Ίλιγγος

Τι ευγενικό εκ μέρους σου./ Απότομα, βέβαια, αλλά τουλάχιστον/ έγκαιρα μ’ άφησες να πέσω,/ προτού ανέβω ακόμα πιο ψηλά,/ παράτολμος κι αδέξιος μουσικός/ σε νότες φευγαλέων αστεριών.// ............................................................................. Πάλι καλά ─ χτύπησα λίγο μόνο./ Σηκώθηκα γρήγορα κι αναγνωρίζω/ ότι έτσι γίνεται συνήθως. Τελεία και παύλα.// .............................................................................. Γιατί όμως, τόσους μήνες μετά,/ να υποφέρω ακόμα από ιλίγγους;// ......................................................................... Νίκος Παπάνας// από τη συλλογή Σε ανακηρύσσω νικήτρια, 2021

Carpe noctem

Αν ο τίτλος μου σας παραπέμπει/ σε κάποιο θεότρελο πάρτι,/ φοβάμαι ότι θ’ απογοητευθείτε./ Δεν έχω κοκτέιλ, χορό και μουσική./ Ουσιαστικά δεν έχω ούτ’ εσένα/ ─ ας μην κοροϊδευόμαστε.// ........................................................................... Τουλάχιστον, όμως, μπορώ να σε σκέφτομαι,/ να ξανακούω τις συζητήσεις μας,/ ν’ ακούω κι άλλες νέες που δεν έγιναν/ (κι ούτε θα γίνουν),/ να σου μιλώ μ’ ένα χαζό χαμόγελο,/ ποδοπατώντας την απουσία,/ να σου μιλώ, μα όχι πια με λυρική φωνή ─/ γυμνή η ψυχή μου να τυλίγεται/ σ’ αυτήν τη λευκή σελίδα που όλο γεμίζει/ τρεμάμενα γράμματα/ στο χρώμα της νύχτας.// ........................................................................... Νίκος Παπάνας// από τη συλλογή Σε ανακηρύσσω νικήτρια, 2021

Έμαθα μαζί σου

Έμαθα μαζί σου πώς είναι να περιφέρεται, φορώντας ένα φριχτό κουρελιασμένο σεντόνι, σ’ όλες τις κάμαρες της ψυχής μου, να μου τρίζει τα κίτρινα δόντια του, κι ασταμάτητα να με τρυπά με χιλιάδες καρφίτσες το ανομολόγητο δίλημμα.// ............................................................................ Έμαθα μαζί σου να κρατώ ευλαβικά σ’ ένα σκαλιστό παλιό πειρατικό σεντούκι τα λάφυρα της προσμονής.// ........................................................................ Έμαθα μαζί σου πως τα λόγια που δεν είπαμε δε χάνονται, πεισμώνουν, και μεταμορφώνονται στα πιο αγκαθωτά, μα και πιο κόκκινα, τριαντάφυλλα.// ................................................................................ Νίκος Παπάνας// από τη συλλογή Σε ανακηρύσσω νικήτρια, 2021

Το ρολόι μου

Το ρολόι μου/ το κουρντίζω κάθε μέρα./ φοβάμαι μη σταματήσει.// ............................................................................. Οι δείκτες του μου θυμίζουν τα χέρια σου./ Εννέα και τέταρτο:/ Θέση μπαλέτου.// .......................................................................... Άψογο το κυκλικό του σχήμα./ το φιλοτέχνησαν οι θύελλες/ σαν την τρομαχτική ομορφιά σου.// .......................................................................... Αφουγκράζομαι το χτύπο του./ πώς θ’ ακουγόταν η ανάσα σου,// αν ήσουν εδώ;// ............................................................................. Το φορώ πολύ σφιχτά./ δεν ωφελεί ─/ δε νιώθω το άγγιγμά σου.// ............................................................................. Το βγάζω πάλι,/ το κρατώ και το κοιτώ:/ Είναι πρόσωπο, είναι πράγμα, είναι πρόσωπο.// .......................................................................... Ωστόσο, το κουρντίζω κάθε μέρα/ το ρολόι μου.// .......................................................................... Νίκος Παπάνας// από τη συλλογή Σε ανακηρύσσω νικήτρια, 2021

Ανεξημέρωτο φιλί

Ανεξημέρωτο φιλί, σπαθάτο βλέμμα,/ ευγενικός κεραυνός.// ........................................................................... Πάλι κερδίζεις και με κερδίζεις./ Πάλι χάνω και τα χάνω.// ........................................................................... Χλωρό λιβάδι σ’ άλλο ημισφαίριο,/ υπερηχητικός καλπασμός.// ............................................................................ Ανεξερεύνητο φιλί, πεσμένη γέφυρα,/ βροχή απαγορευμένα ροδοπέταλα.// ............................................................................ Πώς μαγνητίζεις τα πόδια μου;// ............................................................................ Ακούραστα σ’ αναζητούν,/ θαρρείς κι επιμένουν να χαίρονται/ που οι πέτρες τα ματώνουν/ σ’ αδιέξοδα μονοπάτια./ ............................................................................ Νίκος Παπάνας// από τη συλλογή Σε ανακηρύσσω νικήτρια, 2021

Ανύπαρκτες θάλασσες

Πάντα θα τις γυρεύουμε
ακόμα κι άθελά μας.
Πάντα εκεί θα βρίσκουμε
τα ομορφότερα κοχύλια.


Νίκος Παπάνας
από τη συλλογή Πρώτη δημοτικού και άλλα, 2019

Ταπεινή ωδή στην ποίηση

Στα σχολικά σου τετράδια
θέλω να κρυφτώ
τώρα που μεγάλωσες και πας στο λύκειο·
κι όταν σφυρίζουν στη γωνία τ’ αγόρια, εσύ γελάς,
κι όταν σκοντάφτει ο ήλιος στα λυμένα σου κορδόνια, 
ξεκαρδίζεσαι.
Τι ανάλαφρη που είσαι αλήθεια!
Μαύρο στενό φουστάνι, ευωδιαστοί μηροί,
τα δάχτυλα, κορυδαλλοί στη συναυλία της άνοιξης
– έτσι θα γράψουνε για σένα οι ποιητές.
Όμως, εμένα που σε ξέρω καλύτερα,
μου αρκεί να ’μαι πάντα μαζί σου
– στις καφετέριες, στα μαθήματα, στα γυμναστήρια.
Μου αρκεί να κλέβω το σταρένιο σου φιλί,
να γεύομαι το δέρμα του ίσκιου σου,
να γράφω κρυφά σε κάθε τοίχο τ’ όνομά σου.
Κι όταν πλαγιάζεις,
να δραπετεύω για μιαν ώρα από τη φυλακή μου,
ευλαβικά να σ’ αγκαλιάζω
και να σε παρασέρνω στο ρυθμό κάποιου χορού
που άλλος κανείς ποτέ δε θα γνωρίσει.


Νίκος Παπάνας
από τη συλλογή Πρώτη δημοτικού και άλλα, 2019

Επτά συνθήματα για το θρανίο της αγαπημένης

                                              I
Το πρόσωπό σου φέγγει στα μαλλιά σου καθώς φεγγάρι χει-
μωνιάτικο στο δάσος.
 
                                              I I
Μήτε και τα πουλιά γνωρίζουνε τι χρώμα έχουν τ’ ανεξιχνίαστα
μάτια σου.
 
                                              I I I
Ακούω πάντα τη φωνή σου κι ας μην είσ’ εδώ.
 
                                               IV
Το φιλί σου είναι πιο δροσερό κι απ’ του όρθρου τα ποτάμια.
 
                                                V
Το πλοίο του δειλινού μονάχα εσένα θέλει στο τιμόνι.
 
                                                VI
Ένα σεντούκι αναζητώ να θησαυρίσω την αναπνοή σου.
 
                                                VI I
Άλλα τόσα έχω να μάθω, για να σ’ αποκτήσω
στο σχολείο του ανήλικου χρυσάνθεμου.



Νίκος Παπάνας
από τη συλλογή Πρώτη δημοτικού και άλλα, 2019

Αν δεν τ' ονομάσουν τα χείλη σου

Έξω απ’ το βλέμμα σου ενεδρεύει ο θάνατος.
Ένας λυγμός ραγίζει και στο πιο ξανθό φιλί.
 
Μόνο τα χέρια σου πάντα χλωρά
με λυτρώνουν απ’ τη σήψη.
 
Στερεύουν οι πηγές που δε σκύβεις να πιεις.
 
Τίποτα δεν υπάρχει ακέραιο, κανένα φως,
ρόδο κανένα και καμιά πνοή, τίποτα δε σαλεύει,
αν δεν τ’ ονομάσουν τα χείλη σου.


Νίκος Παπάνας
από τη συλλογή Πρώτη δημοτικού και άλλα, 2019

Κάποτε να ξαναβρεθούμε σε μιαν άλλη άνοιξη

Κάποτε να ξαναβρεθούμε σε μιαν άλλη άνοιξη,
να περπατούμε σ’ έναν πιο λαμπρό ουρανό.
 
Να μη γνωρίζουμε πληγές, να μην υπάρχουν σύννεφα,
ν’ απλώνεται άνθινη διαύγεια ως τα βάθη της φωνής.
 
Μια πιο γαλήνια θάλασσα να μας δροσίζει.
 
Να σου δώσω το σχήμα μου, να μου δώσεις το σχήμα σου·
–σε μιαν αράγιστη ένωση
να μην μπορεί ούτε ο θάνατος να μας χωρίσει.
 
Να μας κοιτούν και να ζηλεύουν οι άγγελοι.
 
Τον ήλιο να μεθούν τα δάχτυλά μας
και στη φυλλωσιά τους να ξυπνούν τα θαύματα.
 
Στο πιο παρθένο κοίταγμα
να εξαχνωθούν τα βλέφαρά μας.


Νίκος Παπάνας
από τη συλλογή Πρώτη δημοτικού και άλλα, 2019