Μπορεί ...

Πρωινό της Κυριακής
προχωρημένο Φθινόπωρο
όταν τα φυτά των κήπων
κι' οι καρδιές ριγούν.

Τα παιδιά θα μελετούν
στο δωμάτιό τους
η γυναίκα θα ετοιμάζει
το μεσημεριανό φαγητό.
Κι' εσύ καθισμένος σ' αυτή εδώ
την πολυθρόνα
θ' ακούς ίσως κάποια σύνθεση
που και μαζί ακούσαμε
και τα μάτια σου θα χαϊδεύουν
στους γύρω τοίχους
τις ζωγραφιές που αγάπησα.

Μπορεί τότε για μια στιγμή
να συναντηθούμε
μέσα στο λαβύρινθο του σώματός σου
που με περιέχει
και να σου μιλήσω
με τη ροή του αίματος
το συνεπαρμό της μουσικής
το θάμβος των εικόνων ...

Ηλίας Γ. Κρανιώτης
από τη συλλογή Ρυθμοί 3/4 του αιώνος, 2009

Και ριγώ

Το ξαίρω πως ζεις μονάχα
στη σκέψη μου και τη θαλπωρή
της καρδιάς μου.
Με τα μεγάλα σου μάτια ανοιχτά
όταν σε υποδεχθήκαμε
παιδάκι κρατημένο απ' το χέρι
έφηβη
γυναίκα με το πρώτο μωρό
στην αγκαλιά σου ...

Το ξαίρω πως δεν υπάρχεις
στον κόσμο τον αισθητό
πως δεν πονάς πια,
και δεν χρειάζεται να είσαι γενναία.

Όμως
όταν φέρνω τα λουλούδια μου
στον φθινοπωρινό σου τάφο
και βρέχει, κι ο χειμώνας έρχεται
ο καρτεσιανός εαυτός μου μ' εγκαταλείπει
φοβάμαι πως θα κρυώνεις και θα υποφέρεις ...
Και ριγώ.

Ηλίας Γ. Κρανιώτης
από τη συλλογή Ρυθμοί 3/4 του αιώνος, 2009