Υστερόγραφο

Επέστρεψα εδώ χίλιες φορές

στ' ανάμεσα ομορφιάς και λύπης

Παιδί της λύπης και της ομορφιάς, ποίημα, παιδί μου,

                       δεν είμαι πια γυναίκα, αλλ' ακρόπρωρο

                   προβάλλοντας στων καραβιών τις πλώρες

                      για να μετριέμαι κάθε μέρα με το κύμα

                και να μιλώ με τη γοργόνα που συχνορωτά   

                     αν ζει ακόμα ο βασιλιάς Αλέξανδρος

Δέσποινα Δεμερτζή
από τη συλλογή Ασκήσεις απωλείας, 2014
Ενότητα Β : Το νερό και τρεις καρτ ποστάλ

Δευτέρα - Η όψη του νερού

Σαν από χρόνια ν' ανήκω στη θάλασσα
και λαχταρώ με τη ματιά μου το κύμα.
Σαν πόσα  δέχεται το κύμα χρώματα
τ' ουρανού το χρώμα το χρώμα του βράχου χρώμα
κόκκινο κίτρινο πορτοκαλί του βράχου στο νερό
άσπρο του βράχου στο νερό
διαύγεια που επιπλέει απροσδόκητη
αεικίνητο του ήλιου δίχτυ στο νερό
άσπιλο φως μέσα στο φως
φως στο νερό με κύμα χωρίς κύμα
φως στο νερό να παίζεις με το κύμα
να είσαι εκεί έτσι απλά και το νερό να σε δέχεται
Ανήκω στη θάλασσα
για να τα βλέπω όλ' αυτά ανασαίνω
για να τα ξέρω όλα αυτά ανασαίνω
για να το είμαι όλ' αυτά ανασαίνω

Νερό
άπειρα μόρια νερού άπειρα μόρια σώματος
Σώμα στο νερό επιθυμία διάχυσης
επιθυμία απέραντου επιθυμία αέναου
άνομη επιθυμία άπληστο σώμα
δίκαιη επιθυμία σώμα ολόκληρο
επιθυμία συμπαγής σώμα υγείας
επιθυμία ανέκαθεν εκεί σώμα παιδιού
παιδί και ψάρι και φύκι και χέρι και πόδι
χαμόγελο αφρός στιγμή στο νερό
και πάει χάθηκε
ύστερα πάλι εκεί
κάτω και πάνω και έξω και μέσα
στο νερό νερό νερό πολύ δροσερό
Νερό τόσο Όλο
ύδωρ νερό ύδατα τόσο
τόσο παντού και Να μια αγκαλιά με τα μάτια
κλέφτρα ματιά σαν το γλάρο
ματιά ν'αγκαλιάζει κι αυτόν τον γλάρο ματιά
υπερίπταται βαφτισμένη στον πόθο
Νερό ατελείωτο μικρή αγκαλιά πώς να φτάσει
νερό παντοδύναμο ανόητη ματιά
συντετριμμένη ματιά νερό συνεχές
δειλή ματιά νερό σαφές
νερό και πόθος του ολόκληρου ύβρις ματιά
γαλάζιο νήμα ματιά, ματιά σαλιγκάρι
πού, σε ρωτώ, θα το χωρέσεις ολοκληρο
τόσο νερό
σε ποιαν ίριδα ματιών σε ποιο βλεφάρισμα
σε ποιο αντίκρισμα σε ποια καρδιά
μικρή μικρή καρδιά που παλεύεις ν' απλώσεις
καρδιά στιγμή στο χωροχρόνο
που κουβαλάς το κρίμα σου τις ώρες σου
και τους αποχαιρετισμούς σου
εκείνο το νερό, καρδιά, χωρίς τέλος
χωρίς καν αρχή
αδιάφορο νερό σαν τελειότητα που δεν θα τ' αγγίζει
καμία ζήλεια και φθόνος κανείς


Δέσποινα Δεμερτζή
από τη συλλογή Ασκήσεις απωλείας, 2014
Ενότητα Β : Το νερό σε τρεις καρτ ποστάλ

Υακίνθη

Καμαρωτή περπατησιά στο δρόμο, η Υακίνθη,
κυπαρισσένια, να περνά
με το βηματισμό της ελαφρύ
βαδίζοντας συχνά παρέα με τη μητέρα της. Όμορφη κόρη,
όμορφης μάνας γέννημα.
Αριστοκρατικές κι οι δυο. Φίνα χαρακτηριστικά,
αρχοντικό παράστημα, ξεχωριστή ευγένεια στην έκφραση.
Ασημωμένα τα μαλλιά της μάνας. Μα της Υακίνθης
τα ξανθά μαλλιά, σαν χείμαρρος χυτά κάτω απ' τους ώμους.
Μια ομορφιά στον κόσμο η Υακίνθη.

Όμως, σε λίγους μήνες μοναχά
η ηλικιωμένη μάνα της, μαυροντυμένη,
διάβαινε πιο σκυφτή τον ίδιο δρόμο
καμιά φορά σφιχτά κρατώντας απ΄το χέρι
τα δυο μικρά, που ορφάνεψαν νωρίς από την Υακίνθη.
Στιγμές, σαν να γλιστρούσε πλάι τους μια παρουσία αόρατη,
αόριστη σαν αεράκι ανεπαίσθητο,
σαν απαλό τρεμόπαιγμα των φύλλων το φθινόπωρο,
σαν διάφανη ευωδιά λεπτή, που αφήνει
το διακριτικό της πέρασμα στο ποίημα, η Υακίνθη.

Δέσποινα Δεμερτζή
από τη συλλογή Ασκήσεις απωλείας, 2014
Ενοτητα A : Ασκήσεις απωλείας

Πώς κλίνεται το ρήμα Όλλυμι

Όλλυμι όλλυς όλλυσι
- και αίφνης απωλέσθη.
Έκτοτε παραμένει σθεναρά παρ' όλες τις αναζητήσεις
τύπος άγνωστος στη μνήμη.
Δεν ανασύρεται με τίποτα.
Όλη η εντρύφηση στα λεξικά πήγε χαμένη τότε
Απώλετο
Ίσως επειδή τρομοκρατούμαι Όλλυμι
Σβήνω και χάνομαι πού πάω Όλλυμι;
Η απειλή παρούσα μη χαθώ
Να μη χαθώ φοβάμαι, την απώλεια
Όχι την τρέλα, αυτή δεν τη φοβάμαι τόσο
- άλλη κι αυτή
που άλλοτε γραφόταν όχι μ' ένα λάμδα αλλά με δύο
κι έτσι κάπου στο βάθος τελικά η τρέλλα
έκρυβε μέσα της καλά το ρήμα όλλυμι
και τώρα λέω μήπως αυτός ο κρυφός άσσος
στο μανίκι της
είναι που σπρώχνει τους τρελούς να τα 'χουνε χαμένα -
έτσι κι αλλιώς
σε μια αλλέα του κοιμητηρίου μελετώντας
την αισθητική των τάφων
- πόσο ταιριάζουνε τα γιασεμιά στα λευκά μάρμαρα -
εκεί λοιπόν το ρήμα όλλυμι
έπαιζε κλέφτες κι αστυνόμους
σαλτάροντας εν ριπή οφθαλμού
από μνήμα σε μνήμα
Ίσως γι' αυτό να τρεμοπαίζει η μνήμη
και συνεχώς γι' αυτό να τρέχει να κρυφτεί
και πια γι' αυτό να μη γνωρίζει ούτε όλλυς ούτε όλλυσι
παρά να σκιάζεται μονάχα μη με φάει μη με καταπιεί
αυτό το όλλυμι το πανταχού παρόν
το ολέθριο όλλυμι αυτό που πάντα προλαβαίνει
όλλυμι ολισθηρό και ανοιχτό και στρόγγυλο σα στόμα
όλλυμι ενεδρεύον λιμασμένο όλλυμι
που ολολύζει κι αλυχτάει σαν κακό σκυλί τη νύχτα

Δέσποινα Δεμερτζή
από τη συλλογή Ασκήσεις απωλείας, 2014
Ενότητα Α : Ασκήσεις απωλείας

Εντολή

Τα παραπλέω τα νησιά, όλο τα παραπλέω
- παράξενο, θαρρείς και δεν τ' αγάπησα όσο θα 'πρεπε
Μα τι τα θες, είν' οι καιροί θολοί και τα λυχνάρια λίγα
κορμιά ποτάμια να σου στέκονται
φύλλα ν' ανοίγουν την ημέρα
με μύρα και μ' ανασασμούς καταμεσής στον ήλιο
Καταραμένο τ' ανελέητο ταξίδι από παρακαμπτήριες
στην άλλη όχθη του καθρέφτη, στην περιπέτεια της λησμονιάς
στα άμα και στο θάμα, στα ωριμότερα τοπία μας
στο πότε και στο χτες, στις φλύαρες πτυχές της σιωπής σου
στα καθημερινά, μικρά, χαριτωμένα εγκλήματά τους
στην πρόδηλη αναγκαία συνωμοσία
                                                           - έστω κι έτσι
λοιπόν, ας είναι κι έτσι, ας μην πιστεύω
πια στα παραμύθια, κι όλο ας λέω
επίμονες μεγάλες ιστορίες για τα σπίτια που μας σύλησαν

Δέσποινα Δεμερτζή
από τη συλλογή Ασκήσεις απωλείας, 2014
Ενότητα Α : Ασκήσεις απωλείας