Τα παλιά ξωκλήσια

Στα παλιά ξωκλήσια
δεν οδηγούν πια μονοπάτια,
είν'' αδιάβατα,
έχουν χορταριασμένα ξώθυρα
και υγρά ντουβάρια,
λερά απ' τη σκουριά μανουάλια,
ορφανά από κεριά.
Ετοιμόρροπα είναι κι από πείσμα
αντιστέκονται στους καιρούς.
Η αγιότητα τους περισσεύει 
και η γαλήνη τους μας ξεπερνά. 
Αλειτούργητα στέκουν, με σβηστά καντήλια
κι αγιαστήρια με άκαφτο λιβάνι.
Μοιάζουν βράχια καρφωμένα
στα ριζά, στις πλαγιές των βουνών,
σε ράχες και δύσβατους γκρεμούς,
μα και σιμά στη θάλασσα.
Μες τα πουρνάρια και τα αρμυρίκια ξεχασμένα,
κρατούν την πίστη μας όρθια !

Ανδρέας Δαβουρλής
από τη συλλογή Ελεύθεροι λογισμοί, 2017

Σ' αγαπώ

                                     Marc Chagall, The lovers

Σ΄αγαπώ σαν ανέφελος ουρανός,
π' αγκαλιάζει τ' αστέρια του.
Σ' αγαπώ σαν τη βροχούλα,
που ποτίζει το διψασμένο χώμα. 
Σ' αγαπώ, τις δύσκολες ώρες
που είσαι μακριά μου, αφόρητα πολύ,
σαν ανθός που οι μέλισσες τρυγούν
σαν τον ήλιο, που στεγνώνει
τις μουσκεμένες πέτρες,
σαν τη δρόσο του πρωινού στα ξερά. 
Η καρδιά μου για σένα,
απλωμένη αιώρα στον πρωινό ήλιο,
κατακαλόκαιρο 
σαν ίσκιος μεσημεριού,
για τα φλογισμένα σώματα των κοριτσιών, 
σαν αστρολάβος, που απαλά
κατεβάζει το αστέρι του βοριά
εδώ κάτου.
Σαν το αλάτι, που νοστιμίζει το φαγητό του φτωχού, 
σαν το ψίχουλο που το μυρμήγκι κουβαλά με μόχθο
στη φωλιά του.

Ανδρέας Δαβουρλής
από τη συλλογή Ελεύθεροι λογισμοί, 2017

Είμαστε

Είμαστε οι φωνές, 
απ' τις κουβέντες του αποχαιρετισμού,
που δεν ακούστηκαν, 
οι γνώριμοι ήχοι
λέξεων καλωσορίσματος, που σιώπησαν.
Τα σ' αγαπώ που αναίτια,
δεν ειπώθηκαν.
Οι μελωδίες είμαστε,που ατέλειωτες,
λαχταρούν τα ρεφραίν τους.
Είμαστε οι γραφές που λειψές μείναν,
στα συρτάρια του νου
και δεν έγιναν ποιήματα.
Οι ματιές που απόμειναν εκστατικά,
να κοιτούν τους ορίζοντες,
των ήλιων τις δύσεις,
στις απόμακρες γωνιές του απέραντου,
άναρχου ουράνιου θόλου.

Ανδρέας Δαβουρλής
από τη συλλογή Ελεύθεροι λογισμοί, 2017

Ελεύθεροι λογισμοί

Έτσι ελεύθερα να πετούν οι λογισμοί
να πηγαίνουν πέρα, 
δίχως φραγή, δίχως γιατί, δίχως ...
Ν' ανταμώνουν με τους δικούς σου, 
να σεργιανάν τον κόσμο, 
να γίνονται άσπροι, να γίνονται μαύροι,
να γίνονται παράνομοι, παράτυποι.
Να κουρσεύουν στεριάς τους μύθους, 
των θαλασσών το κύμα, την αρμύρα. 
Κι έπειτα έμφορτοι να γυρνούν,
ταξιδεμένοι, χορτάτοι,
να συνεπαίρνουν το μυαλό
και τις αισθήσεις !

Ανδρέας Δαβουρλής
από τη συλλογή Ελεύθεροι λογισμοί, 2017