Μη λησμονείς την Άβυσσο, Ιωάννη,

Μας διεκδικεί. Πολιορκεί

τον ζωτικό μας χώρο. Εισβάλλει στους ιδιαίτερους κοιτώνες μας και

με ποτάμια λησμονιάς τη μυστική ζωή μας κατακλύζει. Μη λησμονείς

τον Περιπατητή –είδωλο ή σύμβολο του ανύποπτου εαυτού μας– που

ημίτυφλος ακροπατεί, κατά μήκος σκιών και μυστηρίων.

Και ποιος μπορεί, Ιωάννη, –ποιος μπορεί– τα υπόγεια της ψυχής

να ξεκλειδώσει και κλείνοντας τις στρόφιγγες να αναχαιτίσει τη ροή

των σκοταδιών και τον φρενήρη καλπασμό των λογχοφόρων;

Φρούδες ελπίδες· οι καιροί βαραίνουν. Στα κράσπεδα ξεσπούν οι

προφητείες. Λαβύρινθοι σωμάτων και ψυχών μάς έχουν αμετάκλητα

εγκλωβίσει.

Δεν προσδοκώ καμιά δικαίωση πια.

Με τη σημαία μεσίστια θα χαθούμε.

Ορέστης Αλεξάκης
από τη συλλογή Συνομιλίες με τον Ιωάννη, 2020
με Πρόλογο-Επιμέλεια της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου

Κι αχ ! μας παρέσυρε η καρδιά, Ιωάννη,

Περιφρονήσαμε του νου τις

παραινέσεις, κι ακολουθήσαμε την τεθλιμμένη οδό. Περήφανοι κι

αλώβητοι – αλλά μόνοι. Διδάσκαλοι κοσμοσωτήριου δόγματος, που

όμως κανέναν πια δεν ενδιαφέρει. Μεταφορείς πανάρχαιου θησαυρού,

οξειδωμένου απ’ την πολυκαιρία. Το ταπεινό σαρκίο μας περιφέ-

ροντας σ’ ερημικά παρθένα μονοπάτια. Μακριά απ’ τα στάδια και

τις αγορές και τα χρηματιστήρια των ονείρων. Σε δάση που έχουν

απολιθωθεί και πόλεις που έχουν χάσει τ’ όνομά τους.

Σαλοί ενός άφαντου Θεού.

Εξόριστοι μιας άγνωστης πατρίδας.

Ορέστης Αλεξάκης

από τη συλλογή Συνομιλίες με τον Ιωάννη, 2020

με Πρόλογο-Επιμέλεια της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου 

Καθένας έχει ένα σταυρό, Ιωάννη,

κι ανηφορίζει σιωπηλός τον

Γολγοθά του. Γιατί; Ποιο ξένο αμάρτημα πληρώνει; Ποιος εμφυτεύει

μέσα στο μυαλό μας το μικροτσίπ της όποιας αμαρτίας;

Ποιος επιβάλλει την ποινή; Ποιος και ποιο μέλλον μάς επιφυλάσσει;

Ποιοι και γιατί μας έχουν επιλέξει σαν πρωταγωνιστές του δράματός

μας; Ποιος ο δραματουργός κι ο σκηνοθέτης που αθέατος μας καθο-

δηγεί, τους τραγικούς διδάσκοντάς μας ρόλους; Και ποιος ο θεατής

που από το βάθος της σκοτεινής πλατείας μάς κοιτάζει και κλαίο-

ντας σιωπηλά στο πρόσωπό μας τον ίδιο τον εαυτό του αναγνωρίζει

ελέῳ και φόβῳ να τον οδηγεί

εκεί που η κάθε γνώση περιττεύει;

Ορέστης Αλεξάκης
από τη συλλογή Συνομιλίες με τον Ιωάννη, 2020
με Πρόλογο-Επιμέλεια της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου

Και ποιος γνωρίζει, φίλτατε Ιωάννη,

τον κωδικό του φαινομένου

κόσμου, και ποιος έχει ποτέ καταδυθεί στο κάτω από την επιφάνεια

βάθος, εκεί που χάνουν την ταυτότητά τους και πρόσωπα και πράγ-

ματα κι ανοίγουν –στόματα σαρκοβόρων– οι κρατήρες των υποθα-

λασσίων ηφαιστείων;

Και ποιος μπορεί να μας αποκαλύψει τον λόγο της αποπομπής

ή να μας πει γιατί η ψυχή νυχτώνει, γιατί φοβούνται εντός μας τα

παιδιά, τι προσδοκούν οι απολελυμένοι,

πότε τα υπόλοιπα ποινών θα χαριστούν

πότε και πώς θα γκρεμιστεί το χάος;

Ορέστης Αλεξάνκης

από τη συλλογή Συνομιλίες με τον Ιωάννη, 2020

με Πρόλογο-Επιμέλεια της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου

Μπορεί να είσαι αθέατος, Ιωάννη

,

όμως εγώ την παρουσία σου

νιώθω. Όταν ιδιαίτερα βυθίζομαι στα εντός μου κι όπως τα φύκια

στον βυθό, αφήνομαι να με λικνίζουν ρεύματα κι ανάλαφρες υποθα-

λάσσιες αύρες. Τότε προβάλλεις φωτεινός στο βάθος, παρηγορητικά

χαμογελώντας, διδάσκαλος ιαματικής σιωπής, εγγυητής αδιάρρηκτης

γαλήνης. Σε ονομάζω Ιωάννη, προς τιμήν του ακριδοφάγου εκείνου

της ερήμου, που τόσα χρόνια κρούει ακαταπαύστως τη σφραγισμένη

θύρα του Υπερπέραν.

Ο ποταμός έχει στερέψει πια. Μήτε νερό μήτε ουρανός τριγύρω…

Καλό ταξίδι μέσα μου, Ιωάννη.

Καλή συμπόρευση μαζί μου.

Στο απροσπέλαστο.

Ορέστης Αλεξάκης

από τη συλλογή Συνομιλίες με τον Ιωάννη, 2020 

με Πρόλογο-Επιμέλεια της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου