Άτιτλο (γνωρίζω τη ζωή ...)

Γνωρίζω τη ζωή
Με κάθε ζωή που αφαιρώ
Με κάθε ανάσα και κάθε μπουμπούκι
Μαθαίνω την αλήθεια
Για τη στιγμή του θανάτου μου.
Δεν είναι η θλίψη σαν δυνατή βροχή
Που σε μαστιγώνει και μετά στεγνώνεις
Είναι σαν το νερό που σε βαθιά στέρνα έχει κρυφτεί.
Τα χέρια μου δεν περιμένουν ν' αγγίξουν τον ουρανό
Χαϊδεύουν τη μνήμη
Σκεπασμένη απ' τη σκόνη
Το τέλος της ζωής του ανθρώπου είναι η σκόνη.

Ιωάννης Βογιατζής
από τη συλλογή Πάνω απ' τις στέγες, 2008

Άτιτλο (ισορροπώ όπως η πέτρα ...)

Ισορροπώ όπως η πέτρα στην άκρη του γκρεμού
Προχωρώ όπως μια πέτρα που στο κενό κατρακυλάει
Για να συναντήσω το πεπρωμένο μου
Να καταλάβω τις απώλειες και τον χρόνο
Τον θάνατο τη μόνη απόδραση απ' τον χρόνο.

Ο μύθος με στήριξε κι όχι η ελπίδα.

Ιωάννης Βογιατζής
από τη συλλογή Πάνω απ' τις στέγες, 2008