Η σκάλα

 Μια σκάλα στριφογυριστή, 

στενή κι απότομη

και κατεβαίνεις,

κατεβαίνεις, 

κατεβαίνεις,

χωρίς να ξέρεις

πού θα σ' οδηγήσει,

αν έχει τέλος,

και στη άβυσσο σε βγάλει

ή στο φως.

Αυτό είν' η τέχνη,

το παλεμά της και ο καρπός.

Κι ο έρωτας.

Στέργιος Τσακίρης

από τη συλλογή Κλεφτά φιλιά, 2020

Οι εχθροί

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Έστω και τυπικά,

ήταν εχθροί. 

Έλα όμως που, 

όταν ξυπνούν οι πόθοι, 

όταν παίρνει φωτιά το σώμα, 

τα στεγανά γκρεμίζονται,

σύνορα δεν υπάρχουν. 

Κι όλο το βράδυ, 

απ' τα φιλιά

και τα ρουφήγματα

και τα αγγίγματα

και τα δαγκώματα

σαν να τον φάγαν τα σκυλιά

κατάντησε.

 

Μπρος στον καθρέφτη

μόνος του γελά. 

 

Κάθε που πάει να κοιμηθεί

η σκέψη στον εχθρό του.

 

Άβυσσος 

το κορμί. 

 

Στέργιος Τσακίρης

από τη συλλογή Κλεφτά φιλιά, 2020

Πυροτεχνήματα

 

Κενός από μνήμη και όνειρα

Ατάραχη θλίψη τον δέρνει.

Ανέκφραστη όψη απέκτησε. 

 

Πορεύεται μόνος κι έρημος.

Μόνος και ρημαγμένος. 

 

Για συντροφιά του

το πρώτο φύλλο του φθινοπώρου

στο βρόμικο μπαλκόνι του.

 

Την ανία του σκότωσαν 

(για σήμερα)

τα αιφνίδια της μάτια. 

 

Τα μάτια που συνάντησε

πυροτεχνήματα

μες στο σκοτάδι της ψυχής -

φωτοβολίες και βεγγαλικά. 

 

Στέργιος Τσακίρης

από τη συλλογή Κλεφτά φιλιά, 2020

Μάχη εκ του συστάδην

 

Μάχη εκ του συστάδην ο έρωτας

πάλη χεριών, στομάτων, σώματος, 

κι όπου σε βγάλει.

Μετά τη θεία ένωση

και μεταμόρφωση,

 

υγρά στεγνώνουν,

σώματ' αναπαύονται

 κι οι λογισμοί στο ρελαντί.

Αυτός ο πόλεμος

μέχρις εσχάτων

ειρήνη δεν γνωρίζει. 

Στέργιος Τσακίρης

από τη συλλογή Κλεφτά φιλιά, 2020

Δε βάσταξε πολύ

 

Όσο και να προσπάθησαν 

όσο και να πολέμησαν

με τη θηρίο της καθημερινότητας

- αν και η θέλησή τους 

φαινόταν βράχος στην αρχή - 

δε βάσταξε πολύ,

πάει χάθηκε αυτή η αγάπη,

όπως τα φύλλα των δέντρων

που πέφτουν τσακισμένα

στα πεζοδρόμια της πόλης,

ύστερα από ανεμοβρόχι,

και μαζεύονται ένα πρωί 

από τα συνεργεία καθαριότητας

του Δήμου Θεσσαλονίκης,

δεν βάσταξε πολύ

- κρίμα -

δε βάσταξε πολύ

αυτή η αγάπη.

Στέργιος Τσακίρης

από τη συλλογή  Κλεφτά φιλιά, 2020

Κυνηγώντας το άπιαστο

Σκοτεινιάζει πια νωρίς,
η θάλασσα μια ανάμνηση,
τα μάτια γύρω μου κλειστά.

Ένα ακυρωμένο ραντεβού,
το κινητό έχει μέρες να χτυπήσει,
σαββατοκύριακο παρέα με τη βροχή.

Κάθε νύχτα που περνά
χειροτερεύουν τα πράγματα
όλο και δυσκολεύουν
όλο και με σκληραίνουν.

Το μυαλό μου
γίνεται η γκιλοτίνα μου.

Είναι πολλοί που ψάχνουνε τις νύχτες
τον απόκρυφο εαυτό τους
να ικανοποιήσουν.
Κι ύστερα το πρωί με το κοστούμι
κυκλοφορούνε και τη γραβάτα
αψεγάδιαστοι σε όλα.

Όμως,
λεπτό
δεν παύει
το αίμα
να ζήτά
να σμίξει μ' άλλο αίμα.


Στέργιος Τσακίρης
από τη συλλογή Ψυχολογία, 2015
 

Ars Poetica

Ξεσκίζει τις σάρκες του είναι του
και φτερουγίζει ένα τόσο δα ποίημα.


Στέργιος Τσακίρης
από τη συλλογή Ψυχολογία, 2015

Ψυχολογία

Ι

Σαν την τεμπέλική σαύρα
σέρνεται μέσα μου
αυτό το συναίσθημα
που χρόνια προσπαθώ
να ονομάσω.

Άλλοτε κρύβεται καλά
- το ψάχνω και δεν το βρίσκω -
κι άλλοτε με κοιτάζει με θράσος
στα μάτια
μέσ' απ' τα μάτια μου.

Κι όλο σέρνεται
- δίχως όνομα -
στην ταραγμενη ψυχή.

Κι όλο
σέρνομαι.


Στέργιος Τσακίρης
από τη συλλογή Ψυχολογία, 2015