Αργοπορημένη επανάσταση

Κύμαπα υφάλων σμίλευσαν την αλήθεια/ στον βράχο της μορφής σου/ Κάνω πως πιστεύω όσα μου λες/ την καθυστερημένη εφηβεία/ να μην διαταράξω/ Βγάλε πάνω μου τα απωθημένα/ που δεν τόλμησες να ξεστομίσεις// ............................................................................... Είναι καιρός να απαλλαγούμε από ταμπού/ να ξεπεραστούν οι προκαταλήψεις/ Το σώμα μου προσφέρω/ ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν/ για την ερωτική σου επανάσταση.// ............................................................................... Πασχάης Κατσίκας// από τη συλλογή Ρετάλια, 2020

Τη Σαρακοστή

Οι όμορφοι θνήσκουν νωρίς σε ηλεκτροφόρα σύρματα/ έχοντας δει μονάχα μιαν άνοιξη/ Κάποιοι αφού απότομα υψωθούν/ τσακίζονται σε ίλιγγο παραδομένοι/ κι άλλοι αγκιστρώνονται στης μυγδαλιάς τη μυρωδιά/ να περιμένουν τη ροζ ανθοφορία// ................................................................................ Πού πάνε όμως οι χαρταετοί όταν γεράσουν;/ όταν παλιώσουν πια/ τα νέα στα αποκόμματα που έχουν για ουρά; ................................................................................ Σε υγρά υπόγεια σταυρώνονται/ από το ζύγι κρεμασμένοι/ τις Καθαρές Δευτέρες καρτερούν/ που ο γιος πατέρας θα γενεί/ και τον καλαμωτό τους σκελετό/ θα ξαναντύσει με χαρτί.// ............................................................................... Παρχάλης Κατσίκας// από τη συλλογή Ρετάλια, 2020

Πατέρα

Σε είδα/ γκαργκόιλ από πέτρα που δεν θα ζωντανέψει/ άθλο του Ιάσονα πέρα στην Κολχίδα/ Σε άκουσα/ σαν Ύμνο Ορφικό προς τον Απόλλωνα/ όρχηση στις τραγικές του Αισχύλου παραστάσεις.// ............................................................................. Τρίμετρη Θέσπιδος φωνή/ δραματικός υπερσυντέλικος/ στα δρώμενα προσδίδοντας προοπτική/ από το λογείο του κάτω κόσμου/ σε κλάματα με ωθεί. ............................................................................. Ενύπνιο ήταν τελικά./ Ήχος λευκός άυλου επισκέπτη;/ Μην με ξυπνάτε δάκρυα/ αφήστε με στο όνειρο να ζήσω// ............................................................................. Πασχάλης Κατσίκας// από τη συλλογή Ρετάλια, 2020

Η κερασιά

Δεν με αγάπησε, τότε, στην αρχή/ Υπομονετικά ΄την περίμενα ν' ανθίσει/ Μελισσόθρεψαν κυψέλες τα λουλούδια της/ Ολοκληρώθηκε η επικονίαση/ Τα πέταλα έπεσαν, έδεσε ο καρπός/ Άλικο χρώμα η σάρκα/ Στα χείλη έστυψε ο χυμός της// .............................................................................. Την καταβρόχθισα μα δεν χόρτασα/ Το κέντρο της παραμένει καύκαλο/ Κουκούτσι άφθαρτο ο πυρήνας/ Σε οργωμένα χώματα την φύτεψα/ Την λίπανα με ποίηση/ Τόσο την έρανα με δάκρυα/ Πεισματικά αρνείται να βλαστεήσει.// ............................................................................... Πασχάλης Κατσίκας// από τη συλλογή Ρετάλια, 2020

Μην φοβάσαι το Ωμέγα

Σε δευτερόλεπτα μαυρίζουν τα πάντα/ περνώ στην ανυπαρξία/ Ό,τι κι αν φορέσω/ πάνω μου δεν στέκεται/ Ρούχα, δέρμα, κόκκαλα/ όλα μια μάζα αναμνήσεις/ Μόνο η αγάπη για μένα με ξαναντύνει/ επανεκκινώ σε κάθε ηλεκτροσόκ.// .............................................................................. Φθνίνουν τα χρόνια καθώς περπατάς/ Πας κι έρχεσαι στην κούνια ασυνόδευτος/ Κάνεις ποδήλατο χωρίς βοηθητικές/ Μαθαίνουμε την αλφαβήτα.// .............................................................................. Πρέπει να σου μιλήσω για το ωμέγα/ Να μην φοβασαι/ όταν σε αφήσω. ............................................................................... Πασχάλης Κατσίκας// από τη συλλογή Ρετάλια, 2020