Μια στιγμή

Απόψε μοιάζει η ζωή μου με ασήμι τυλιγμένο στης νύχτας το κατάρτι.
Ένα βελούδο απλώνεται η φωνή σου,
πάνω της θέλω να επιπλεύσω.
Ποτάμι έγινες μέσα μου,
που μου χαϊδεύει την ψυχή.
Στη διαφάνειά του καθρεφτίζονται τα άστρα της σιωπής μου.
Θα περιμένω όσο χρειαστεί,
να σε αγγίξω μες στο φως και μες στα χρώματα,
στον άνεμο να φανερωθούν τα άχραντα που κατέχεις.
Κι όταν θα αναδυθείς από της μνήμης τα περάσματα τα άφωτα,
ήλιοι θα ανθίζουν,
και το νερό, κρύσταλλα χρυσά πάνω στο σώμα.

Μόνο αυτό, να σου δωρίσω μια στιγμή.
Για σένα τα μαλλιά μου, φύλλα στη βροχή που ταξιδεύουν.
Είναι όμως η αιωνιότητα πάντοτε απρόσιτη, λευκή.
Και μένουν οι ανάσες μας έτσι αγγιγμένες απ'το φως,
χρυσές κλωστές πάνω από τη θάλασσα,
τον κόσμο τον εφήμερο να ομορφαίνουν.

Έλυα Βερυκίου
αδημοσίευτο

Το απρόσμενο

Σιωπή.
Νερά από σάπφειρο σκιρτούν,
η αθωότητα να φτερουγίζει μες στα μάτια.
Κι εσύ να βλέπεις το απέραντο σε όλη του την έκταση,
τόσο βαθύ, τόσο γαλάζιο.
Δεν ξέρεις πώς να αντικρίσεις το απρόσμενο.
Άλλες φορές να προσπαθείς να αντέξεις τον εαυτό σου
εκείνες τις ώρες τις σκληρές από γρανίτη.
Κι άλλοτε να περιμένεις τις μέρες, που σου υφαίνουνε τα σύννεφα.
Κύκλος η ζωή. Κι εμείς να αναρωτιόμαστε
πόσες φορές θα αλλάξει χρώματα μέσα μας η θάλασσα.
Τώρα που άπλωσε τις ρίζες της η μοναξιά
και τα αισθήματα έγιναν τρόπαια φωτεινά πάνω στα κλαδιά της,
θαρρώ το λένε εξαγνισμό αυτό το νούφαρο,
που πλέει τα βράδια στη λίμνη της οδύνης.
Κι αν δεν υπάρχει κάτι να ειπωθεί,
μάθαμε να βλέπουμε γαλήνια τα χρόνια να κυλούν,
όπως καθρεφτίζονται το πρωί τα πουλιά στο πέταγμά τους.

Έτσι μένει σ'ένα κόσμο από γκρίζο φως
να αναζητά στις φυλλωσιές μία ελπίδα η ψυχή,
και περιμένουμε το απρόσμενο,
τώρα που έγινε η αγάπη χαραυγή στο στήθος.

Έλυα Βερυκίου

αδημοσίευτο

Το μόνο που θυμάσαι

Είναι η ψυχή σου σήμερα φορτωμένη από ουρανό και θάλασσα.
Προσπαθείς για άλλη μία φορά να αντικρίσεις σιωπηλά το ωραίο και το απόλυτο,
όπως τα φλογισμένα σύννεφα της δύσης.
Απέναντι η ζωή σου.
Οι μνήμες αναδύονται αργά μέσα από τη βραδινή πάχνη,
έχουν μία γλυκιά ευωδιά από δάση νοτισμένα.
Ακόμα και της θλίψης οι στιγμές λειαίνονται σαν βότσαλα
κάτω από του φεγγαριού το ώριμο ασήμι.
Μόνη σου έγνοια να δωρίζεσαι, όπως το φως στη νύχτα.
Και είναι αυτή η προσφορά μία θεϊκή ανταύγεια κροσσωτή
πάνω στο ταπεινό φθαρτό ένδυμά σου.

Κλείνεις τα μάτια και αφουγκράζεσαι της νύχτας τις ανάσες.
Η λύπη έχει διαλυθεί στη μεταξένια ομίχλη του μυαλού.
Σιωπάς, αισθάνεσαι.
Όλη η ζωή σε μία στιγμή.
Το μόνο που θυμάσαι,
μία αφρισμένη θάλασσα στεφανωμένη από άστρα.

Έλυα Βερυκίου

αδημοσίευτο            

Μνήμη

Όλο περίμενες την πρώτη αχτίδα του ήλιου
να διαπεράσει την ψυχή.
Ίσως γι'αυτό να ζούσες σ'ένα κόσμο πλασμένο από βλέμματα.
Δεν έχεις μάθει να αντέχεις την απουσία.
Τα πρόσωπα που πέρασαν από τη ζωή σου,
όμοια με φωταγωγημένα πλοία,
αναχωρούνε σιωπηλά μέσα στη νύχτα.
Κι έρχεται να απλωθεί ο στεναγμός,
διάφανο κύμα στη φωνή σου.
Παρούσα η μοναξιά.
Δεν κάνει λάθη όμως η μνήμη.
Θυμάσαι τα αγγίγματα,
χνάρια που αφήνουν πάνω στην άμμο οι γλάροι .
Κι όταν ακούς τους θρόους της αυγής,
αλλάζουν τα νοήματα.
Κρυφομιλούν οι σκέψεις γλυκύτερα απ' τον άνεμο.

Μνήμη ακριβή, κεχριμπάρι απαλό,
μία προσευχή τυλιγμένη στου νου τα κλαδιά,
πώς με μαθαίνεις .
Πώς με μαθαίνεις κάθε φορά που λάμπει ο ήλιος
πάνω από τη θάλασσα,
να μην δακρύζουνε τα μάτια.

Έλυα Βερυκίου
αδημοσίευτο

Αν γράφω ποιήματα

photo art, the flickerees, deviantart.com


Η θλίψη άναψε πάλι το κρυφό της άστρο στον ουρανό.
Μία ησυχία υγρή και απαλή.
Μόνο ο ήχος της βροχής,
δάκρυα αργυρά πάνω στα φύλλα.
Θα ήθελα να μη ματώνω
να βαδίζω χωρίς φόβο
μες στην κατάφωτη νύχτα σου.

Το πρόσωπό σου ένα θολό φεγγάρι,
λεπτή λεπίδα από φως που με σημαδεύει.
Όλες μου οι αισθήσεις
παραδομένες στη διάφανη μουσική σου.
Αντανακλάς ολόκληρος το απέραντο.
Κρυφή οπτασία είσαι, ένα κύμα μυστικό,
κι εγώ να προσδοκώ το θαύμα σου στην αναδίπλωσή του.

Μη με κοιτάς.
Παλεύω πάλι τώρα που βραδιάζει, ίσως τρέμω.
Είναι κι αυτή η βροχή,
ένας αδιόρατος σπαραγμός,
καθώς το σώμα απ' την ψυχή χωρίζει.
Κι αν γράφω ποιήματα,
είναι γιατί μέσα μου εκείνο το μικρό παιδί,
ακόμα και στην πιο βαθιά χαρά του,
δεν παύει να αγαπά και να δακρύζει.

Έλυα Βερυκίου
από τη συλλογή Σιωπή Κρυστάλλινη, 2014

Νοέμβρης

Ένας ωχρός Νοέμβρης.
Προχωρούσαμε μες στο απόβροχο.
Της προκυμαίας τα κίτρινα φώτα ξεθωριασμένα,
σαν τις παλιές φωτογραφίες των φίλων που έφυγαν,
συντρόφευαν τους ίσκιους μας.
Κατά μήκος της παραλίας
κάποια θαλασσοδαρμένη παγκάκια,
νοτισμένα απ' την αρμύρα.
Στο βάθος ο ήχος ενός θλιμμένου ακορντεόν.
Ο αέρας μ' ένα άρωμα απουσίας.
Η φωτισμένη πόλη να κυματίζει τρέμοντας
πάνω στα μαβιά νερά
και η νοσταλγία να μας φιλά τα χέρια.

Μες στη σιωπή της ζωής μας ο απολογισμός.
Οι μέρες, οι ώρες περνάνε,
κι εμείς, πέτρινα αγάλματα σε μία άδεια πλατεία,
να γερνάμε.

Έπιασε ψύχρα.
Μόνο ένα σύννεφο αργυρό δίπλα στο φεγγάρι
φωτίζει τον μακρύ μας δρόμο.
Κι εμείς όλο να περπατάμε.
Περπατάμε,
να φτάσουμε εκεί που όλοι καταλήγουμε ...
όμορφοι, αγνοί, προπτωτικοί,
με μόνο ντύμα την ψυχή.
Να ζούμε, να αγαπάμε.
Ήταν όμορφος ο Νοέμβρης μας, θυμάμαι.

Έλυα Βερυκίου
από τη συλλογή Σιωπή κρυστάλλινη, 2014

Σ' αγαπώ

painting by Carmen Tyrrell

Το χέρι σου ρόδο λευκό,
που επιμένει να ανθίζει στου χρόνου το παγωμένο πρωινό.
Μια ανταύγεια χρυσή παίζει στις άκρες των δαχτύλων σου.

Σ΄αγαπώ,
όπως αγκαλιάζει τον βράχο η θάλασσα
ένα φθινοπωρινό δειλινό.
Κι όπως σμίγει στο δέντρο το φύλλο με τον καρπό.
Σ'' αγαπώ.
Για τον ήλιο που βασιλεύει μέσα στα μάτια σου,
για τον τρόπο που μερεύεις τα κύματα.
Σ' αγαπώ.
Επειδή η σελήνη που αντικρίζεις,
φωτίζει του μυαλού μου το δάσος το ζοφερό.
Κι έτσι έρχεσαι εσύ να αφήνεις στίχους,
όνειρα κι άστρα σε μια νύχτα πολύφωτη.
Σ' αγαπώ.
Γιατί όταν οι ψυχές μας αγγίζονται,
του κόσμου τα σύννεφα παίρνουν ένα χρώμα θεϊκό,
κι όλο πλέεις αέναα μες στης ύπαρξης
το ποτάμι το πορφυρό.
Σ' αγαπώ.

Κι επειδή νικάς μ' ένα σου βλέμμα τον θάνατο,
γι' αυτό.
Σ' αγαπώ.

Έλυα Βερυκίου
από τη συλλογή Σιωπή κρυστάλλινη, 2014