Άτιτλο (καλύμπησα χρόνια ...)

κολύμπησα χρόνια
πριν γίνω νησί
ταϊστηκα χώμα
πριν γίνω άνθρωπος

νερό και χώμα
για ένα μέτρο τόπου

αναπαύσεως

ο άνθρωπος


Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Ανακωχή, 2015
 

Άτιτλο (βρέχει ...)

βρέχει

μυρίζει χώμα

σαν να πλάθει ο Θεός
τον πρώτο άνθρωπο


Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Ανακωχή, 2015
 

Άτιτλο (στο τέλος θα βγάλω τα ρούχα μου ...)

στο τέλος θα βγάλω τα ρούχα μου
και θα πάω για ύπνο

(δεν θα με πληγώνει η εικόνα σου
μια άγκυρα κι ένα σκυλί οπυ αλυχτά στα πόδια σου
ιδανική παρατήρηση πριν γίνεις απουσία)

στο τέλος θα σε απατήσω
με λησμονιά


Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Ανακωχή, 2015
 

Άτιτλο ( η ελπίδα μου στην αφή σου)

η ελπίδα μου στην αφή σου
περιστασιακά ονειρεύομαι
προσπερνάω το αδιέξοδο
αρκούμαι στο ότι υπάρχεις
κι έτσι συνεχίζω να ζω
μέχρι να σε αγγίξω
σαν σε όνειρο

Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Ανακωχή, 2015

Άτιτλο (κοιμήθηκα έναν ύπνο ...)

κοιμήθηκα ένα ύπνο
που υστερούσε σε όνειρα

και ξύπνησα σε μια πραγματικότητα
που υστερούσε σε ελπίδα

μικρό το παρελθόν
κι ας έχει διάρκεια

στον ενεστώτα ακμάζει
μόνο
ο θάνατος


Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Ανακωχή, 2015

 

Άτιτλο (έπινε τον καφέ της συντροφιά με την εγκατάλειψη ...)

έπινε τον καφέ της συντροφιά με την εγκατάλειψη
σταυροκοπιόταν νωχελικά
γύρω της πέτρες
δεν έβλεπε
δεν άκουγε
δεν μιλούσε
τόσα χρόνια πόλεμος
είχε προτιμήσει την ανακωχή

τώρα ξεσκονίζει τις ηδονές μ' ένα παλιό εσώρουχο
τόσα χρόνια
λιγόστεψε τα θέλω της
μέσα στα χαρακώματα

                                       (της μητέρας μου)

Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Ανακωχή, 2015
 

Το αργά δεν έφθασε ακόμα

Κόλλησε υγρασία η ψυχή
          (κυλά το όνομά σου στην ανάσα μου)
πλημμύρισε φως η ενέργεια
           (το μυστικό που μαζί σου μοιράστηκα)
μια νύχτα πριν από το εμάς
           (ενωθήκαμε στο χρόνο)
ανασαίνω
           (το αργά δεν έφθασε ακόμα)
αγγίζεται η ευτυχία;
           (η ευτυχία αγγίζεται;)

Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Επιστροφή από την απόσταση, 2012

Δεν είδα εγώ

(Rich and Poor  by Unknown Painter, 17th Century)

Δεν είδα εγώ,
το κρεμασμένο από το συρματόπλεγμα σώμα.
Το λιμάνι μου, ήταν η φυγή του.

Δεν είδα εγώ,
το παιδί που έψαχνε στους κάδους
το μισοφαγωμένο τοστ.
Τα σκουπίδια μου, ήταν η τροφή του.

Δεν είδα εγώ,
φωτιά από εφημερίδες
να ζεσταίνει σαθρά υπόγεια.
Το εφήμερο νέο μου, για να περάσει η νύχτα.

Ούτε είδα πώς μεταναστεύει το όνειρο.
Φοβήθηκα μη χάσω την αρχή του στα χέρια
που ζητούσαν το ευρώ.
Την αγωνία για επιβίωση δεν είδα.
Εμείς γεννιόμαστε δυτικά
η ανάγκη μας είναι προϊόντα.

Δεν είδα εγώ,
λαθραία ζω εδώ
ο τόπος, μοιάζει πέρασμα.

Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Επιστροφή από την απόσταση, 2012

Μιλάω για σένα

(Two Beings (The Lonely Ones) by Edvard Munch)

Μιλάω για σένα
σαν ένα ελάχιστο του χρόνου
που υπήρξε

Μιλάω για σένα
σαν μια μετάφραση
του ανώφελου της συγκίνησης

Σαν ένα χαμόγελο,
που δεν πρόλαβε στα μάτια να φτάσει
- όχι γιατί η χαρά ήταν λίγη -
σαν ένα δάκρυ,
που δεν πρόλαβε  από τα μάτια να κυλήσει
- όχι διατί ο πόνος δεν ήταν πολύς -
αλλά γιατί δεν ήσουν
ούτε χαρά, ούτε πόνος
σαν ένα «ίσως»
μιας κάποιας πιθανότητας.

Μιλάω για σένα
που έμεινες λίγο στο πολύ
μια ανάμνησης,
- σε ενεστώτα χρόνο -
που το τυχαίο δε μας άφησε
να ζήσουμε
- σε παρελθόντα χρόνο -

Μιλάω για σένα
χωρίς να ξέρω
αν,
κάπου,
υπάρχεις
ακόμη (;)
μιλάω για σένα.

Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Επιστροφή από την απόσταση, 2012

Ενοικιάζεται

(Blue Nude II by Matisse)

Ενοικιάζεται
                     ένα μέτρο και εβδομήντα δύο εκατοστά
Σώμα.
                     Απόπειρες συνουσίας, πολλές.
                     Απόπειρες έρωτα, μετρημένες.
                     Απόπειρες αυτοκτονίας, μία.

                     Σε περίοδο κρίσης ενοικιάζεται,
                     έφτασε πια τη μέση ηλικία
                     με μόνη κατάχρηση αυτή
                     των αισθήσεων, κυρίως, της όρασης.

                     Ενοικιάζεται. Δεν πωλείται,
                     αφού η κάτοχός του επιστρέφει, κάθε που
                     ο άνθρωπος νυχτώνει δίχως φως.

Πληροφορίες εντός.

Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Επιστροφή από την απόσταση, 2012

Σαν αίσθηση

Πιάνω τον ήχο
της σιωπής
σε μια σταγόνα
της βροχής
οσμή από σώμα
που κουρνιάζει
μες στην ψηφίδα
της ζωής

Φωνή μου ...

Είν'η αλήθεια
της φυγής
στο όριο της
επιστροφής
γεύση από στόμα
που γελά

Ψυχή μου ...

Στενάζεις χώρια μου
χωρίς
τα δάχτυλα μου
να φορείς
και κάθε ανάσα
ανακριβής

Στιγμή μου ...

Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Εν πορεία, 2010

Ταξίδι εσύ

Κούρνιασα στον ίσκιο σου
χθες βράδυ.
Ταξιδιώτης στο σώμα σου έγινα.
Διανύοντας την απόσταση
ως την καρδιά σου,
βρέθηκα στης ζωής σου το στερέωμα.
Ανάσαινε το πέλαγος σιμά σου.

Αφέθηκα σε τούτης της χαράς
τον κύκλο
ρούφηξα από τα δάχτυλα
το αλμυρό νερό σου
στης στιγμής σου το μετέωρο, σάστισα.
Το κλείσιμο των βλεφάρων σου,
μια προσευχή.

Χωρίς το πρόσωπο να έχω δει
αγάπησα της ψυχής τις συμμετρίες
που μ' έμαθαν να ταξιδεύω
με του Θεού το χρώμα.
Δεν είμαστε μόνο σώμα, σου ψιθύρισα,
δυο που αγαπιούνται μια αρμονία
συνθέτουν, το μετά.

Απόκρημνοι οι στεναγμοί αφημένοι
σε βάθη.
Του ίσκιου σου το βράδυ
ανακάλυψα, σ' αγκάλιασα.
Η αφή σου αγέρας που
θορυβεί στις σιωπές μου.
Ταξιδεύω ακόμα.

Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Εν πορεία, 2010

Αφιερωμένο ομοιοκατάληκτο

Γράμμα της μνήμης αρχικό,
λέξη της μοίρας που φορώ,
πίνω της όασης νερό,
το μέλος μου να πλάθω.

Γίνομαι σώμα φωτεινό,
τέλος στην ύλη. Αποχωρώ.
Μ' όλη τη σκέψη μου μπορώ,
παράδεισο να φτιάχνω.

Είμαι αγάπη, είμαι ζωή
είμαι ουσία και αρχή,
ποιώ το έργο στης ψυχής
την αγωνία.

Μένω και ζω και ενεργώ,
πεδίο δίνης στο καινό,
μέσα στο άπειρο χωρώ,
με τη συναίσθηση οδηγό.

Γράμμα της μνήμης τελικό,
λέξη μιας πράξης το εγώ,
αλλάζω σχήμα και μπορώ,
καινούργιο κόσμο ν' αγαπώ.

Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Εν πορεία, 2010