Το άγνωστο ποίημα

Ξένος αθέατος αναγνώστης
Άγνωστου ποιήματός μου
Που ακόμη 
Δεν εμπνεύστηκα 
Το βλέμμα σου

Με ποτίζει λέξεις
Κα σκαλίζει μέσα μου
Κήπους ανθέων και δακρύων
Καίγοντας τις άκρες 
Των δακτύλων μου

Αρνούμενος να δεχτώ
Να γράψω του στίχους
Που ήδη ξέρεις


Δημήτρης Π. Κρανιώτης
από τη συλλογή Γραβάτα δημοσίας αιδσύς, 2018

Άλλη γοητεία

Πουλάω 
Ό,τι μου χάρισες
Ένα βλέμμα
Κι ένα χαμόγελο
Σε οδοντοστοιχία
Απολύτως λευκή
Μα τόσο τηλεοπτική

Γιατί να θυσιάσω
Κι άλλες νύχτες
Θερινού σινεμά
Με πασατέμπο
Για παζάρια
Ημιθανών προσκλήσεων
Σε γεύμα υποκρισίας; 

Μου αρκεί
Η ξέφρενη προσμονή
Μιας άλλης γοητείας
Που δεν ενοικιάζεται
Ούτε πουλιέται


Δημήτρης Π. Κρανιώτης
από τη συλλογή Γραβάτα δημοσίας αιδούς, 2018

Διψάνε οι λέξεις

Διψάνε οι λέξεις
Και πίνουν κρασί
Να με μεθύσουν

Οργώνω, θερίζω
Μα τώρα σωπαίνω
Μη σβήσουν
Σα στεγνές κατάρες
Σε ξερά χόρτα

Σπάζω στάμνες
Μες υγρή ηχώ
Να ξαποστάσω
Μες στο λιοπύρι
Χωρίς νερό
Με μια χούφτα λάθη


Δημήτρης Π. Κρανιώτης
από τη συλλογή Γραβάτα δημοσίας αιδούς, 2018
  

Παζλ

Να γεννιέμαι στο δάσος
Από νερό και χώμα
Δέντρο να γίνομαι 
Σκορπίζοντας τα φύλλα

Να αιωρούμαι ανίερα
Ως παζλ στον αέρα
Να με τρώνε τα πουλιά
Ως ρυτίδες με χρώμα

Ν΄αναζητώ
Με Silver Alert
Δίχως όνομα
Εμένα


Δημήτρης Π. Κρανιώτης
από τη συλλογή Γραβάτα δημοσίας αιδούς, 2018

Αλφαβητάρι

Έχασα το αλφαβητάρι 
Της πρώτης δημοτικού

Και τώρα
Που ψάχνω απεγνωσμένα
Να δώσω στην Άννα 
Ένα μήλο
Γέρασα από αναμνήσεις

Χωρίς διακοπή 
Για διαφημίσεις

Πίνοντας αναψυκτικό light
Και κάνοντας like
Σε τετράστιχα ημερολογίου


Δημήτρης Π. Κρανιώτης
απο τη συλλογή Γραβάτα δημοσίας αιδούς, 2018

Ισοδυναμία

Δεν μπορώ
κατά παραγγελία
ποίημα να γράψω,
αφού η έμπνευση
σαν δαίμονας με κυνηγά
και θα νικήσει
ξανά αυτή,
χωρίς να μπορώ
να ορίσω τι και γιατί,
πότε και πώς,
οι λέξεις θεριεύουν
στο χαρτί,
όταν το ποίημα
τους δώσει τη φωνή
που δικαιούνται να έχουν,
όταν η τελευταία πνοή
του ποιητή
ισοδυναμεί
με την πρώτη ανάσα
του αναγνώστη.

Δημήτρης Π. Κρανιώτης
ανέκδοτο

Το γνήσιο της υπογραφής

Κρεμάστηκες στις σελίδες
από το γνήσιο της υπογραφής
του συγγραφέα
και ζαλισμένη έπεσες
στο κάτω ράφι
με τα εξώφυλλα,
γλιστρώντας στα περιεχόμενα
που ορίζει ο κανόνας.
Κινδύνεψες σε μετωπική
με λέξεις ξεχασμένες,
σώθηκες τελευταία στιγμή
τινάζοντας τη σκόνη,
μα κάτι θα ψάχνεις πάντοτε,
μια το εγώ,
μια το εσύ,
θα ξεφεύγουν νύχτα μέρα.

Δημήτρης Π. Κρανιώτης
ανέκδοτο

Αγρίμι

photo art Kyle Thomson

Μη μου ζητάς
δανεικά οράματα
με έντοκα χειροκροτήματα,
μα δάνεισέ μου
τα μυστικά των λέξεων,
τώρα που έπαψα
να ψιθυρίζω προσευχές,
πληγωμένο αγρίμι
από υπερεγώ χαμένα
σε γραπτές ιαχές
που χλευάζουν αήττητους
σε ηττημένες ζωές
που σιωπούν και φεύγουν.

Δημήτρης Π. Κρανιώτης
ανέκδοτο

Παζλ

Να γεννιέμαι στο δάσος
από νερό και χώμα.
Δέντρο να γίνομαι
σκορπίζοντας τα φύλλα.
Να αιωρούμαι ανίερα
ως παζλ στον αέρα.
Να με τρώνε τα πουλιά
ως ρυτίδες με χρώμα.
Ν' αναζητώ
με "Silver Alert"
δίχως όνομα,
εμένα.

Δημήτρης Π. Κρανιώτης
ανέκδοτο

Αμήν

Πολύ καλό
να σ' αγαπούν,
μα πιο πολύ
να θέλουν
έμπνευση να 'σαι
το πρωί,
γλυκόπιοτο τη νύχτα,
στα χείλια σου
να γεύονται
το Αμήν
σαν καληνύχτα.

Δημήτρης Π. Κρανιώτης
από τη συλλογή Ενδόγραμμα, 2010

Μη καπνιστής

Και πετώ
τα τσιγάρα
σαν σαϊτες
στους δρόμους,
δηλώνοντας
μη καπνιστής
αλήτης διαδρόμων,
διαβάτης
απρόσωπων ιδεών,
ψηφίζοντας
αδιάκοπα απών
σε αδικίες νόμων.

Δημήτρης Π. Κρανιώτης
από τη συλλογή Ενδόγραμμα, 2010

Ενδόγραμμα

photo art Julie De Waroquier

Ενδόγραμμα
λεκτικών παροξυσμών,
εντός γραμμάτων
κοινών ή κενών,
σε δειλές προτάσεις
με κρυμμένες κραυγές,
χωροχρονική ασυνέχεια
απαλλακτικών πορισμάτων
με αθώωση ενόχων,
απατηλή περιπέτεια
ενδόμυχων συγκρούσεων
με ήττες νικητών.

Δημήτρης Π. Κρανιώτης
από τη συλλογή Ενδόγραμμα, 2010

Δεν νιώθω το πολύ

Λίγο μιλώ,
λίγο γελώ,
λίγο όμως και κλαίω,
γιατί δεν νιώθω το πολύ,
γιατί δεν μετανιώνω
που πάλι θέλησα να πω
πως σ' αγαπώ
και θέλω
συ να μου μάθεις
την αυγή,
τη νύχτα,
το φεγγάρι,
συ να με πας,
να με μεθάς,
με λέξεις
του ονείρου.

Δημήτρης Π. Κρανιώτης
από τη συλλογή Νοητή γραμμή, 2005

H καρδιά των παιδιών

Η καρδιά των παιδιών
μια μελωδία κίτρινου, κόκκινου, μπλε
δίπλα σ' ένα βιβλίο
που 'ναι στην πρώτη σελίδα.

Η καρδιά των παιδιών
ένα μικρό παραθύρι
που τη θάλασσα βλέπει
ν' αλλάζει χρώματα χίλια.


Δημήτρης Π. Κρανιώτης
από τη συλλογή Πήλινα πρόσωπα,
Ποιήματα 1985-1989, 1992