Άτιτλο

Ένα
Σύννεφο
Μπήκε
Ανάμεσα
Και αμέσως
Το φεγγάρι
Μιμήθηκε
Δύο
Μισές
Φέτες
Μαρμάρινου
Πάγου

Γεωργία Τρούλη
αδημοσίευτο

Flatland

Τρομερή η γεωμετρία Χωράει παντού!
Μέσα σε σπίτια
Μέσα σε σκέψεις

Έτσι είσαι και συ!
Σχήμα που δε βγήκε ποτέ
Αλλάζεις μορφή και ξανάρχεσαι
Άλλοτε σαν κύκλος
Άλλοτε σαν παλιό γνώριμο τετράγωνο

Μπαίνεις σε βιβλία, σε χαρτιά και ποιήματα
Κάθεσαι σαν τρίγωνη βάση στο δωμάτιο
και κρυφοχαμογελάς

Άλλοτε γίνεσαι η ευθεία που πάνω της περπατώ
Άλλες φορές η τελεία που μόνη μου έθεσα
Το ένα σημείο της άγριας αναστροφής
Άλλοτε είσαι το ίδιο το ατύχημα από το οποίο
ποτέ δεν γλίτωσα και όλο πάσχιζα να προσπεράσω
τις διακεκομμένες γραμμές σου

Πρόσφατα, δηλαδή μόλις χθες, σε ένιωσα πάλι
σαν συναίσθημα
μέσα σε όλες τις κρυμμένες γωνίες και
Άρχισα να κάνω τη γνωστή τραμπάλα
ανάμεσα σε παρελθόν και μέλλον
Άλλοτε το σχήμα σου γίνεται ακανόνιστο
και ταιριάζει τόσο καλά στις δικές μου ελλείψεις
Σαν τα δόντια του καρχαρία που ταιριάζουν τόσο καλά
τα πάνω με τα κάτω,
το ένα μέσα στο άλλο
Εσύ το είπες κάποτε

Μου έκανες δώρο και κείνο το μικρό μυθιστόρημα
με τα επίπεδα
και ψάχνω μες στα ποιήματα να δώσω όγκο
στο ύψος των περιστάσεων
Μήπως και σε κάνω απτό και ξεκολλήσω και 'γω
από το ξύλινο πάτωμα
που μέσα του κρύβω μισοβγαλμένες κραυγές
και ψευδαισθήσεις


Γεωργία Τρούλη
αδημοσίευτο

H πευκοβελόνα

Νόμιζες θα γίνεις στολίδι;
Πράσινη, ζωηρή πεταλούδα;
Καρπός ή εύφλεκτο παθιασμένο πήδημα;
Κορμός γονιμότητας και αντοχής;
Και κοίτα!
Το ίδιο το σώμα σ’ εκδικείται
Τόση πευκοβελόνα να τρυπάει
Τους χυμούς και το φλοιό του βλέμματος,
που νόμιζες θα 'ναι πάντα γαλάζιος
Καλύτερα γαιδουράγκαθο
τότε που ήσουν
Μικρή κι αλησμόνητη στην ομορφιά
Και στην αγριάδα
Ποιος την θέλει τόση ανάπτυξη κι
εμπειρία;
Σ’ ευνουχίζω όσο μπορώ!
Βρες μου και μια λίμα νυχιών
Να λειάνω τις βελόνες σου
Πεύκο
Λευκό
Και ψεύτικο

Γεωργία Τρούλη
αδημοσίευτο

 

Το κόκαλο

Βγάλε τα στολίδια σου
Βγάζε ένα ένα τα ρούχα σου
Βγάλε όλους τους τόνους από τα γραπτά
Κουκούλωσε τα λυχνάρια της νύχτας
Σκέπασε τα ακριβά σου ψέματα
με κείνο το φθηνό σεντόνι
Ξεκουράσου
Μην συνεχίζεις να ξεκοκαλίζεις στιγμές
Φθάνεις στο κόκαλο και είναι σκληρό
Τι να το κανείς έπειτα;
Κράτα το λοιπόν
Κράτα και το κόκαλο
Κράτα και το λάθος
Μια λέξη που έχει κάτσει καιρό στο λαιμό σου
Και συνεχίζεις να καταπίνεις την ηρεμία
σαν τον ουρανό που τρώει τα παιδιά του
Κοίτα πάνω
Μήπως τελικά το μπαλόνι,
είναι το είδωλο σου;
Τόσο εύθραυστο από τόσο πυκνογεμισμένο αέρα;

Γεωργία Τρούλη
αδημοσίευτο

Το παλιό λαμπατέρ

Μην τραβάς τις κουρτίνες ν’ ανοίξουν
Δεν αντέχω!
Δεν αντέχω τόσο φως να ντύνει τα
τζάμια τα γεμάτα δαχτυλιές και θολωμένα φιλιά
Μην βάζεις άσπρες κατάλευκες λάμπες
στο παλιό λαμπατέρ
Δεν αντέχω!
Δεν αντέχω το λευκό να πέφτει κατάσαρκα,
να πασπατεύει όλες τις λεπτομέρειες,
τις αμυχές, τα κενά μιας μονόπλευρης συζήτησης,
τα αντικείμενα που θέλουν λίγη αιχμηρή ματιά
για να φανερωθούν
Βάλε τις κίτρινες λάμπες στο παλιό λαμπατέρ,
Κάνε κολύμπι στο λιγοστό φωτισμό
Άφησε σκιές να καμπυλώσουν το χρόνο
Μη θες να τα βλέπεις όλα πάνω μου
και τις δικές μου ατέλειες και τις δικές σου


Δεν αντέχω όταν με βγάζεις στον ήλιο
Τόσο φως δεν το αντέχω!
Τόσο καθαρό δεν το αντέχω!
Θέλω λίγη σκιά,
λίγη βρωμιά να έχω πάντα
κάτι να καθαρίζω
Ένα σημείο εαυτού κάθε μέρα λίγο λίγο
να φωτίζω καλυτέρα
Θέλω ήπια λόγια μέσα σε απαλό χαδι
και θα αφήσω τη σκληρότητα μόνο για τις
μικρές ώρες της μέρας,
όταν λίγο σκοτάδι φωτίζει τα πάντα
πιο δυνατά,
πιο τραγικά,
πιο έντονα,
μέσα στο παλιό λαμπατέρ που
έχει κίτρινες λάμπες και δεν γερνάει τις φιγούρες που
ξεχνούν πόσο είναι περασμένη η ώρα…

Γεωργία Τρούλη
αδημοσίευτο

Ένα ζευγάρι παπούτσια

Είναι αυτές οι επιλογές που με κάνουν
Να μην μπορώ να επιλέξω
Εάν μου έδειχνε κάποιος έναν διάδρομο
Μακρύ, στενό, αραιοπλεγμένο
Κι έλεγε
«Να, αυτός είναι ο δρόμος σου
Περπάτα»
Θα έλεγα
«Ναι αυτό έψαχνα πάντα
Ταιριάζει τόσο στα παπούτσια μου
Είμαι ευτυχής
Αρκούμαι
Θα τον πάρω τον δρόμο
Αξεσουάρ για αυτό το ζευγάρι»

Γεωργία Τρούλη
αδημοσίευτο

Ακρότητα

Τινάζω τα χαλιά με προσοχή
να μαζέψω λίγο χνούδι
γιατί μου έπεσαν τα βλέφαρα,
ξέφτισαν τα μαλλιά
μάδησαν τα φτερά μου

Το νερό αδειάζει με ορμή
γεμίζει την μπανιέρα
Θα μπω
Α! βάλε στην πρίζα το μικρό
ραδιόφωνο
Φέρτο στο κολύμπι μου
Θέλω ν' ακούσω τις νέες ειδήσεις!

Μην υποπτεύεσαι!
Μα κυρίως μη φοβάσαι!
΄Ενα ηλεκτροσόκ νερού και βάθους
αυτή η περίοδος!

Δεν θα πεθάνω ήρεμα
Κάπου διάβασα σήμερα
«πρέπει να φθάσεις στην
άκρη του γκρεμού για να
βγάλεις φτερά»

Η υπόλοιπη έκθεση
μ' άφησε αδιάφορη

Δυνάμωσε την ένταση!
στο δελτίο θ' ακούγεται ταυτόχρονα
και η αγγελία του δικού μου θανάτου!

Γεωργία Τρούλη
από τη συλλογή Τα πορτοκαλορόδινα, 2008

Μια παγωμένη λέξη

Κάνει κρύο
Κρέμεται το χιόνι
σαν λιωμένο χιλιοτρυπημένο ασπρόρουχο
πάνω στα δέντρα

Μπολιάζεται το πλέξιμο
των δικών μου σκέψεων
και των δικών σου χεριών
από ένα ίχνος πάνω στο άσπρο
Δυνατό τύπωμα,
σαν βηματισμός
Λέω μια κουβέντα φριχτά αληθινή !
Κάνει κρύο
Δεν θα μ' ακούσεις!

Ζωγραφίζεται θολή η εικόνα της λέξης
πάνω στο τζάμι
Τρομάζεις!
Από το παγωμένο χνώτο
και τον ψυχρό αντίλαλο

Γεωργία Τρούλη
από τη συλλογή Μια σχετική συρραφή, 2008