Ποιητική

Τα φωνήεντα μετέωρα, σαν σύννεφα/ απ’ το στενό αυλάκι της σκέψης/ στις ανοιχτές πεδιάδες των ονείρων./ Στίχοι σαν καταρράκτες σιωπηλοί/ γεμίζουν τους ξεροπόταμους της μοναξιάς./ Μνήμες από λύρες κι αυλούς/ και κύκλιους χορούς μπρος στη θυμέλη./ Τα στεφάνια μαραίνονται τόσο εύκολα/ όσο σκιρτά η καρδιά των ποιητών/ που ακόμη και στα μέγαρα/ λαχταράν ένα καμαράκι δροσιά./ Στον κόσμο τους είναι πάντα νύχτα/ που όμως τη φωτίζουν πυροφάνια./ Η πένα πάντα αδυσώπητη καιροφυλακτεί/ ̇ όμως το άγγιγμα των λέξεων και των δαχτύλων/ φέρνει μαζί του μια σταγόνα ουρανό/ από αυτόν που στερηθήκαμε/ για αυτόν που πολεμάμε τυφλοί/ μες στη χαρά της ήττας.// .............................................................................. Αριάδνη Πορφυρίου από τη συλλογη Ριζώματα, 2020

Έρωτας

Δεν θέλω να με πάρεις πάνω στην άμμο,/ όσο αλλάζω τις μορφές της Θέτιδας,/ μα εσύ, Πηλέας στιβαρός, να ατενίζεις το άπειρο,/ το ίδιο που ατένισες σαν έφυγα απ’ τη Φθία./ Δεν θέλω να με πάρεις μέσα στα σπαρτά/ μια Δήμητρα να καίγεται απ’ τ αγέρι του Ιασίωνα/ πριν πέσει επάνω του ο Ολύμπιος κεραυνός/ και γίνουν όλα ένα μαβί αστέρι του θανάτου./ Δεν θέλω να με πάρεις με την ασπίδα και το κράνος πλάι/ όσο το πετρωμένο τέρας ατενίζει βουβό,/ κι εγώ, που ήμουν σφάγιο εξιλέωσης,/ να γίνω βάλσαμο λιτό της φτερωτής σου αγκάλης./ Θέλω μονάχα νέκταρ τη φωνή του πόνου σου/ και αμβροσία το δάκρυ της γαλάζιας καρδιάς σου,/ όσο σε βλέπω ν’αναδύεσαι γυμνός απ’ τον Αχέροντα/ με λόγια που χαϊδεύουν σαν ατσάλι./ Νύχτωσε πάλι, μα δε μίσησα το σούρουπο,/ που τόλμησε να με χαϊδεύει όσο λείπεις…// ............................................................................ <b>Αριάδνη Πορφυρίου// από τη συλλογή Ριζώματα, 2020

Σιωπή του φεγγαριού

Θα επιστρέψεις, το ξέρω,/ όπως η αύρα που λικνίζεται/ ισχνή και ρωμαλέα./ Τότε οι ερωτήσεις θα ’χουν στερέψει/ αφού θα έχω διυλίσει κάθε ικμάδα σκέψης/ και κάθε μόριο μοναξιάς./ Εσύ δεν είδες τα σημάδια στην αρχή του υφαντού./ Το ξήλωνες μαζί μου ή και μόνος/ ίσα για να ξεγελαστεί η κλεψύδρα/ - έτσι νομίζαμε./ Ακούγεται πια μόνο το δικό μου τραγούδι,/ άλικο κι απαλό σαν τη φωτιά,/ απ’ όπου μάς πέρναγε η θεά της Ελευσίνας,/ μήπως και γίνουμε αθάνατοι./ Μάταια...// Η σιωπή του φεγγαριού δεν αντέχεται απόψε…/ Η Αππία γέμισε από κουφάρια νεκρών ερώτων./ Μόνο ο δικός μας της ξέφυγε,/ πάντα τρελός, πάντα επαναστάτης/ δεμένος μόνο στην ουτοπία του χρόνου// ................................................................................ Αριάδνη Πορφυρίου// από τη συλλογή Ριζώματα, 2020

Καραβέλες (Τυχοδιώκτες)

Πολύ δρόμο διανύσαμε,/ σαν τους τυχοδιώκτες του Σάντα Μαρία./ Πάντα βλέπαμε πέρα απ’ τις Ηράκλειες Στήλες/ τη διάφανη ουτοπία της περιπέτειας/ το λυγμό της κλεψύδρας,/ που πάντα θα μάς εχθρεύεται./ Ο αέρας του Σάγρες γεμίζει τα μάτια σου/ με άμμο./ Τα χείλη σου θα γίνουν πυξίδες./ Τη μέσα μας αντάρα/ ποιο κύμα τη διαφέντεψε;/ Οι χάρτες ήταν πάντα λανθασμένοι.// ............................................................................... Αριάδνη Πορφυρίου από τη συλλογή Ριζώματα, 2020

Πυρ

Τα κεριά ανάβουν πάλι, ποιητή/ κι ένα ρεύμα τα ξανασβήνει./ Οι φωτιές της καρδιάς,/ οι πλημμύρες της ουτοπίας του έρωτα./ Η αγάπη διαχέεται/ σε κάθε άναρχο χτύπο,/ σε κάθε τρυφερή λαβωματιά./ Ακόνισε τα δόντια σου και άκου/ τον καθρέφτη ενός βράχου,/ απ’ όπου κραυγάζει ο ευεργέτης μας/ κι ονειρεύεται αυτό το πυρ το άσβεστο./ Δεν είμαστε Τιτάνες/ ούτε καν Γίγαντες./ Όταν ο Ζευς μαλακώσει/ θα ’χουμε γίνει αστρική σκόνη// ........................................................................... Αριάδνη Πορφυρίου// αάο τη συλλογή Ριζώματα, 2020

Ασήμι

Μέρες περάσαμε πλεγμένοι
Ο ένας με τον άλλον
Στιγμές με το ασήμι
Των άστρων
Τα σώματα παιδεύονταν
Οι καρδιές αντάμωναν
Για λίγο
Όσο να πεις σ’ αγαπώ.
Έφυγες νωρίς
Και τόσο άξαφνα
Που δεν πρόλαβα
Να σε νιώσω
Να κάνω το ασήμι σκόνη
Να σου στολίσω τα μαλλιά
Με ένα στεφάνι λατρείας.
Δε με πείραξε που δεν ήμουν
Εκείνη
Μα που δεν πάλεψες
Να γίνουμε
Εμείς.


Αριάδνη Πορφυρίου
από τη συλλογή Ελλάμψεις, 2018

Στιγμές

Στιγμές ευτυχίας
Μόνο αυτές υπάρχουν.
Δεν το πιστεύεις;
Καμιά ομίχλη μπρος
Πορευόμαστε κρατώντας τες στο χέρι
(Ή έπρεπε να πω στην καρδιά;)
Δε στροβιλίζονται σαν χιονονιφάδες
Ούτε απηχούν μουσικές.
Απλώς υφίστανται
Διάφανες κι ελεύθερες
Έλεγα η αγάπη έχει απαντήσεις
Κραδαίνει ρομφαία
Ισοπεδώνει
Αναγεννά.
Πόσο νωρίς για ένα σκίρτημα;
Πόσο αργά για μια ανάσα;
Η εκδίκηση των ονείρων
Love...only love...
Οι στιγμές πάντα θα μάς λυτρώνουν.


Αριάδνη Πορφυρίου
από τη συλλογή Ελλάμψεις, 2018

Λέξεις

Τα βράδια του χειμώνα κυλάν
Αλλιώς.
Μνήμες διάστικτες σαν αισθήματα.
Οι λέξεις δεν πλάνευαν ποτέ.
Εμείς πάλι
Τις βλέπουμε ανήμποροι.
Πώς λάμπουν τόσο στο ημίφως;
Κάτω από τα σκεπάσματα μετράω
Τον ψίθυρο μιας ανάσας.
Κλείνει ο ορίζοντας ή μού φάνηκε;
Όσο περισσότερο σωπαίνω
Τόσο τρυπώνεις στις φλέβες μου
Ή γίνεσαι αέρας στα μαλλιά μου.
Στενεύει ο κόσμος των λέξεων.
Βαθαίνεις μέσα μου
Τόσο απόλυτα μακρινός
Όσο μια παλιά οπτασία
Που επανέρχεται.


Αριάδνη Πορφυρίου
από τη συλλογή Ελλάμψεις, 2018

Εξαϋλωση

Εκεί που τελειώνει το σώμα
Σ’ ερωτεύομαι.
Σε πλάθω με κινήσεις αέρινες.
Εκεί που οι αισθήσεις νεκρώνουν
Σε μαγεύω.
Εκεί που αρχίζει το δάσος
Δίνω γροθιά στο σκοτάδι
Από ένα καράβι
Με πανί τις λέξεις σου.
Εκεί που κουρνιάζει ο Έρωτας
Αγγίζω το περίγραμμα που φλέγεται.
Αυτό το φθινόπωρο θα ακούσεις
Την κλαγγή των πουπουλένιων όπλων
Το υφάδι της καρδιάς μου.
Αγκάλιασα τη φουρτούνα
Λάτρεψα τη σκιά.
Ο αντικατοπτρισμός του κορμιού
Θα συντροφέψει τις σκέψεις μου.
Εξαΰλωση.
Δεν περίμενα να σ' αγαπήσω τόσο.


Αριάδνη Πορφυρίου
από τη συλλογή Ελλάμψεις, 2018

Κούροι ημιτελείς

Χώρα του θανάτου
Μάς φίμωσες
Ακίνητους στη δίνη σου
Φυγόκεντρους
Αμετανόητους.
Εγκλωβιστήκαμε στους στίχους
Τα λιόδεντρα
Τους ανήκοους λυγμούς της ήττας.
Κομμένα μέλη αγαλμάτων
Αυτό μάς έκαναν.
Κούρους στο λατομείο
Ημιτελείς.
Θέλω πίσω
Όχι τη ζωή μου
Μα τ’ όνειρο
Που την ομόρφαινε


Αριάδνη Πορφυρίου
από τη συλλογή Ελλάμψεις, 2018

Βάρναλης

«Δεν ήμουν επαναστάτης, Αριάδνη…
Καλαμαράς ήμουν…»
 
«Μπαρμπα-Κώστα είχες ρομφαία
Στην Πλάκα τη Μοσχα τον Αη Στράτη
Πάνω στο χαρτί
Μέσα στο ποτήρι
Λιτό τραγούδι
Ανατριχίλα
Ραπίσματα
Ήξερες να σωπαίνεις
Να μαστιγώνεις
Να ερωτεύεσαι.
Σε χλεύασαν
Σε λάτρεψαν.
Ζωντάνια…..ζωντάνια…..
Μεθύσι.
Αν η ποίηση είναι μελέτη θανάτου
Η επανάσταση είναι έρωτας ζωής»

                            21 Ιουλίου 2017

Αριάδνη Πορφυρίου
από την ανέκδοτη συλλογή Επαναστατών ιστορίες

Ντουρρούτι

Η επανάσταση πάντα παίρνει εκδίκηση….
Ο προπάππος στους ανεμόμυλους
Το εγγόνι στη φωτιά.
Βία, τσεκούρι, φυλακές.
Σαραγόσα λιόγερμα
Μαδρίτη απομεσήμερο.
Το φως του αγώνα
Στο απόγειο ή γερτό
Σε σκίασε
Σε αυλάκωσε.
Κοφτερή αιχμή εκδίκησης.
Ένα ζευγάρι κιάλια
Δυο πιστόλια
Γυαλιά ηλίου
Όλο το βιος.
Α, και μια αλλαξιά εσώρουχα.
Ο Μπακούνιν μειδιά.
Μπουαναβεντούρα, ας τους να λένε.
Ποτέ δε θα σαι ακίνδυνος.

                              25 Ιουνίου 2017

Αριάδνη Πορφυρίου
από την ανέκδοτη συλλογή Επαναστατών ιστορίες

Καρφί

Χτυπώ τα καρφιά με ψιθύρους, πατέρα...
Τι ακούγεται δεν ξέρω.
Όλα δύσκολα.
Θυμάμαι τους κίονες.
Θρηνώ ακόμη
Ουρλιάζω.
Γερά κουρέλια αρχαίου πολιτισμού....
Μάς μένει η γύμνια, όμως.
Όσα δεν έγινες θα γίνω.
Χείμαρρος
Φωτιά
Κερί
Καρφί
Φως.

Αριάδνη Πορφυρίου
από τη συλλογή Καρφί, 2017

Βροχή

Έλεγα θα’ ναι δύσκολο να πω για τη βροχή
Τόσοι πολλοί το έκαναν….
Μα πάλι δεν ξέρεις.
Οι ήχοι είναι ευάλωτοι
Δυσδιάκριτοι ή εκκωφαντικοί.
Λίγες σταγόνες, πυκνές σκέψεις.
Στοχάσου, εάν τολμάς.
Άκου μονότονα, γράψε πικρά.
Δεν την περίμενα τόση αλήθεια.
Κοιτάζω μέσα μου……
Καταδίκη ειλικρίνειας
Και γενναιότητας.
Φοβάμαι, όμως
Όχι τις λέξεις
Τις σταγόνες και τις σκέψεις.

Αριάδνη Πορφυρίου
από τη συλλογή Καρφί, 2017

Λαξεμένη πέτρα

Γιατί να μην αγαπηθούμε πάνω σε μια πέτρα
Αρχαία, λαξεμένη;
Οι σπασμοί των προσώπων μας θα ταίριαζαν
Στα κύματα του χρόνου της.
Δεν ξέρω.
Σκέψου όμως τη Σελήνη
Να αχνοφέγγει και να σιωπά
Πάνω απ΄ τη λαξεμένη πέτρα της αγάπης,
- στοιχείο αρχέγονο-
Μα και κατόπιν
Που θα’ χουμε επιστρέψει
Στη μάνα Γη.

Αριάδνη Πορφυρίου
από τη συλλογή Καρφί, 2017