Το άδειο σπίτι

Αυτός που τους χτύπησε την πόρτα
δεν ήταν ένας συνηθισμένος επισκέπτης
ήταν αυτός πυο αδειάζει τα σπίτια
από τη σκιά των ανθρώπων.
Τον βάλαν μέσα και τον κέρασαν γλυκό
ύστερα τους πήρε από το χέρι κι έφυγαν.

Κι όλα τα πράγματα του σπιτιού όλα τα έπιπλα
στη θέση τους έμειναν όπως ήταν.
Δεν είναι αλήθεια ότι αναπολούν ή λυπούνται,
δεν έχουν αισθήματα όπως φαντάζονται μερικοί,
τα πράγματα είναι πράγματα, τίποτε άλλο.
Απλά, οι πολυθρόνες δείχνουν μάταιες
χωρίς να τις βουλιάζει ανθρώπινο σώμα
το τραπέζι άχρηστο χωρίς φαγητά
ο υπολογιστής δεν ανοίγει μοναχός του
κοιτάζουν στο κενό οι φωτογραφίες
και το ψυγείο χάσκει με την πόρτα του ανοιχτή.

Τα πράγματα δέχονται τη σκόνη στο ημίφως
δεν κάνουν τίποτε να τη διώξουν
δεν ξέρουν να κάνουν τίποτε άλλο
χωρίς την πνοή των ανθρώπων τους
που έφυγαν ξαφνικά κι απροσδόκητα
δίχως ν' αφήσουνε σημείωμα ότι επιστρέφουν.


Σπύρος Τζουβέλης
από τα Νεότερα ποιήματα (μετά το 2006)
Αφιέρωμα περ. Πόρφυρας
τεύχ. 155, Απρίλιος - Ιούνιος 2015
 

Λύπη

Λύπη για τους φτωχούς πυυ ψάχνουνε στα σκουπίδια,
λύπη για τα σακάκια τα ξηλωμένα, τις τρύπιες τσέπες,
λύπη για τα σκυλιά που ξαπλώνουν στου δρόμου τη μέση
γιατί βαρέθηκαν πολύ τη σκυλίσια ζωή τους
με μ' όλα τα κορναρίσματα, δεν αλλάζουν θέση,
λύπη για τα παδιά που κοιμούνται κατάχαμα,
λύπη για τις μανάδες που στέρεψε το γάλα τους,
λύπη για τους γερόντους που πάψανε να μιλούν,
λύπη για κείνες τις άμοιρες χωρισμένες
που βάφουνε τα μαλλιά τους κόκκινα,
λύπη για τα πουλιά που ραμφίζουν τα τζάμι,
κι ακόμα, λύπη για μας που χαθήκαμε

λύπη για μας που χαθήκαμε
κι είναι σκοτάδι και δε βρίσκεται γύρω κανείς
κρατώντας ένα φως να μας δείξει το δρόμο.


Σπύρος Τζουβέλης
από τη συλλογή Συνέδριο στο σκοτάδι, 2006
Ενότητα Β' : Ψυχοτρόπιο
Αφιέρωμα περ. Πόρφυρας,
τεύχ. 155, Απρίλιος - Ιούνιος 2015

Γκρεμός

                 «Εμπιστευθείτε τα στιγμιαία πάθη,
                   το ανοιγοκλείσιμο των ματιών,
                   σαν αντίδοτο στην απόγνωση».

Βάλθηκα να χτίσω ένα σπίτι
στο χείλος του γκρεμού,
το έδαφος σαθρό και επικίνδυνο
τα σημάδια ανησυχητικά.
Κάπου-κάπου ακούγεται
να κατρακυλά μια πέτρα,
ο αέρας μυρίζει θειάφι
μα εγώ δεν κοιτάζω κάτω
όπου τα σύννεφα συναθροίζονται,
συνεχίζω τη δουλειά μου με παρέα το φόβο,
πριν λίγο έβαλα τα τούβλα,
μερικά τα έχασα από τα χέρια μου,
γύρισαν αυθόρμητα στο άπειρο,
κατόπιν ήρεμα έβαψα τους τοίχους
περιφρονώντας επιδεικτικά
όλες τις απειλές και τους τριγμούς.

Και τώρα στρώνω με αγάπη το κρεβάτι.
Το στολίζω, το χαϊδεύω,
το χτυπάω να μαλακώσει.

Ίσως καλύτερα έτσι.

Ό,τι είναι να γίνει ας γίνει
την ώρα του ανύποπτου ύπνου μου.


Σπύρος Τζουβέλης
από τη συλλογή Συνέδριο στο σκοτάδι, 2006
Ενότητα Β' : Ψυχοτρόπιο
Αφιέρωμα περ. Πόρφυρας
τεύχ. 155, Απρίλιος - Ιούνιος 2015
 

Αγωνία

Στον έκτο ανέβηκα γυμνός και βγήκα στο περβάζι
όμως κανείς δε με βοηθά και δε με κατεβάζει.

Κόσμος πολύς μαζεύτηκε, τρέμω και διασκεδάζουν
Γέρνω μισοκρεμάμενος και «πέσε !» μου φωνάζουν.

Τη σκάλα του ας ξεδίπλωσε να φτάσει ο πυροσβέστης
κι ας με καλούσε κλαίγοντας κι εκείνη τις ντροπές της

θα ξέχναγα. Όμως βρέθηκα μονάχος με το Χάρο
και, πεθαμένος, δεν μπορώ το θάνατο να πάρω.

Ας είχα του πουλιού φτερά η γης να μη μ' αρπάξει
 και πέφτοντας να σηκωθώ κι η μοίρα μου ν' αλλάξει.

Κι όπως με πνίγει ένα λυγμός και θάμπωσε το φως μου
«τέλειωνε, πέσε κερατά !» οι αλαλαγμοί του κόσμου.

Κρατιέμαι από το κάγγελο, τα δάχτυλα διστάζουν.
Στ' ανίδρωτα κεφάλια τους δάκρυα κι ιδρώτας στάζουν.

Σπύρος Τζουβέλης
από τη συλλογή Ομοιοκαταληξίες, 2005
Ενότητα Β' : Η Κραυγή
Αφιέρωμα περ. Πόρφυρας,
τεύχ. 155, Απρίλιος - Ιούνιος 2015

Παιδικό καλοκαίρι

                                     Στη Διόνα

Παιχνιδια παιδικά σκόρπια στην άμμο
απόηχοι μιας μέρας γελαστής,
φέτα ψωμιού αλειμμένη στοργικά,
μια στάλα ιώδιο στο γδαρμένο γόνατο,
χείλια που λουλουδίσανε πέμπτη χρονιά
κάτω απ' τη σκιά της μουσμουλιάς
ξετρέχοντας τα αθώα κουτά παπάκια,
ταϊζοντας το γκρίζο κουνελάκι
στον ύπνο και στον ξύπνο με τους κλώνους
της αχλαδιάς ολάνοιχτο παράθυρο
απ' όπου τα όνειρα στον κήπο φτερουγίζουν
σαν τα σπουργίτια που τσιμπάνε στο φτερό
τα γινωμένα σύκα.

Θε μου των παιδικών παραμυθιών
μην ακουστεί παράφωνο τραγούδι
μέχρι να κιτρινίσουνε τα φύλλα
κι οι σφήκες να τρυγήσουν τα σταφύλια.


Σπύρος Τζουβέλης
από τη συλλογή Πέμπτη χορδή, 1974
Ενότητα Ε' - Η ευτυχία των δέντρων και των παιδιών
Αφιέρωμα περ. Πόρφυρας
τεύχ. 155, Απρίλιος - Ιούνιος 2015
 

Οι αφελείς νεκροί

                             «Μη δείξεις, ω μη δείξεις
                               το πρόσωπό σου
                               αλλά
                               σβήσε τα ίχνη»
                                                Μπ. Μπρεχτ

Οι αφελείς νεκροί μας είχαν άδικο,
οι συμμαχίες αλλάζουν με τα χρόνια.
Εκείνοι που τους σκότωσαν
κάθονται τώρα στο τραπέζι μας.

Θα μπορούσαν ίσως να πιουν μαζί μας
αν δεν ήταν τόσο πολύ νεκροί,
αν τόσο ακίνητοι δεν φρουρούσαν
την άκρη εκείνη όπου τέλειωσε ο χρόνος τους.

Συνεχίζουν ωστόσο με πάθος να τραγουδούν
ως την ψηλή νότα που έκοψε ο θάνατος.
¨Ομως εμείς δεν τους ακούμε πια,
εμείς δεν κρατήσαμε το βαθύ μοιρολόι.

Μηνύματα μας στέλνουν γεμάτα πίστη:
«Ω ξειν αγγέλλειν ότι τήδε κείμεθα ...»
Όμως εμείς αμήχανοι, δεν απαντούμε πια.

Εκείνοι που τους σκότωσαν
κάθονται στο τραπέζι μας.


Σπύρος Τζουβέλης
από τη συλλογή Πέμπτη χορδή, 1974
Αφιέρωμα περ. Πόρφυρας,
τεύχ. 155, Απρίλιος - Ιούνιος 2015

Η αίσθηση του απείρου

Το άπειρο, ένα μπαλόνι κόκκινο
που ξέφυγε από τα χέρια ενός παιδιού
κι ανεβαίνει, αργά, στο ουρανό.

Το άπειρο, μια σταγόνα βροχής
που έπεσε στο παρμπρίζ
λίγο πριν τη σκουπίσει ο υαλοκαθαριστήρας.

Το άπειρο, μυριάδες φύλλα επίχρυσα
που άνεμος φθινοπώρου τα σαρώνει
γύρω στους φιλντισένιους αστραγάλους σου.

Το άπειρο, μια πλατειά θάλασσα
διφορούμενα αισθήματα
κρυμμένα στο μισό χαμόγελό σου.

Το άπειρο, ήχος μιας βαθιάς χορδής
που, μόλις τέλειωσε ο παλμός της
κι η θλίψη της ανεβαίνει στον ουρανό ...

Σπύρος Τζουβέλης
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πόρφυρας,
τεύχ. 125, Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2007