Θυμάμαι

Στα λιβάδια της άνοιξης
στους αγρούς του καλοκαιριού,
σε θυμάμαι.
Θυμάμαι τα μαλλιά σου σκούρα
το λευκό σου δέρμα,
τα μάτια σου.
Τα μάτια σου τα θυμάμαι θλιμμένα,
γελούσες,
κι η θλίψη ήταν μαζί σου
η μελαγχολία,
μαζί σου.
Θυμάμαι που μαζί καλπάζαμε
πάνω στη καμένη άσφαλτο
και στο φρέσκο χιόνι
γινόμασταν ένα
ήμαστε μόνοι,
ξελογιασμένοι από την ελευθερία
η εφηβεία ήταν παντοτινή.
Θυμάμαι.

Λουκάς Σ. Λιάκος
αδημοσίευτο (ποιήματα 2007 - 2011)

Το χρώμα της ζεστασιάς

Ο αέρας μυρίζει βενζίνη
στέκομαι σαν ένα κατόρθωμα που εξασθενεί σταδιακά
από ‘κείνη την ημέρα.

Κάποιοι
απολιθώματα στο πέρασμα του χρόνου
ταξίδεψαν σαν άδειες σακούλες
κρατούσαν το νήμα της εξέλιξης
μα παρέδωσαν λαμπρά ψέματα
απελπιστικά ονειροπόλοι
μέσα σε κιβώτια αλαζονείας
και με πρόσωπο στραμμένο στην ανατολή.

Άλλοι σα κλέφτες αλίευσαν
μουσικές, έτοιμα χείλη και πίνακες
από τη στοίβα των ονείρων
σε πικραμένες Κυριακές ζητούσαν να ξεσπάσουν
ασθενικά, έξοχα
καταστρέφοντας παλαιά ίχνη
με σημερινή ημερομηνία αγοράς
τόσο αφελείς λεηλάτησαν σώματα νεκρών
λίγα μόλις μέτρα μακριά.

Κάπνισα για τελευταία φορά
βουτηγμένος σε χαρτιά και αιώνες
ένα ζευγάρι γυαλιά που έμειναν κρύα
κι εγκαύματα
η φωτιά σαν ελπίδα
το χρώμα της ζεστασιάς ας μας αφανίσει.

Λουκάς Σ. Λιάκος
αδημοσίευτο (ποιήματα 2007 - 2011)

Υπάρχω μα λείπω

Η απόγνωση,
με κοιτάζει στα μάτια
γέρνει πάνω μου, σκιά γοργόνας
γελώντας,
στόμα με στόμα με φιλά
δαγκώνοντάς με,
χάνομαι.
Όσα αισθάνομαι,
σταματούν σε ένα τοίχο
τη ζωή τη θυμάμαι με ήχο,
μοιάζει ο κόσμος βουβός.

Η απομόνωση,
ζεσταίνει το κρεβάτι μου τη νύχτα
για καληνύχτα,
με σφίγγει δυνατά
με βάζει να παραμιλώ,
να περπατώ γατίσια
στα ίσια,
δε την αγαπώ
δε την εγκαταλείπω

Απόγνωση, απομόνωση
υπάρχω μα λείπω,
το τσούρμο το ξέρει, κανείς δε μιλά.
Αδράνεια.

Αργά και ισορροπία,
κάνε στροφή προς τη γραμμή του ορίζοντα
μην αποσπάσαι,
συνέχισε αυτή την πορεία,
συνειδητοποίησε τον κίνδυνο,
τον κίνδυνο που δεν υπάρχει.

Ψηλό, παχύ, δροσερό χορτάρι,
πέρασε τον ξύλινο φράχτη,
αν σκοντάψεις σε σύγχυση
αν τα συναισθήματά σου έρθουν σε σύγκρουση,
είναι το δικαίωμα σου οι ακανθώδες θάμνοι,
μη φοβάσαι να πέσεις
τα λόγια μου μόνο να αποφύγεις
τα πραγματικά αγκάθια.

Λουκάς Σ. Λιάκος
αδημοσίευτο (ποιήματα 2007 - 2011)

Ας

Ας θυμηθούμε όλες τις αγάπες
τα όμορφα μάτια
ας μιλήσουμε ψιθυριστά
σαν άρωμα
σιγά,
με ταπεινά χάδια
απρόσεκτα.

Ας θυμηθούμε σε χτυπητό κόκκινο
τα μπερδεμένα μαλλιά
ας θυμηθούμε
ψέματα κι ομορφιά
ας σαστίσουμε,
παρακαλετά
δυο μαύρα φύλλα ουρανού
η δύναμη του κεραυνού
ας μας φωτίσει
βλάσφημα.

Λουκάς Σ. Λιάκος
αδημοσίευτο (ποιήματα 2007 - 2011)