Σκουριά

Φανερό αποτέλεσμα της άυλης φθοράς του χρόνου

Όνειρα πεταμένα και ξεχασμένα στον κάδο της ανακύκλωσης

Σώματα καταπονημένα από το απόλυτο τίποτα

Η απραξία αφήνει τα σημάδια της

Αργός και βασανιστικός θάνατος από αόρατο δολοφόνο

Το πνεύμα μου σιγοέσβηνε

Πίεση για δημιουργία για να σβήσω

το αίσθημα της αχρηστίας και της σαπίλας

Καταραμένες φωτιές που η αδυναμία του δυνατού μυαλού

δεν μπορεί να διαχειριστεί. 

Ζωή Σαπλαμίδου

αδημοσίευτο

Το μυαλό μου

Μία νέα πηγή αλλά γερασμένη

Βρίσκεται ανάμεσα στην πιο γλυκιά και ζεστή θάλασσα

Και στο ψηλότερο και ψυχρότερο βουνό

Έτοιμο να εκραγεί από το μάγμα που το ίδιο δημιουργεί

DesPair και DePressure κάνουν την εμφάνισή τους

Γρήγορη αναπνοή και πόνος

Πόνο που δημιούργησα εγώ η ίδια στον εαυτό μου

Πόνο τον οποίο πληρώνω με δάκρυα που δεν βγαίνουν στην σκηνή,

Αλλά αρέσκονται να μένουν στο παρασκήνιο

Πόνο που πληρώνω με την απάθεια

Νωχελικότητα

Μόνιμος κάτοικος του σώματός μου.

Ζωή Σαπλαμίδου

αδημοσίευτο

 

Μάσκες

Μάσκες

Παντού κυριαρχούν μάσκες

Μάσκες με χαμόγελο,

δάκρυα με μάσκες.

Κρίμα.

Ένας κόσμος μυστηριακά και

Ίσως

Ονειρικά πλασμένος να μετατρέπεται έτσι.

Σαν έναν ασαφή χώρο

Όπου βρίσκονται μόνο άνθρωποι.

Άλλοι μιλούν

Άλλοι σιωπούν

Άλλοι γελούν

Και άλλοι κλαίνε.

Οι περισσότεροι έχουν ένα κοινό.

Φορούν ή κρατούν μάσκες.

Τις φορούν όποτε πρέπει.

Τις αφαιρούν όποτε θέλουν.

Οι υπόλοιποι χαίρονται ή λυπούνται

Αυτόν που τις φορά.

Ίσως και αυτή να είναι η πραγματικότητα.

Μια φούσκα γεμάτη μάσκες.

Κρίμα.

Ζωή Σαπλαμίδου

αδημοσίευτο