Αειθαλής θάλασσα

Η θάλασσα είναι γυναίκα
Τα ζωντανά βαθιά νερά είναι αλμυρά
Μην πιεις ακόμα κι αν πεθαίνεις από δίψα
Αν είναι ήρεμη μπορείς να νιώσεις καπετάνιος
Αν αγριέψει γίνε πειρατής
Τα μυστικά κρατά βαθιά κρυμμένα
Για να τα μάθεις γίνε δύτης
ή ψάρι αν προτιμάς
Οι νίκες της είναι ναυάγια
Όσα καράβια την παλέψανε
κι έφτασαν στα λιμάνια
δεν τα θυμάται πια
Είναι της γης εκείνα πεθαμένα
Η θάλασσα είναι γυναίκα
είναι γυναίκα η θάλασσα
 
Η θάλασσα φοράει δαντέλα
κάθε παλίρροια μέρα
κάρβουνο απλώνει στις σκιές
σαν έρθει άμπωτη σελήνη
φωτοδός να μαρτυρήσει βάθη εβένινα
Η θάλασσα αιμορραγεί
τις ώρες της θλιβής
κυοφορώντας την ανάδυση


Αγγέλα Καϊμακλιώτη
από τη συλλογή Αειθαλής θάλασσα, 2017

Ταξίδι

Γνώριζες βέβαια
πως δυτικά βρισκόταν η Ιθάκη
γι’ αυτό ταξίδευες προς την Ανατολή
μήπως νικήσεις το σκοτάδι
 
Αιώνια πορεύεσαι δίχως φύλλο πορείας
κρύβεις το πολύτιμο φορτίο
καρφωμένο στην καρδιά σου
γνωρίζεις λες τα όρια και το βάθος
υποψιάζεσαι τον ίλιγγο της πτώσης
Τρέχεις τώρα με σιγουριά
Σχεδόν χαίρεσαι - Σχεδόν έφτασες
Τικ-τακ τικ-τακ
βίαια ξεκαρφώνεις τη μικρή καρδιά
Πέφτεις
Ένα δέντρο-θεατής σε οικτίρει
αναλαμβάνοντας τις ενοχές
λατρεύοντας την αμαρτία
Στα δάχτυλά του
ασημοκαπνισμένα βλέφαρα σε καλούν
υποψίες πνοής και όρασης
Τικ-τακ τικ-τακ πάψε μικρή καρδιά
Μην την ακούς
Σταμάτα εκεί
 
Στην χλωροφύλλη να αποθέσεις
το σώμα του νεκρού
Εκείνη θα το θρέψει με γάλα πράσινο
εκχύλισμα φωτός
και θα το αναστήσει δέντρο-ψυχή
Στέρεψαν οι πηγές στα στήθια μου
μαζί με τα ποτάμια των ψευδαισθήσεων
Άκου τραγουδά ένας άγγελος
Άκου ένας άγγελος γονατιστός θρηνεί
κάτω από μια συνένοχο ελιά
Τώρα λήθη μόνο
Δεν θα βρεις θάνατο μες στην αθανασία


Αγγέλα Καϊμακλιώτη
από τη συλλογή Αειθαλής θάλασσα, 2017

Γυναίκα

Γυρνώ ανυπόδητη το καλοκαίρι
μαζεύω φως που περισσεύει
πλέκω δερμάτινο χιτώνα
να ντύνω το γυμνό χειμώνα
 
Έχω ένα σώμα κήπο
μέσα του μεγαλώνει
ρόδο δαμασκηνό
πέταλα ανοίγει φέγγει
σπηλιά θαλασσινή
γεύση αρμυρή χρυσή
βροχή με πλημμυρίζει
 
Ζεστός ο γαλαξίας
στα πλάτη χύνεται
αφήνοντας γεύση βυθού
στην τρικυμία
κι εσύ γλαυκός
ο σύμπας κόσμος
καλπασμός κυμάτων
στο ναό μου
 
Επειδή είμαι η θάλασσα
κι εσύ ο ουρανός
και στον ορίζοντα
το σμίξιμο μας ανατέλλει
γίνομαι ποίημα πύρινο


Αγγέλα Καϊμακλιώτη 
από τη συλλογή Αειθαλής θάλασσα, 2017

Αισιοδοξία

Αρνούμαι ποιήματα
ασπρόμαυρα να γράφω
σε παλαιούς καθρέφτες
να κοιτάζω αρνούμαι 
ποιήματα με χιτώνες 
και μανδύες με κουράζουν
θέλω τις λέξεις μου γυμνές
να κολυμπούν στον ήλιο
και γλάρος το μολύβι μου
να παρασύρει στ' ανοιχτά 
την αλφαβήτα

Αγγέλα Καϊμακλιώτη
από τη συλλογή Εκ του σύνεγγυς, 2014

Μνημόσυνο

Βράζω σιτάρι
σπάω ρόδι κόκκινο
αμύγδαλα, σισάμι και σταφίδες
όσα θυμόμαστε
κι όσα ξεχάσαμε
Αυτά που είπαμε
όσα δεν είπαμε κυρίως
Ποτίζω με το νηπενθές κρασί
το κυπαρίσσι
δίπλα στο μνήμα σου
τους ίσκιους να βαθύνω
στο κοιμητήρι
των εκτοπισμένων
εν τόπω φωτεινώ
εν τόπω χλοερώ
εν τόπω αναψύξεως
Αγωνίά σου η μνήμη μητέρα
Αιώνια θα σ' ευχαριστώ
για κείνον το γλυκό Σεπτέμβρη
που με πήρες απ΄το χέρι
και με πήγς στο σχολείο. 

Αγγέλα Καϊμακλιώτη
από τη συλλογή Εκ του σύνεγγυς, 2014

Ζητείται Πατρίς

Πυκνή κίτρινη 
αφρικανική σκόνη
κρύβει τον ήλιο
σε μια πατρίδα
χωρίς ουρανό
Κι εμείς
ενδοτικοί σπουργίτες
αναμεταδίδουμε
φλυαρίες χελιδονιών
και λοιπών αποδημητικών
για δήθεν ερχομό 
της άνοιξης

Αγγέλα Καϊμακλιώτη
από τη συλλογή Εκ του σύνεγγυς, 2014

Συμπέρασμα

Εσύ που πέρασες σκυφτός 
τα οδοφράγματα
το ξέρεις
Δεν είναι δρόμοι η πατρίδα
ούτε οικόπεδα
Είναι τα όνειρα και οι ανάσες
κάτω από κλήματα
σε καθαρές αυλές
Δεν είναι διαβατήριο
ούτε σφραγίδα σε χαρτί
Είναι ζωή φωνή και γέλιο
στα περιβόλια και στις θάλασσες
Πατρίδα είναι μνήμη αυτογενής
τα άλλα είναι μνημόνια
συνθήκες νικημένων

Αγγέλα Καϊμακλιώτη
από τη συλλογή Εκ του σύνεγγυς, 2014

Του αγνοουμένου, 1

Θα σε θρηνήσω
με την πιο εκκωφαντική
σιωπή μου
θα σε πενθήσω
με το πιο κόκκινο
της θλίψης μου
κι ύστερα θα με ενδύσεις
με το λευκό σκοτάδι'
της αλήθειάς σου

Αγγέλα Καϊμακλιώτη
από τη συλλογή Εκ του σύνεγγης, 2014

Ελευθερία

Τώρα εξηγείται
η απουσία της
εδώ και χρόνια
από τις παρελάσεις
Είναι νεκρή
και όχι λιποτάκτης
όπως νομίζαμε
Δεν είδαμε ποτέ
ή αγνοήσαμε
τη σφαίρα
στο στήθος της
Εφονεύθη
Ας μην την περιμένουμε
Ας περιοριστούμε μόνο
στην κατάθεση στεφάνων

Αγγέλα Καϊμακλιώτη
από τη συλλογή Εκ του σύνεγγυς, 2014

Αμμόχωστος

Για να σε λησμονήσω
ξαπλώνω στην άμμο σου
και μαζεύω φωτόνια
Ύστερα τα αλείβω
με ευλάβεια στο δέρμα μου
Μικροσκοπικά αστέρια 
φυτρώνουν εντός μου
και τότε ανατέλλω
μηδενικά φορτισμένη
πανδέκτης και πανσέληνος αλλού
Μα δε σε λησμονώ

Αγγέλα Καϊμακλώτη
από τη συλλογή Εκ του σύνεγγυς, 2014

Το ιερό ψωμί

Εγώ θα επιμένω
να ζημώνω τις μνήμες μου
με τις γροθιές
Μεσαορία
κι εσύ
αλώνιζε τα ματωμένα στάχυα
και κράτα σπόρο καθαρό
αντίδωρο και πρόσφορο 
για τους επόμενους

Αγγέλλα Καϊμακλιώτη
από τη συλλογή Εκ του σύνεγγυς, 2014

Αυτή την αναστάτωση

Καρδιά μου,
μη μιλάς.
Ακούω μόνο
όσα υπόσχεται
το βάθος
των ματιών σου.
Μην εξηγείς.
Έπαψα να ζητώ
το νόημα
της λέξης.
Τον ίλιγγο
της ταραχής σου
να εννοήσω μόνο
θέλω.
Αυτή την αναστάτωση
που ζωγραφίζεται
στο  ηδονικό περίγραμμα
των απαλών χειλιών σου,
που υγροποιείται
στις ανοικτές παλάμες
και στο σώμα σου,
που ενεργοποιεί
τα χρώματα αυτοβούλως
στο μυαλό
και την καρδιά σου
σ’ ένα μεθύσι ηδονικό
συναισθημάτων.
Αυτή την αναστάτωση
σε κάθε μας ταξίδι 
μαγικό
στα χρώματα
τ' αρώματα
και τις αισθήσεις.
Αυτή την αναστάτωση
να ζήσω πάλι
θέλω. 
Καρδιά μου !

Αγγέλα Καϊμακλιώτη
από τη συλλογή Ξεκλειδώνοντας την αλφαβήτα, 2011

Φωτιά

Η φωτιά,

το πυρ,

ο έρωτας,

το σκοτεινό εγώ

που αναφλέγεται

και γίνεται φως

κόκκινο.

Η φλόγα,

εμπρηστές οι λέξεις.

Τα μάτια,

εύφλεκτη ουσία

καθαρή.

Το πάθος,

μετατροπή της ύλης.

Από φως,

χτυποκάρδι τρελό,

άναρχο κι ύστερα

χημική αντίδραση.

Οι ψυχές μας

οξειδώθηκαν
εύφλεκτο υλικό
τα σώματα
καύσιμο
το φιλί σου,
Ανάφλεξη, 
πλήρης.


Αγγέλα Καϊμακλιώτη
από τη συλλογή Ξεκλειδώνοντας την αλφαβήτα, 2011

Ανάμνηση

Η ανάμνηση,

άρωμα της ψυχής

λάβα από κοιμισμένο ηφαίστειο.

Αόρατη, ανυπόστατη, επαναλαμβανόμενη μαχαιριά,

δίκοπη ρομφαία, πύρινη

η ανάμνηση!

Αγγέλα Καϊμακλιώτη

από τη συλλογή Ξεκλειδώνοντας την αλφαβήτα, 2011