δούκας
από τη συλλογή Ανορθόγραφες μέρες, 2013

Άτιτλο (Με το ίδιο μπλε εξώφυλλο ...)

Με το ίδιο μπλε εξώφυλλο
μαθαίνει αντιγραφή η μοναξιά.
Στις κενές των τετραδίων μας γραμμές.

Οι πιο φθαρμένες σελίδες
κρύβουν τα όνειρά μας.
Σε συλλαβίζω
Πριν καν
μάθω ορθογραφία.

Χριστόδουλος Δούκας
από τη συλλογή Ανορθόγραφες μέρες, 2013

Άτιτλο (Ράθυμος μοκρόσυρτος ήχος ...)

Αφιερωμένο στον φίλο μου Θεοφάνη Χ. Ζβε.

Ράθυμος μακρόσυρτος ήχος.
Αέρινο αγγέλων ποδοβολητό.
Σταγόνων άγγιγμα στων ανθρώπων τις στέγες.
Γέμισε ο ουρανός μυριάδες μοναχικά ταξίδια.
Λες κι όλες οι ψυχές των αιώνων
λες και όλα τα δάκρυα
πολλά μαζί και χώρια, ήρθαν να μας ξεπλύνουν.
Να ποτίσουν την αφυδατωμένη μελαγχολία μας.
Να βγάλουν έξω τις ψυχές
και να τις ταξιδέψουν.
Ελεύθερες από την αγωνία των σωμάτων.
Ανάμεσα σε υγρές χαράδρες, σε βουνών ομίχλες
σε δάκρυα που τρέχουν στης πόλης τα λούκια.
Εκστασιασμένες από απερίσκεπτα βλέμματα.
Ολόγυμνες.
Καβάλα στην αμόλυντη ηδονή της ματαιότητας
που μόνο ο θάνατος μπορεί να της δίνει υπόσταση.

Χριστόδουλος Δούκας
από τη συλλογή Ανορθόγραφες μέρες, 2013

Άτιτλο (Σε αγαστή συνεργασία ...)

Σε αγαστή συνεργασία
με τις γιορτινές των σχολείων εξέδρες
φτιάχνουν οι μητέρες κουλουράκια
πασπαλισμένα σουσάμι.
Εθιστικό μπλε μελαγχολίας
κρυφά γεμισμένα πιάτα
μυρωμένη ανατολή
και ένας θεός υπέρβαρος.
Κάτι δανεικά χρωστάω στην εφηβεία μου.
Τα εξοφλώ με πάθη
Κλείνω τα μάτια, να ονειρευτώ
ένα ευτυχισμένο τίποτα
μα τα ρολόγια
έχουνε πάντα τον ήχο στο στόμα.

Χριστόδουλος Δούκας
από τη συλλογή Ανορθόγραφες μέρες, 2013 

Άτιτλο (Και κάθε φορά ...)

Και κάθε φορά
που ξεστρατίζω από τα χρόνια μου
θυμάμαι πως όταν σε γνώρισα
ήταν έρημος.
Σα να μην είχε προλάβει ο θεός
να τελειώσει τίποτα.
Μονάχα στην άκρη μιας υπόσχεσης
λυμένα τα πάνινα παπούτσια σου
ακόμη χαμογελούσαν.

Χριστόδουλος Δούκας
από τη συλλογή Ανορθόγραφες μέρες, 2013

Άτιτλο (Κρέμασε ο ήλιος ...)

Κρέμασε ο ήλιος
το μεσημέρι στο τσιγκέλι του
και ρυθμικά το καμπαναριό ο θεός χτυπούσε.
Διπλωμένη
μισή η γιαγιά
έσιαζε την κουρελού
και η άλλη μισή
κορίτσι ακόμη
χόρευε σε άσκαφτα χωράφια.
Απόγεμα κι έφερνε ο άνεμος
τη μυρωδιά από βρεμένο χόρτο.
Κι όσο ακόμη ο ανήφορος
άλλο τα χέρια στις τσέπες δε χωράνε.
Μη με κακολογείς.
Όσο τα πόδια μου ανοίγουν
περπατάω.
Όμως η χούφτα μου είναι λίγη
τ' άχυρα τα περσινά καήκαν
κι ακόμα η σταγόνα
τη λάσπη πιστεύει.
Γι' αυτό σώπα.
Περπάτα δίπλα.
Έχουμε δρόμο ακόμη.

Χριστόδουλος Δούκας
από τη συλλογή Ανορθόγραφες μέρες, 2013