Αδέσποτη

Δεν είχα λόγια
είχα όμως ένα σκύλο
Με είχε μαζέψει απ' το δρόμο
με φώναζε λούση
Δεν είχα λόγια
ούτε κολάρο είχα
Είχα όμως ένα σκύλο
άσπρο σαν την ψυχή μου
Όταν γυρνούσα σπίτι
μου έγλειφε τα κόκαλα

Τώρα δεν έχω σπίτι
ούτε σκύλο έχω
Έχω όμως ένα χέρι ατροφικό
ένα από στάχτη
και ένα που γαβγίζει για λίγη ευθανασία

Νίκη Χαλκιαδάκη
από τη συλλογή Ανάσκελη με πυρετό, 2012

1 9 8 4

Κρύβομαι κάτω απ΄ το κρεβάτι
Είμαι τεσσάρων
Χωρίς κυνόδοντες
Με άσπρο δέρμα/ Μνήμη από βούτυρο
Μαδάω τ' όνομά μου
Δεν είμαι σίγουρη αν μ' αρέσει
(μ' αρέσει
δεν μ' αρέσει
μ' αρέσει
δεν μ' αρέσει)
ο μπαμπάς είχε τα μάτια μου
και η μαμά ήταν σίγουρα κορίτσι
- βγαίνει απ' τους τοίχους όταν πεινάω -
Δεν με ψάχνει κανείς πια
Είμαι ακόμη τεσσάρων και κάτι
Σ' αυτό το σπίτι
το χτισμένο από τσιμέντο και θάνατο
υπάρχει μόνο ένα κρεβάτι
για να μπορώ
να κρύβομαι
από
κάτω

Νίκη Χαλκιαδάκη
από τη συλλογή Ανάσκελη με πυρετό, 2012

Αυτοβιογραφία

(Girl in the Woods Painting by Vincent van Gogh)

Την ώρα που ένας πληρωμένος δολοφόνος
μου ξεριζώνει την καρδιά
οι βελανιδιές αιμορραγούν
οι σκίουροι γεννούν μελάτα αυγά
τα τρώνε με τρυφερότητα
τα παραμύθια κλείνονται στο ψυχιατρείο
Ξυπνώ σαν ελάφι
Σαν ελάφι σταρ
Πρωταγωνιστώ σε αμερικανικά κινούμενα σχέδια
Δώδεκα
Ώρα να γίνω πάλι κολοκύθα

ΕΓΩ πρόδωσα τη Χιονάτη
ΕΓΩ τη Σταχτοπούτα
τη Bambi
ΕΓΩ

Δεν κράτησα ποτέ το στόμα μου κλειστό

Νίκη Χαλκιαδάκη
από τη συλλογή Ανάσκελη με πυρετό, 2012

catwoman

(In Bed - The Kiss by Toulouse Lautrec, oil-Painting)

Περιμένω να γυρίσεις σπίτι, να βγάλεις τα ρούχα
- Θεέ μου πώς περιμένω να βγάλεις τα ρούχα -

τα πόδια σου αγαπώ
τις κνήμες
ό, τι σε πάει και σ' επιστρέφει

Μ' ένα σου νεύμα ν' ανέβω στο κρεβάτι
να γίνω ολόκληρη κατοικίδια ηδονή

Νίκη Χαλκιαδάκη
από τη συλλογή Ανάσκελη με πυρετό, 2012

Υπόθεση βαρύτητας

(photo: Falling by *Lionique)

Αν απόψε πέσω απ' το παράθυρο
το σπίτι μας θα πουληθεί αμέσως
κι ας έχουμε πεθάνει στα εντόσθιά του
δύο άνθρωποι και χιλιάδες έντομα

Αν απόψε πέσω απ' το παράθυρο
θα προδώσω τη libido που φυλάω
για χρόνια δύσκολα
όπως η Τετάρτη και τα μεσημέρια με καύσωνα

Θα μείνω ακίνητη με το λαιμό σπασμένο
ένας άντρας θ' αλλάξει το επίθετό μας στο κουδούνι
και δεν θα μας νοιάζει η υγρασία στο μπάνιο

Νίκη Χαλκιαδάκη
από τη συλλογή Ανάσκελη με πυρετό, 2012

Θυμός

(Father and Daughter, Mixed Media on Canvas  40″x24″, by Amy Schneider)

Αν ήξερες ότι ήμουν γυάλινη
δεν θα με πετούσες στον τοίχο
Θα περίμενες να μεγαλώσω
Κι αν ήξερα ότι θα πεθάνεις
θα σου έπλενα τα πόδια κάθε μέρα
Αλλά αν σου έπλενα τα πόδια κάθε μέρα
δεν θα πέθαινες. Θα ήσουν στο διπλανό δωμάτιο
Δεν φανταζόμουν ότι χωράς σε μια πλαστική λεκάνη
Σε μια πράσινη πλαστική λεκάνη
Δεν φανταζόμουν ότι θα πλύνω το κρανίο σου
στο νεροχύτη με τη λαστιχένια βρύση χωρίς να κλάψω

Έχουν αγριέψει οι άνθρωποι, τα πουλιά, οι σερβιτόροι

Και εσύ σ' ένα μεταλλικό κουτί τι να μου κάνεις
Και εγώ με δυο πόδια όρθια τι να σου κάνω και σένα

Νίκη Χαλκιαδάκη
από τη συλλογή Ανάσκελη με πυρετό, 2012

Χωρίς φύλο

Τα βράδια ψάχνω ένα διπλό κρεβάτι

με μια μαμά κι έναν μπαμπά

προσποιούμαι ότι βλέπω εφιάλτες

τρυπώνω κάτω από τα σκεπάσματα

μπαίνω ανάμεσά τους

γίνομαι υγρό

ιδρώτας, σπέρμα, σάλια

ανάσα

φλέβα σε βραχίονα

να γεννηθώ το πρωί

να μοιάζω και στους δυο

Νίκη Χαλκιαδάκη αδημοσίευτο

Συγχρωτισμένες Συγχορδίες

ο μαέστρος μου είναι τυφλός

στις πρόβες δεν απορεί

πώς παίζω πιάνο

ακρωτηριασμένη

κάθε δέκα λεπτά ρωτάει

«τι ώρα πήγε;»

(βλέπετε ... βιάζεται)

και εγώ

που φύλαξα

ένα ζευγάρι νύχια

- ίδια με πλήκτρα -

στους νευρώνες της ανάμνησης

ζηλεύω τα χέρια του

Νίκη Χαλκιαδάκη αδημοσίευτο

αρχές Ιουνίου (του θεριστή)

γυμνή
τριγυρίζω
από το νεροχύτη στο ντους
γυμνή κάθομαι
στην παλιά πολυθρόνα
που αγνόησες φεύγοντας

και ’κείνη πιστή, βελούδινη
–όπως πάντα–
έπαψε να είναι έπιπλο
είναι η μάνα μου, ο πνευματικός μου
το παιδί που δεν γέννησα ποτέ
–γιατί δεν ήσουν έτοιμος–

μας καταδίκασες σε στείρα
φθορά ανάμνησης
…αγκαλιαζόμαστε συχνά
όταν μας λείπεις

έχει χρόνια που ακούω
τα σωθικά της να βογκούν

χτες μόλις φώναξα το γιατρό

είπε πως σαπίζει από μέσα
–είναι σκληρό να σαπίζεις από μέσα–

άχρηστα ελατήρια και ωοθήκες
γεμάτες σκουριά
σαν μια χούφτα με καρπούς
ξηρούς
νεκρούς
στολίζουν πια το σαλόνι
τους βουτώ στη φορμόλη
τους μασώ… τους κατεβάζω
με μια γουλιά κονιάκ
καθώς σου γράφω
μια τελευταία της επιθυμία

ΥΓ: έλα
θα λείπω [τ’ ορκίζομαι]
δυο-τρεις μήνες ζωής έχει
και είναι ήδη Αύγουστος

Νίκη Χαλκιαδάκη
αδημοσίευτο

Γραμματική αναπηρία ασύντακτων εραστών

Παρηγορώ φωτογραφίες για να ζω
φτιάχνω φράσεις με κατηγορούμενα
έχω το ουσιαστικόν απεμπολήσει
και ψάχνω ρήματα διαθέσεως φτηνής
σχεδόν παθητικής
κρύβω αφιερώσεις σε λεξικά
ανωμάλων ήμαρτον (έως και) τεθνήκαμεν

Προστακτικά επιβάλλομαι σε
επιφωνήματα και θαυμαστικά
- πόσο θαυμαστικά αλήθεια ήταν -
τότε που αποσιωπητικά δεν άφηνες, θυμάσαι;

Πέρασαν ποιητικά αίτια από τότε τόσα
σέρνομαι επιρρηματικά στον χρόνο
τη δωρική σου ανάμνηση παλεύω να ξεχάσω

Αποκλήρωσα τα διστακτικά μου ερωτηματικά
περιφραστικά αντικατέστησα το σ' αγαπώ
τριγυρνώ κάθε βράδυ στις δευτερεύουσες
πίνω, ξεφτιλίζομαι, πέφτω σε κόμματα
πώς ν' αντικρίσω πες μου
τις πρωτόκλιτες θηλές μου;

ασυναίρετος εσύ
πόνος αμετάβατος

Νίκη Χαλκιαδάκη
αδημοσίευτο

Λαθρεπιβάτης ποδηλάτου

- κοίτα μπαμπά! χωρίς βοηθητικές, χωρίς χέρια
χωρίς εσένα σπάω το φράγμα της ενηλικίωσης
γερνάω, μηδενίζω
γίνομαι ωάριο έφηβης γαλανομάτας
σπέρμα ανειδίκευτου αρσενικού
bing bang
χτυπώ το κουδούνι ... στην άκρη όλοι
βγάζω φρονιμίτες, έρχομαι να στο πω

σε βλέπω από μακριά να τινάζεις τα πέτα απ' το χώμα
χαμογελάς, σωπαίνω

ανάβω κηρήθρες θλιμμένων μελισσών
τις μπήγω στο ύψος των ματιών σου
τις ποτίζω χρόνια, γίνονται φασολιές
ριζώνουν σε αμυντικές στάσεις εμβρύου
γιατί δεν ψηλώνουν Τζάκ;

πέρασε η ώρα και η μαμά θ' ανησυχεί

οι αποχωρισμοί μας δεν έχουν συγκινήσεις
έχουν την οδύνη των πράσινων κυπαρισσιών

κάνω να φύγω ... μα κάτι ήθελα να σου πω

- κοίτα μπαμπά! χωρίς βοηθητικές, χωρίς χέρια

Νίκη Χαλκιαδάκη
αδημοσίευτο

Ένα όνειρο

χρόνια φουσκώναμε το στρώμα μας
με νερό από τη Θάλασσα Ντιράκ
μέχρι που η αυτοσχεδία μας
έσκασε και πλημμυρίσαμε

ναυαγοί υπνοδωματίου
τα πνευμόνια μας
κωπηλατούσαν
στο Κενό
- στρωμένο με πλακάκια -
β' διαλογής

τα μαξιλάρια ζευγάρωσαν
μια τελευταία φορά

τα πορτατίφ δεν έχουν ρόγχο - τελικά -
όταν βραχυκυκλώνουν

... μας έσπρωχνε η αγάπη στα κομοδίνα

«αποφύγαμε τον πνιγμό» είπες

δεν ένιωσες
πως από χώμα
γινόμασταν λάσπη;

Νίκη Χαλκιαδάκη
αδημοσίευτο

πι πι το παπί

Τον πατέρα μου δεν τον γνώρισα ποτέ
έμοιαζε, λένε, αποδημητικός
η μάνα μου από αριστοκρατική οικογένεια
δεν «ήταν ηθικόν» να κλωσάει μπάσταρδα

μεγάλωσα σε ράμφος πελαργού
χωρίς παραλήπτη
κατέληξα σε αναμορφωτήριο πτηνών

μου έμπηγαν στον κόκκυγα φτερά παγωνιού
μου μάθαιναν να κλίνω : η γλαυξ, της γλαυκός
ανεπίδεκτη υιοθεσίας
ανάξια κλουβιού
στολίζω σήμερα σύρματα
ηλεκτροφόρα
μαδώ τα πούπουλά μου
γεμίζω μαξιλάρια βεράντας
ζευγαρώνω με παπαγάλους Σενεγάλης
γεννάω τηγανητά αυγά
τα βγάζω με ψίχουλα περαστικών
(κουλούρια - σταφιδόψωμα)

μα κάθε μέρα σχεδόν περνώ
και από κείνον τον παραμυθά
που επιμένει να πιστεύει ότι θα γίνω κύκνος

Νίκη Χαλκιαδάκη
αδημοσίευτο

αναρριχώμενο, απαγορευμένο

Ήμουν εσύ, και εσύ ήσουν πάλι εσύ
Μου έλειψα σήμερα
Να είμαι εγώ αυθυποβλήθηκα
Μάζωξα σε μια ύστατη αγκαλιά φωτογραφίες
Κατέβηκα στον κήπο και τις έθαψα

Και αυτές με τις πρώτες πόζες φύτρωσαν
Φύτρωσαν αναμνήσεις
Ήθελαν ποιητικά να με καταβροχθίσουν
Ήθελα να σαπίσουν στον παροξυσμό τους
Και αυτές νόθες φύτρες ξεπήδηξαν χρόνια μετά ...

- Ό,τι πιο λατρεμένο το 'χω θάψει
Και ό,τι θάβω φυτρώνει πιο λατρεμένο
Και διατηρεί το σχήμα μιας θλίψης
Όχι τη θλίψη
Απλά το σχήμα της -

Βύζαιναν το μαζοχιστικό μου ποτιστήρι
Ψήλωναν, θέριευαν, μ' έζωναν
Και μ' έπνιξαν συναινετικά
Δεν έκλαψα μπροστά μου
Άχνα, τσιμουδιά

Είμαι μεγάλο κορίτσι
Όχι δεν είμαι μεγάλο κορίτσι
Είμαι εσύ, και εσύ δεν κλαις
Εσύ είμαι άντρας
Μου λείπεις

Νίκη Χαλκιαδάκη
από τη συλλογή ο Έρωτας του Pied de Coq, 2009

ο Έρωτας του Pied de Coq

Μονολογώ ... προσπαθώ να μοιραστώ μαζί σου

ένα τετράγωνο
μα εγώ μόνο στο μαύρο χωράω

«Ας μην μονομαχήσουμε απόψε ...

νιώθω τόσο ερωτευμένη ...
αν σε σκοτώσω δεν θα κερδίσω ...

αν με πληγώσεις θα σε λατρέψω

θα μου άρεσε πολύ να καθίσεις λίγο δίπλα μου
δεν χρειάζεται να μιλάμε,

πολλές φορές μας έβλαψαν οι λέξεις
μπορείς να σιγοτραγουδάς σαν να είσαι μόνος,

δεν με πειράζει

αν είχα χέρια θα τα άπλωνα
με προκαλούν αυτές οι ρυτίδες γύρω από τα μάτια σου

γδύσε με μια τελευταία φορά,

θέλει γύμνια η αγάπη
και δεν έχω άλλες κινήσεις,

τις ήπια χθες πριν σε συναντήσω

μην τρέμεις! για να γίνεις ο έρωτας του Pied de Coq
θα πρέπει το αίμα μου να μεταλάβεις,

έτσι το θέλουν οι χρησμοί»

Είπε, και πριν βασιλέψει κοκκίνισε η σκακιέρα τους από
ένα μονάχα αιχμηρό φιλί

Νίκη Χαλκιαδάκη
από την ομώνυμη συλλογή, 2009