Μπορεί να μην υπάρχει ποίηση τελικά,
να μην έχει γραφτεί κανένα ποίημα ποτέ,
ακόμα και οι ποιητές μπορεί,
να υπάγονται στη επιείκεια του ακατόρθωτου.
Ίσως πάλι,
ν' αληθεύει μονάχα η πεζή πραγματικότητα,
αυτό το σχεδόν μαύρο της ασφάλτου
η πίκρα του καυσαερίου στον λαιμό, καθώς
τα λεωφορεία μπαινοβγαίνουν στο σταθμό
πώς είναι και πού πάνε οι επιβάτες ίσως
καμία σημασία να μην έχει,
αφού είναι θέμα χρόνου ο θάνατός τους.
Αν δεν υπάρχει ποίηση τελικά,
τι διαβάζαμες μαγεμένοι τόσα χρόνια;
Και δεν είναι ποιήματα όσα γράφαμε;
Ούτε κι εμείς είμαστε ποιητές;
Τότε καταστρέψαμε τη ζωή μας
νομίζοντας πως κατακτούμε τη σιωπή
χωρίς ακόμα να έχουμε μιλήσει.
Ζαχαρίας Στουφής
από τη συλλογή Η ταξιθέτρια του χάρους, 2014
Ενότητα : Τα μέτρια


