Έχω μια φίλη

στη Λίνα

Έχω μια φίλη απ΄ τα παλιά,

που κάποτε πήγε κι έθαψε τη ζωή της

με τα ίδια της τα χέρια,

μέσα στη νεκρή φύση

του νοικοκυριού της.

Τώρα τα βράδια

-τα φωτεινά και τα ξάστερα-

 τη βλέπω ν’ αποδρά από το πεπρωμένο της,

και σαν τις γάτες στα κεραμίδια

να γρατσουνάει την πανσέληνο

μέχρι να τη ματώσει·

και μετά,

με αλαφροπατήματα γατίσια

επιστρέφει αποκαμωμένη

στη βολή της.

Έχω μια φίλη

που σαν μπορούσε να ζήσει

κάρφωσε τη ζωή της

με τα ίδια της τα χέρια,

σε ένα σαλονάκι βαθιά

-σε μια χρυσή κορνίζα του τοίχου.

Αυτή η φίλη απ΄ τα παλιά,

αν άφηνε τα χέρια της

να ανάψουν τ΄άστρα

-αν είχε τολμήσει τότε-

σήμερα θα ήτανε σπουδαία. 

Νίκος Γεωργόπουλος

από τη συλλογή Δεμένα σώματα, 2019

Υποστολή

Τα τελευταία χρόνια

της μοναξιάς μου,

παραφυλώ στις σκιές

και στα περάσματα

τους σημαιοφόρους

της νιότης μας

καθώς υποχωρούν

στα κελεύσματα

των σειρήνων,

και μαζεύω

τις εγκαταλειμμένες

σημαίες μας

από κάτω.

Μια αγκαλιά σημαίες…

Και πού και πού,

κι εκείνη τη μεγάλη

και την περήφανη

που υποστέλλεται

με την προσήκουσα

επισημότητα

του ηττημένου

ξανά

και ξανά

και  ξανά.

Νίκος Γεωργόπουλος

από τη συλλογή Δεμένα σώματα, 2019

Ευχή

στη Σοφία μου

Να καβαλάς τους άνεμους

να τρέχεις στα λιβάδια

να λάμπεις στις ανατολές

να μου ‘ρχεσαι τα βράδια.

Ν’ ανθίζεις σαν την Άνοιξη

ν’ αντέχεις τους χειμώνες

να ΄ναι η ζωή σου δίπλα μου

παιγνίδια στους λειμώνες.

Να μου χαρίζεις ποιήματα

που πλέκεις στην αυλή σου

να μου κρατάς μια αγκαλιά

να φτάνω στο φιλί σου.

Να ‘σαι ζωή να με κρατάς

να ‘μαι κι εγώ η ζωή σου

στα χρόνια που ξανοίγονται

δίπλα σου και μαζί σου.

Νίκος Γεωργόπουλος

από τη συλλογή Δεμένα σώματα, 2019

Ελιά

Εγώ θα φύγω,

αλλά οι ελιές που φύτεψα

εδώ θα μείνουν

Αργύρης Χιόνης

Στη γειτονιά μου την παλιά συχνά

καταφυγή ζητώ και παραμύθια

τους ήχους ν΄ αφουγκράζομαι αχνά

να βρίσκω μια χαμένη μου αλήθεια.

Αναπολώντας ψάχνω  την ελιά

που ‘χα κρυμμένο ξύλινο μαχαίρι

σε μια κουφάλα της ολόιδια φωλιά

τα εννιά μου χρόνια φτιάξανε λημέρι.

Πρώτο μου σκίρτημα γραμμένο μυστικά

κατάσαρκα βαθιά της φυλαγμένο

δύο γράμματα κλεισμένα σε καρδιά

του έρωτα  το βέλος χαραγμένο.

Και πού και πού σκαρφάλωνα ψηλά

τον ουρανό να πιάσω πως θαρρούσα

να πλέξω εικόνες μέσα στα κλαδιά

και σαν πουλί στα όνειρα πετούσα.

Στη γειτονιά μου την παλιά συχνά

από τον ίδιο δρόμο επιστρέφω

στις ράγες με τα μάτια μου κλειστά

ισορροπώ και στην ελιά μου τρέχω.

Νίκος Γεωργόπουλος

από τη συλλογή Δεμένα σώματα, 2019

Δεμένα σώματα

Χρόνια περάσανε πολλά κι εσύ λουφάζεις

σα μία σφαίρα στου μυαλού μου τη θαλάμη

κρύο ιδρώτα να μου φέρνεις στην παλάμη

όταν κρυφά θα σε κοιτώ που με κοιτάζεις.

Κι αυτό το τρέμουλο από τότε έχει μείνει

σαν κάποια υπόμνηση μιας αίσθησης που χαίνει

πληγή ανοιχτή μες στο μυαλό να με βαραίνει

που ό,τι κι αν κάνω μ' αναμνήσεις να μην κλείνει.

Κάποια απ' τα βράδια που πυκνώνει το σκοτάδι

κι ο ύπνος- θάνατος παντού παραμονεύει

με μάτια ορθάνοικτα μια μνήμη θα γυρεύει

φωτάκι ανέσπερο σαν άστρο για σημάδι.

Και μες στα σκότη του μυαλού τα πυκνωμένα

μάγια θα λύνω που έχουν σώματα δεμένα.

Νίκος Γεωργόπουλος

από τη συλλογή Δεμένα σώματα, 2019